ตอนที่ 11
เวทย์ไฟ 1 ใน 5 เวทย์สายธาตุ ซึ่งประกอบไปด้วย ดิน น้ำ ลม ไฟไม้ เวทไฟมีความสามารถในด้านโจมตีสูงมาก แต่จะแพ้ทางเวทน้ำนักเวทย์ส่วนใหญ่นิยมเรียนเวทย์ธาตุไฟเพราะในบางครั้งการต่อสู้เดี่ยวเวทไฟจะได้เปรียบกว่า
“””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””
หลายวันต่อมา.....
ทุกสิ่งดำเนินไปตามคาด...
เมืองหลวงอาณาจักรพยัคฆ์คำรามได้ถูกทำลายลงไปเป็ที่เรียบร้อย
ด้วยความที่ต้องรับศึกจากทางเหนือและกลางทำให้แต่เดิมเสียเปรียบอยู่แล้วจึงยิ่งเสียเปรียบเข้าไปใหญ่
ความจริงแล้ว ตัวตนหายนะเพียงหนึ่งก็เพียงพอที่จะถล่มเมืองหลวงแห่งนี้แล้ว
แต่บังเอิญทั้งสองเกิดนึกอย่างแข็งขันกันจากที่สามารถต้านได้1วัน จึงเหลือแค่ 1 ชม.
แน่นอนว่าทางอาณาจักรพยัคฆ์คำรามย่อมต้องต่อต้าน
ในฐานะอาณาจักรที่มีประวัติศาสตร์กว่า300ปี พวกเขาย่อมต้องมีไพ่ตาย1หรือ2อย่างในมือแน่นอน
ไม่ว่าจะเป็โล่พลังเวทย์ ที่ครอบคลุมทั่วทั้งเมือง
กองกำลังพยัคฆ์คำราม กองกำลังอันดับหนึ่งแห่งอาณาจักร
ผู้บัญชาการสูงสุดนักรบผู้อยู่ระดับเดียวกับนักเวทย์ขั้นที่9
หรือจะเป็เหล่านักผจญภัยระดับทองจำนวนมากและยังมีนักผจญภัยระดับเพชรอยู่ด้วย
แน่นอนถ้าในสถานการ์ปกติกองกำลังเหล่านี้ถือว่าเป็กองกำลังชั้นยอด
แต่....ต่อหน้าหายนะทั้ง4แล้วก็ไม่ต่างจากเด็น้อยที่กำลังถือกิ่งไม้ไปมานั่นแหละ
ในฐานะที่เป็ตัวตนที่ถูกส่งมาเพื่อทำลายล้างโลกจะอ่อนแอและแพ้ให้กับกองกำลังแค่นี้ได้ไง?
ผลลัพธ์บวกลบคูณหารยกกำลังสองจึงได้ผลลัพธ์ก็คือ...
เมืองหลวงแตกพ่ายกลายเป็ดินแดนแห่งความตาย ที่ทุกสรรพชีวิตได้สูญสิ้น
ในด้านของพันธมิตร...
พวกเขาไม่มีแม้แต่คนพอจะส่งมาช่วยแล้วในตอนนี้เพราะพวกเขาเองก็กำลังรับศึกหนักอยู่
เพราะหายนะแห่งความตะกละกำลังจู่โจมอย่างหนัก
ด้วยความที่เขาล้างบางมอนสเตอร์ก่อนหน้านี้ทำให้เขาได้รับ[สกิล บัญชา] มา
จึงส่งผลให้เขาสามารถบัญชามอนสเตอร์ที่ระดับต่ำกว่าตัวเองได้
แน่นอน ในระดับเขาแล้วมีมอนสเตอร์ระดับสูงเพียงไม่กี่ตัวเท่านั้นที่เขาไม่สามารถบัญชาได้ในตอนนี้ รวมถึงพวกที่มีสกิลต่อต้าการควบคุมจิตใจด้วย
แต่แค่นั้นก็เพียงพอให้เขากลายเป็ภัยคุกคามอันใหญ่หลวงแล้ว
แล้วดินแดนที่อยู่ทางใต้ล่ะ?
แน่นอนว่าพวกเขาย่อม้าส่งคนมาช่วยแต่พวกเขานั่นเกรงกลัวตัวตนแห่งหายนะที่อยู่ที่นั่นมากกว่า
ทางเหนือหายนะแมลง
ทางตะวันออกหายนะมิโนทอร์
ทางตะวันตกหายนะแห่งความตะกละ
ทางใต้?
ส่วนทางใต้จนถึงตอนนี้ยังไม่มีผู้ใดล่วงรู้ความสามารถของหายนะที่ว่าสักคนเดียว
ถ้าไม่รู้ความสามารถศัตรูก็ไม่ต่างจากส่งทหารไปตาย
ถ้าอีกฝ่ายเป็พวกที่มีสกิลสร้างอันเดดล่ะ?
หรือถ้าอีกฝ่ายเป็พวกที่มีสกิลควบคุมจิตใจล่ะ?
ถ้าเขาส่งทหารไปผิดประเภทก็ไม่ต่างจากส่งอ้อยเข้าปากช้าง
ศาลาฟ้ากระจ่างหนึ่งในสุดยอดขุมกำลังของโลก
“ท่านหญิงเราควรทีมสอดแนมเข้าไปที่ทางใต้ไม่ขอรับ?”
“ยังก่อน”
เ้าหน้าที่ที่สอบถามเต็มไปด้วยความสงสัยต่อคำตอบ
“เราไม่ควรกระตุกหนวดเสือก่อนที่เราจะรู้ข้อมูลก่อน”
งั้นไม่ใช่ว่าเรายิ่งต้องส่งทีมสอดแนมไปหรอกหรอ??
ท่านหญิงผู้สวมชุดสีแดงจีนโบราณมองไปยังลูกน้องของเธอด้วยความเบื่อหน่าย
“ถ้าเราส่งคนเข้าไปอีกฝ่ายอาจจะโจมตีเราก่อนก็ได้ถึงเราจะเป็กองกำลังอันดับต้นๆของทวีปก็ไม่มีอะไรมารับประกันว่าเราจะชนะหายนะได้หรอกนะ”
“เราไม่จำเป็ต้องหาเหาใส่ตัวแค่รอให้ผู้อื่นเป็หนูทดลองก็พอหลังจากนั้นเราก็จะได้ข้อมูลความสามารถของศัตรูโดยปราศจากการสูญเสียได้”
“เป็เช่นนี้?!ท่านหญิงฉลาดมากเลยขอรับ”
แม้ความจริงท่านหญิงจะแสดงออกว่าไม่มีอะไรแต่ภายในใจเคร่งเครียดไม่น้อย
ทำไมมันถึงไม่เคลื่อนไหว?ล่อให้เราไปติดกับดัก??หรือคอยป้องกันแนวหลังให้พวกนั้น
แม้เราจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมันแต่มีสิ่งนึงที่รู้
หายนะที่อยู่ทางดินแดนใต้จะต้องอันตรายที่สุดในหมู่หายนะทั้ง4แน่