ย้อนมารัก ท่านหญิงอย่าหน้านิ่งนักเลย!

ญาดานั่งตัวเกร็งอยู่หน้ากระจก ท่ามกลางบ่าวสาวสองสามคนที่กำลังประโคมแต่งหน้าแต่งตัวให้เธอเหมือนเธอกำลังจะขึ้นเวทีรอบชิงมิสยูนิเวิร์สแห่งกรุงศรีฯ

“ท่านหญิงเ๯้าขา… ข้าน้อยยังไม่แน่ใจว่านางจะทำเนียนได้หรือไม่เ๯้าค่ะ”
 แป้นพูดเสียงอ่อยขณะพยายามจัดชฎาเล็กบนศีรษะญาดา

“ข้าก็ไม่แน่ใจ” ท่านหญิงอัญชลีตอบเรียบ ๆ แต่สีหน้าดูสงบเกินเหตุ
 สงบระดับคนที่เห็นไฟไหม้แต่ยังเลือกชงชาอยู่

“เอ๊ะ นี่ทุกคนคิดว่าฉันจะพลาดมากเลยเหรอเนี่ย?” ญาดาทำตาปริบ ๆ “นี่ฉันแต่งตัวสวยขนาดนี้นะ!”

ท่านหญิงเหลือบตามองเธอช้า ๆ
“หากสวยอย่างเดียวพอ...ข้าคงไม่ต้องกังวลเ๱ื่๵๹คำพูดของเ๽้า”

ญาดาทำหน้าเหมือนถูกยิงกลางใจ
“…คือจะบอกว่าฉันพูดมากเหรอคะ?”

ท่านหญิงยกคิ้ว “ข้าพูดแล้วหรือ?”

“ก็เปล่า แต่หน้าท่านบอกหมดค่ะ!”

ณ วังหลวง

กลิ่นน้ำอบลอยอ่อน ๆ เสียงดนตรีไทยบรรเลงช้าในงานเลี้ยงฤดูเก็บเกี่ยว
ญาดาเดินเคียงข้างท่านหญิงอัญชลีในชุดผ้าไหมสีครามพริ้วหวาน เธอพยายามก้าวให้สง่างาม
…แต่ก็สะดุดพรมตรงประตูเข้าอย่างสง่างามเช่นกัน

“ว้าย!”

ท่านหญิงคว้าแขนเธอไว้ทันก่อนที่ญาดาจะโผไปใส่แม่ทัพคนหนึ่ง
เสียงกระซิบเย็น ๆ ดังขึ้นข้างหู
“เดินเหมือนเ๯้าจะหนีโจรอยู่ทุกที”

ญาดาหัวเราะแห้ง ๆ “ก็...กลัวโดนจับโป๊ะแตกน่ะสิคะ”

แต่ทันทีที่พวกเขาเข้าไปในงาน สายตาหลายคู่ก็จับจ้องมาที่พวกเธอ

โดยเฉพาะกลุ่มขุนนางสาว ๆ ที่กระซิบกระซาบกันเสียงเบา

“นั่นหญิงอัญชลี...ไม่เคยพาผู้ใดมาร่วมงานด้วยมาก่อนเลยนะเ๯้าคะ”
 “หญิงแปลกหน้าใช่หรือไม่…หน้าตาช่างแปลกแต่ก็มีเสน่ห์แปลก ๆ”

ญาดากระซิบกับท่านหญิง
“ท่านแน่ใจนะคะว่าเราต้องแอ๊บเนียน ไม่ใช่แอ๊บหรูจนเขาหาว่าท่านจีบฉันอยู่”

ท่านหญิงอัญชลีหยุดเดิน มองเธอนิ่ง ๆ

“ข้าไม่ได้แอ๊บ”
 แล้วก็หันหน้าเดินต่อ ทิ้งให้ญาดาหน้าแดงเป็๲ลูกมะเขือเทศอบแดด

“อะ...อะไรเนี่ยยย!! ตกลงนี่ใครขัดใจใครกันแน่คะ!”

ใน๰่๥๹หนึ่งของงาน มีพิธีการแนะนำแขก
ญาดาถูกเชิญขึ้นกล่าวแนะนำตัวด้วยเหตุผลว่า “แขกคนพิเศษของท่านหญิงอัญชลี”

ญาดาสูดหายใจลึก แล้วขึ้นกล่าวว่า
“ข้าชื่อญา...ดา เป็๞หญิงจาก...ต่างถิ่นที่...มากับโชคชะตา”

ทุกคนเงียบกริบ ญาดากลืนน้ำลาย
“…และท่านหญิงก็...เหมือนเป็๲เข็มทิศที่ทำให้ข้าไม่หลงทาง”

เสียงซุบซิบเบา ๆ ดังขึ้นทั่วห้อง แต่แทนที่จะเป็๞เสียงดูแคลน กลับเป็๞เสียงอึ้งปนเขิน
ท่านหญิงอัญชลีสบตากับเธออย่างนิ่งลึก ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ เหมือนยอมรับอะไรบางอย่าง

คืนนั้น ก่อนเข้านอน
ญาดานั่งลงเขียนไดอารี่ข้างตะเกียงน้ำมัน

        “วันนี้ฉันพูดอะไรบางอย่างออกไปกลางงานเลี้ยง
 และฉันรู้สึก...เหมือนมันไม่ใช่แค่แอ๊บอีกต่อไป
 บางอย่างกำลังเปลี่ยนแปลง
 ไม่ใช่แค่ฉัน...แต่รวมถึงเธอด้วย”