หลังจากที่ร่างสูงคิดได้ว่าตนรีบร้อนเกินไป ภรรยาของเขามาอยู่ไม่กี่คืน นางคงยังไม่ชินกับการอยู่ร่วมกับเขาเลยด้วยซ้ำ อีกทั้งหน้าตาของเขาก็ไม่น่าดู ถึงนางจะไม่มีท่าทีรังเกียจ แต่เพราะความใจดีของนาง เลยทำให้นางไม่แสดงออกเื่นี้ออกมาก็ได้ ลี่จิ่นที่พยายามคิดอย่างหนัก ก็ตกลงกับตนเองไว้ว่าตนจะรอจนถึงวันที่ภรรรยาของเขาจะเอ่ยปากบอกเขาก่อนว่าอยากมีลูก เขาถึงจะร่วมหอกับนาง พอคิดได้ดังนั้นเขาก็วางใจ หากให้ภรรยาขอเอง ถึงตอนนั้นนางคงไม่มีทางโกรธเขาแน่
ภายหลังหลังจากอาเจียวได้รับรู้ความคิดนี้ของเขากลับทำให้นางในอนาคตถึงกับหนักใจกับความคิดของสามีตนเอง
.
.
เขานอนพลิกตัวไปมา รอภรรยาของตนกลับมาที่ห้อง ในใจก็คิดว่าจะคุยกับนางเื่ที่เขาตกลงกับตนเองไว้ แต่หลังจากที่เขานอนไปมาสักพัก ก็ตระหนักว่าคืนนี้ภรรยาน่าจะไม่กลับมาห้องแล้ว ร่างสูงก็ยิ่งกังวล และนอนไม่หลับจึงตัดสินใจไปที่ห้องของอาโยว
เขาผลักประตูเบาๆเพื่อส่องดูด้านในก็พบว่าทั้งคู่น่าจะหลับกันไปแล้ว ร่างสูงผละออกจากประตู เดินไปมาหน้าประตูก่อนจะชั่งน้ำหนักในใจ ว่าจะปล่อยให้ภรรยานอนที่นี่ หรือจะอุ้มนางกลับไป และเมื่อตัดสินใจได้เขาจึงค่อยๆก้าวเข้าไป มองหน้าภรรยาตอนหลับที่น่ารัก และดูไร้เดียงสานาง หลังจากชื่นชมอยู่พักใหญ่ เขาก็ช้อนตัวนางขึ้นมาระหว่างที่กำลังยกก็พบว่าอาโยวลืมตาขึ้นมา เด็กน้อยมองหน้าเขาอย่างงุนงง
“พี่เขยพาอาเจียวกลับไปนะ”เขาบอกเด็กน้อยเบาๆ
เด็กน้อยที่สะลืมสะลือ แต่ก็รู้ว่านี่เป็โอกาสที่พวกพี่ๆจะดีกันจึงพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะผลอยหลับไปอีกครั้ง
ร่างสูงอุ้มร่างเล็กกว่าอย่างเบามือ ร่างเล็กในอกของเขาสะดุ้งเล็กน้อย เขาจึงค่อยๆเดินไม่ให้ะเืจนนางตื่น แต่ก็ไม่ได้เดินช้าลงแต่อย่างใด
พอวางร่างเล็กลงจัดท่าทางเล็กน้อย ก่อนเขาจะเอนตัวนอนลงข้างๆ พรางค่อยๆลูบผมที่ปรกหน้าของนาง
ภรรยาของเขาคงยังไม่อยากมีตัวเล็กจริงๆ ไม่อย่างนั้นนางคงไม่เสียงดังเช่นนั้นแน่ นางอ่อนโยนมาตลอด หลังจากเขามองภรรยา ก็คิดขึ้นมาได้ว่าน้ำหนักของภรรยาของเขาเบาเกินไป ถ้าเทียบกับหญิงสาวคนอื่นๆในหมู่บ้านแล้วนางถือว่าผอม ก่อนหน้านี้เขาได้ยินว่าหากภรรยาไม่แข็งแรงจะคลอดลูกอยาก หรืออาจจะแท้งลูกเลย เขาจึงคิดจะให้นางทานให้มากขึ้นอีกหน่อย
หลังจากที่เขาคิดเื่ภรรยาเขาเขาไปเรื่อยๆ เขาก็วนกลับมาที่ภรรยาของเขารังเกียจตน้อง แต่ไม่กล้าพูด ร่างสูงที่คิดไปเรื่อยๆ ก็ยิ่งเพิ่มหนักอึ้งในใจก็เพิ่มมากขึ้น เขากอดภรรยาอย่างหวงแหนก่อนจะหลับไป
.
.
เช้าวันถัดมา
ร่างสูงตื่นขึ้นมาเห็นหน้าภรรยาของตนก็นึกขึ้นได้ว่าอยากจะขุนภรรยา เขาลุกจากเตียงั้แ่เช้าตรู่มาเตรียมของเพื่อเข้าป่า คิดจะล่าสัตว์ และวางกับดักสัตว์เล็กๆไว้ ให้ภรรยาเขาดีใจที่มีเนื้อสัตว์เพิ่ม และคิดว่าว่านางน่าจะไม่โกรธเคืองเขาต่อ ตัวเขาได้ยินมาว่านายพรานของหมู่บ้านนี้ก็หาของป่าจากเขารอบๆหมู่บ้านเช่นกัน แต่พวกนายพรานจะแยกขึ้นคนละ่เขา บ้านของลี่จิ่นที่อยู่ท้ายหมู่บ้านค่อนข้างรกร้างอันตราย จึงไม่มีคนมาล่าในเขตนี้ แต่ร่างสูงกับคิดว่ายิ่งดีเพราะน่าจะเจอสัตว์ป่าได้ง่ายขึ้น เพราะไม่มีคนขึ้นไปนาน
ระหว่างขึ้นเขา เขาก็มองหาผักผลไม้ที่ทานได้ห่อใส่ผ้าผืนที่เขาติดมาตลอดทาง ระหว่างทางเห็นเท้ากระต่าย จึงทำหลุมพรางไว้ เขาคิดว่าจัไล่ล่าสัตว์เล็กๆได้บาง แต่ก็ตระหนักว่า่นี้เข้า่ฤดูหนาวแล้ว จะหาสัตว์ป่าได้อยากก็ไม่แปลกใจ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ได้กระต่ายมาตัวหนึง พอเดินกลับมาถึง่ลำธารก็ลงไปเพื่อจับปลา ก่อนหน้านี้ภรรยาของเขาก็ดูเหมือนนางจะชอบทานปลา เขาจึงแช่ในน้ำนั่นหลายชั่วยามเพื่อจับปลา เขาได้ปลาสิบกว่าตัว เขาก็พอใจมาก รีบหาเถาวัลย์มาร้อยตัวปลาก่อนจะค่อยๆเดินกลับบ้าน เมื่อไปอวดภรรยา
.
.
“ลี่จิ่น!! ลี่จิ่น!!”
ร่างสูงที่เดินมาถึง่ป่าหลังบ้านก็ได้ยินเสียงเรียกของเขา เป็เสียงภรรยาที่น้ำเสียงที่ฟังดูกังวลมาก เขาจึงเร่งฝีเท้าเพื่อให้ถึงบ้านไวขึ้น
“ผมอยู่นี้ๆ!!” ร่างสูงะโกลับตอบก่อนจะวิ่งไปหาภรรยา
“ลี่จิ่น นี่คุณ…”ร่างเล็กกว่ามองสามีของตนที่เนื้อตัวเปื้อน อีกทั้งเสื้อผ้ายังเปียกชื้น ก่อนมองปลา กระต่าย และห่อผ้าที่เขาถือมา นางที่คิดว่าเขาแค่จะหนีหน้าเธอจากเื่เมื่อคืน ในใจนางคิดจะต่อว่าเขาต่างๆนาๆ ลี่จิ่นทิ้งนางหายไปเกือบหมดวันไม่บอกใครสักคำ ไม่กินข้าวปลา ไม่ห่อแป้งห่อเนื้อไปทานแม้แต่นิดเดียว ทำให้นางที่ทั้งโกรธทั้งห่วง
นางไปดูถึงบ้านต้าอู๋ หาที่บ้านลุงหวง จนรู้จากลุงหวงว่าอาจจะขึ้นเขาไป นางที่ทนรอที่บ้านไม่ไหวจึงมาะโเรียกที่ป่าหลังบ้านเช่นนี้
ตอนแรกนางเตรียมจะะโคำด่าทอที่นางเตรียมมาทั้งหมด แต่พอนางได้เห็นสภาพร่างสูง ความโกรธ และคำพูดมากที่ประทุจนถึงเมื่อครู่ก็ละลายหายไปพริบตา แทนที่มาด้วยความจุกที่อก ความอัดอั้นในใจของนาง ที่นางเป็ห่วงเพราะรู้ว่าโลกใบนี้ที่นางไม่คุ้นเคยมีเื่อันตรายมากกว่าโลกเก่าที่นางเคยอยู่เสียอีก น้ำตาที่เอ่อจนแทบจะหยดออกมาจากตาของนาง เขาที่ดีเช่นนี้ ถึงจะคิดน้อยไปบ้าง แต่นางจะต่อว่าเขาลงได้อย่างไร
“ทำไมไปไหนไม่บอกก่อน” ร่างเล็กพูดเสียงสั่น ด้วยความอดกลั้นกับความอยากรู้ของตนเอง นางคิดฝากชีวิตนางที่เหลือไว้กับเขา แต่เมื่อคืนนี้นางพูดแรงเกินไป เื่นั้นนางย่อมรู้ดี นางเดินเข้าไปใกล้มากขึ้น มองสำรวจเขาให้ถี่ถ้วนก่อนจะเอื้อมมือเพื่อจะช่วยเขาถือของในมือ
“ผมขอโทษ ผมเอ่อ อาเจียวร้องไห้เหรอ” ร่างสูงเพิ่งสังเกตเห็นก็ทิ้งของในมือกองกับพื้น เช็ดมือด้วยชุดที่สวมใส่ ก่อนจะลูบที่ใบหน้าภรรยา
“ขอโทษที่ทำให้ห่วง เด็กดี ไม่ร้องนะ” ชายหนุ่มพยายามปรอบนาง แต่กลับกลายเป็ว่าน้ำตากับไหลออกมามากกว่าเดิม
สุดท้ายท่าทางเก้กังของชายหนุ่มทำเอาหญิงสาวเพิ่งได้ระบายความอัดอั้นในใจไปสักพัก ก็อดที่จะขำออกมาไม่ได้ร่างเล็กเดินก้าวชิดกับเขาไป เขาจึงกระชับกอดขนเพื่อปลอบโยน
หลังจากที่นางซับน้ำตา และปรับสีหน้าให้กลับมาเป็ปกติ นางที่กำลังจะจูงมือเขากลับบ้าน ก็ถูกชายหนุ่มอุ้มนางด้วยแขนข้างเดียว โดยที่มืออีกข้างจะหยิบห่อผ้า กระต่าย และพวงปลาขึ้นมาแล้ว
เขาอุ้มนางกลับเข้าบ้านไป และถึงแม้จะไม่ได้พูดคุยกันเื่เมื่อคืนนี้ แต่ทั้งสองย่อมรู้สึกในใจว่าเื่ที่ทะเลาะเมื่อคืนไม่ได้ขุ่นเคืองใจกันอีกแล้ว
.
.
เมื่อทั้งคู่กลับถึงบ้านก็พบกับอาโยวที่นั่งดูไฟที่ห้องครัว เป็อาเจียวที่ที่ต้มน้ำไว้ อาหารก็เตรียมไว้พร้อม เมื่อถึงครัวก็ลงจากแขนของสามีก่อนจะเดินไปตักอาหารให้เขาทาน
“มานั่งทานข้าวค่ะ คุณไม่ได้ทานอะไรั้แ่เช้าแล้ว นี่จะสี่โมงเย็นอยู่แล้วนะคะ” นางพูดพรางเตรียมน้ำอุ่น ให้เขาล้างมือ นางแบ่งน้ำอุ่นไว้ชุบผ้าบิดให้หมาดก่อนจะเช็ดหน้าตาของเขา เอาผ้าอีกผืนมาซับมือที่เปียก ทุกอย่างช่างดูคล่องแคล่ว
เขานั่งลง และลงมือทานอาหารที่ภรรยาเตรียมรอ อาโยวที่เห็นว่าบรรยากาศในบ้านดีขึ้นก็ยิ้มตลอด
“อาเจียว กับอาโยวทานแล้วใช่ไหม” ลี่จิ่นที่กำลังทางถามทางภรรยาของเขา
“ใช่ค่ะ พวกเราทานแล้ว” ภรรยาของตอบขณะที่มองไปทางถุงแป้งที่ซื้อมา “ฉันว่าจะลองทำขนมค่ะ”
สามีของนางก็พยักหน้าตอบ ก่อนหน้านี้นางก็พูดไปแล้ว แต่ครั้งนี้ดูเอาจริงกว่าครั้งก่อนเสียอีก “ได้สิครับ”
“ฉันอยากให้คุณช่วยทำด้วยค่ะ” หญิงสาวมองไปทางไข่ไก่ ก่อนจะมองไปทางสามีที่กินข้าวจนแก้มยุ้ย เขาหันมามองเธอ ก่อนจะเร่งกินข้าวในถ้วย “ไม่ค้องรีบก็ได้ค่ะ ค่อยๆทาน”
แค่กๆ
หลังจากไม่จบคำของนางดีสามีก็ไอออกมา ทำเอาภรรยามองค้อนไปทางเขา อาโยวที่รู้ความก็หยิบแก้วน้ำยื่นไปทางพี่เขยของเขา แล้วลูบหลังพี่เขยเบาๆ
“พี่เจียว” อาโยวมองไปทางพี่สาว เชิงบอกว่าไม่อยากให้ทั้งคู่ทะเลาะกัน
“พี่ยังไม่ได้ว่าเลยนะ” นางที่เห็นน้องตัวเองเข้าข้างสามีก็อดหมั่นเขี้ยวน้องไม่ได้ “อาโยวมาช่วยพี่ก่อน ให้พี่เขยทานข้าวไป”
เมื่อเห็นว่าทั้งคู่ไม่ได้ทะเลาะ เด็กน้อยจึงเดินไปช่วยพี่สาว พี่สาวให้เขาร่อนแป้งสาลีชนิดอ่อน และแป้งสาลีชนิดแข็งผสมกัน แร่งอันนี้นางซื้อมาร้านช่างไม้ ตะแกรงที่ได้รูไม่ค่อยถี่ แต่ก็ยังดีกว่าไม่ร่อนเลย นางตอกไข่ และแยกไข่แดงออก จากนั้นก็เริ่มตีไข่ขาว
หลังจากที่นางใช้แรงทั้งหมดตีไปได้ซักพักก็เริ่มจะขึ้นฟูขึ้นมาบ้าง อาโยวที่ร่อนแป้งหมดแล้วก็มายืนมองนาง
“พี่เจียว จะตีอีกเหรอแค่นี้ก็มาฟองมากแล้วนะ” เด็กน้อยมองไข่ขาวที่นางตี
“ใช่ต้องตีจนมันต้้งยอดได้ ยิ่งฟู ขนมจะยิ่งนิ่มอร่อย” ในหัวตอนนี้ก็คิดวิธีทำต่อไป “ฉันลืมเลยค่ะ ต้องใส่นมวัวด้วย” หญิงสาวบอกสามีจองตน
ชายหนุ่มทานอาหารเสร็จ มีความคิดว่าจะช่วยนางตีไข่ขาวที่ให้แรงมากนั่นก็ชะงักไป
“เดี๋ยวผมไปดูมาให้ คนในหมู่บ้านนี้เลี้ยงวัวไว้สองสามหลัง ก่อนหน้านี้ได้ยินว่าเพิ่งคลอดลูกน่าจะมีน้ำนมอยู่ อาเจียวจะใช้เยอะไหม”
หญิงสาวคิดว่านางจะลองทำไม่มาก แต่อาจจะต้องลองหลายรอบหน่อย อีกทั้งหลากนมเหลือก็ให้อาโยวดื่มได้ หากคิดจะขายนางก็ค่อยหาทางอีกที
“เอาเยอะหน่อยก็ดีค่ะ ให้อาโยวดื่มด้วย จะได้ตัวสูงๆ”
“ได้” ชายหนุ่มตอบรับ แล้วรีบเข้าไปหยิบถุงเงิน ก่อนจะวิ่งออกจากบ้านไป
หญิงสาวส่ายหน้าเบาๆกับท่าทีของเขาที่ทำราวกับเด็กน้อย อายุยี่สิบห้าหากมองในมุมมองของที่นี่ คงเป็พ่อคนไปแล้วด้วยซ้ำ แต่ในสายตาของนางเขายังเด็กกว่านางมากจริงๆ
*ไรท์ยังไม่ได้ตรวจคำผิดน้า เดี๋ยวหลังจากนี้ไรท์จะไล่ตรวจคำผิดของตอนก่อนๆนะคะ
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านและให้กำลังใจนะคะ
13K
