ระบบผู้ล้มเหลว

ตอนที่ 48 สิ่งที่ซูผิงเลือกทิ้ง

ชั้นบนสุดของหอนาฬิกาเงียบสนิท

เข็มนาฬิกาขนาดใหญ่หยุดอยู่ที่ 06:17

ลมเย็นพัดผ่านช่องหน้าต่างแตก

ชายหน้ากากเงินยืนอยู่ตรงหน้า

ในมือมีเข็มนาฬิกาสีเงิน

คำพูดเมื่อครู่ยังค้างอยู่

เก็บความทรงจำไว้

หรือเก็บพลังไว้

ติ๊ง!

[เวลาเหลือก่อนสูญเสียตัวตน : 08 นาที]

ซูผิงมองเข็มสีเงิน

แล้วถาม

“ถ้าเลือกเก็บพลัง”

ชายหน้ากากตอบทันที

“เจ้าจะรักษาเพลิงทมิฬ ความสามารถ ระบบ ทุกอย่างไว้”

“แต่ความทรงจำจะค่อยๆ จาง”

“สุดท้าย…”

เขาหยุด

“…เจ้าจะเหลือแค่คนแข็งแกร่งคนหนึ่ง”

ซูผิงนิ่ง

แล้วถามต่อ

“ถ้าเก็บความทรงจำ”

ชายหน้ากากมองเขา

“เจ้าจะจำได้”

“จำทุกคน”

“จำเหตุผลที่เดินมา”

“แต่พลังบางส่วนจะถูกผนึก”

เงียบ

ทั้งห้องเหลือเพียงเสียงนาฬิกา

ตึก…

ตัก…

ชายหน้ากากพูดเบาๆ

“คนก่อนเลือกพลัง”

“ข้าเลือกความทรงจำ”

“และไม่มีใครชนะจริงๆ”

ซูผิงมองออกไปนอกหน้าต่าง

ภาพในหัวเริ่มเลือน

ใบหน้าคนหลายคนจำไม่ได้แล้ว

แต่สิ่งหนึ่งยังชัด

เขาไม่ได้เริ่มเดินมาถึงตรงนี้เพราะอยากเป็นคนแข็งแกร่งที่สุด

เขาแค่อยาก…

ไม่ถูกเหยียบอีก

อยากเลือกเส้นทางตัวเอง

อยากปกป้องคนที่เดินมาด้วยกัน

ซูผิงยื่นมือออกไป

จับเข็มนาฬิกาสีเงิน

ชายหน้ากากเงียบ

ก่อนถาม

“เลือกแล้ว?”

ซูผิงพยักหน้า

แล้วตอบ

“ฉันเลือก…”

เขากำเข็มแน่น

ฟึ่บ!

เข็มนาฬิกาแตกทันที

ทั้งห้องสั่นสะเทือน

ชายหน้ากากเบิกตา

“เจ้า…ทำอะไร”

ซูผิงตอบเรียบๆ

“ใครบอกว่าต้องเลือก”

วินาทีนั้น—

เปลวเพลิงทมิฬในร่างสงบนิ่ง

ไม่ได้ระเบิด

ไม่ได้ต่อต้าน

แต่ไหลเข้าสู่เข็มที่แตก

พร้อมกับความทรงจำของเขา

ซูผิงหลับตา

แล้วพูดเบาๆ

“พลังเป็นเครื่องมือ”

“ความทรงจำคือเหตุผล”

“ถ้าต้องเสียอย่างใดอย่างหนึ่ง…”

“งั้นฉันจะสร้างใหม่”

ตูมมม!!

เข็มนาฬิกาทั้งเรือนเริ่มเดิน

06:17

06:18

06:19

เสียงดังสะเทือนไปทั้งเมือง

ชายหน้ากากเงินมองนิ่ง

ก่อนหัวเราะเบาๆ

หัวเราะจริงๆ ครั้งแรก

“สมแล้ว…”

“ถึงถูกเลือก”

ทันใดนั้น

ภาพรอบตัวเริ่มพัง

ผนังแตก

พื้นสั่น

ติ๊ง!

[เงื่อนไขพิเศษสำเร็จ]

[ผู้ใช้ปฏิเสธระบบเลือก]

[ปลดล็อก : แก่นเวลา]

[ผลลัพธ์ : ไม่สูญเสียความทรงจำ]

[ผลลัพธ์ : เพลิงทมิฬเข้าสู่สภาวะสมดุล]

ทันใดนั้นเอง—

ก๊อก…

เสียงเคาะดังขึ้น

ทั้งสองหยุด

เสียงดังมาจาก…

ประตูห้องด้านบนสุด

ซึ่งก่อนหน้านี้ไม่มีอยู่

ชายหน้ากากเงินสีหน้าเปลี่ยนทันที

เขาพูดเสียงต่ำ

“…เร็วเกินไป”

ก๊อก…

ก๊อก…

เสียงดังอีกครั้ง

แล้วมีเสียงหนึ่งดังลอดเข้ามา

“เปิดหน่อย…”

“ข้าจำเจ้าได้แล้ว…”

ซูผิงแข็งค้าง

เพราะเสียงนั้น—

เป็นเสียงของเขาเอง

ชายหน้ากากเงินหันมา

สีหน้าจริงจังที่สุดตั้งแต่เจอ

“อย่าเปิด”

“ข้างนอกนั่น…”

เขามองประตูนิ่ง

“…คือเจ้าที่ลืมทุกอย่าง”

……จบตอน……

ตอนต่อไป : ตอนที่ 49 — คนที่อยู่หลังประตูคือใคร