Friend Zone เพื่อนคนนี้ผมหวง

"เข้าเกมส์ยัง?? ?? ""เข้าแล้ว รอก่อนโทรศัพท์มันช้า " "เปลี่ยนสักทีเหอะโทรศัพท์อ่ะ " เห็นแล้วก็อยากจะซื้อเครื่องใหม่ให้ ที่จริงผมจะซื้อให้มันหลายครั้งแล้ว แต่มันไม่ยอมยืนยันว่าจะใช้เครื่องเก่า รอให้พังก่อนแล้วค่อยซื้อ ทุกวันนี้มันก็เหมือนพังอยู่แล้วครับ เสียงเรียกเข้าไม่มีสั่นได้อย่างเดียว โทรหาทีเป็นสิบสายกว่าจะรับ บางครั้งก็ไม่รับเลย มันน่าหงุดหงิดก็ตรงที่มันไม่เคยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูนี่แหละครับ รู้ว่าโทรศัพท์ไม่ดีก็ยังไม่ขยันเช็ค เป็นแฟนกูนะ จะจับกดให้จมเตียงเลย นี่เพื่อนครับไม่ใช่แฟน "มันก็ยังใช้ได้อยู่อ่ะโซล กูไม่ได้รวยมีเงินเยอะเปลี่ยนโทรศัพท์ทุกๆเดือนเหมือนมึง " เครื่องเก่าผมก็ขายป่าววะไม่ได้เอาไปทิ้งถังขยะ แพมจะชอบเป็นแบบนี้ตลอด เอะอะอะไรก็เอาเรื่องรวยจนมาอ้าง รู้อะไรมั้ยครับผมไม่เคยมองแพมด้อยเลยในเรื่องนี้ จะมีจะจนก็คนเหมือนกัน อยากให้เปลี่ยนไม่ใช่จะให้ซื้อเอง ผมจะซื้อให้อยากซื้อให้ใจจะขาดแล้ว แต่แพมมันไม่เอา แล้วมันก็เป็นแบบนี้ไงครับ อารมณ์เสีย เหวี่ยงวีน ตามไสตล์สตรีเบนโล "ก็จะซื้อให้ไง ""เครื่องนึงมันไม่ใช่บาทสองบาทนะ ไม่อยากรบกวน อยากซื้อเองมากกว่า " "ทีแบบนี้ไม่อยากรบกวน กูเห็นลิปสติกมึงอ่ะเต็มห้องไปหมดแล้ว ซื้อตายเลย " "เรื่องของกู อ่ะ เข้ามาแล้ว เชิญมาดิ " ยุติสงครามฝีปากชั่วคราว ต่อไปคือสงครามการใช้นิ้วและสมอง บอกเลยว่าผมเซียนมาก ผมสร้างห้องสำหรับแบทเทิลกันหนึ่งต่อหนึ่งแล้วกดเชิญแพมเข้ามา "เอาเลย เลือกตามสบาย ตัวไหนที่คิดว่าเล่นแล้วเกิดเอามากดกูได้ เลือกมาเลย " แพมเงยหน้ามองผมก่อนที่จะก้มหน้าเลือกฮีโร่ที่ตัวเองถนัด ผมยอมทำตามคำพูดของตัวเองครับ เลือกฮีโร่ที่ตัวเองไม่เคยเล่น ส่วนตัวผมถนัดสายแทงค์ วันนี้ขอเปลี่ยนแนวมาเล่นแครี่ ไม่ใช่แนวผมเลย ที่ชอบแทงค์เพราะชอบเปิด ผู้กล้าของทีมมักจะตายก่อนเสมอ แต่ถ้าได้ทีมดีก็จะรอด แล้วจะโคตรถึก "เล่นตัวอะไร " มีชะโงกมามอง "ไม่ใช่แทงค์หรอก เลือกได้ยัง" "ได้ละ " แครี่อีกแล้วสินะ ....มึงยับแน่แครี่ 3 นาทีต่อมา"หืม ไอ้โซล อย่าเข้ามาเลือดกูกำลังจะหมด อย่า " อะไรของมันครับ นี่มันคือการแข่งขัน มันจะมาห้ามผมไม่ให้เข้าไปตีมันได้ยังไง มันคือศึกแห่งศักดิ์ศรี นี่กูอุตส่าห์เลือกตัวที่ไม่เคยเล่นแล้วนะ สามนาทีแรกผมคิลไปแล้วสามตัว ตัวนี้เป็นตัวที่สี่ สายเดียวกัน แต่เป็นฮีโร่ที่ผมไม่ถนัด ส่วนแพมนี่คือตัวที่มันถนัดที่สุด ตั้งแต่เริ่มเกมส์มาก็ได้ยินแต่สียงแพมนี่แหละครับ โหวกเหวกโวยวายลั่นห้อง ถ้ามันมุดเข้าไปในเกมส์ได้มันคงทำไปแล้ว"แพมก็ออกของดิ หัดออกของไม่ใช่วิ่งออกมาตีคีฟอย่างเดียว เล่นแบบนี้จะฆ่าใครเขาได้ " ผมเงยหน้ามองแพม ตอนนี้หน้ามันบูดเป็นตูดเลยครับ พยายามจะไม่พูดมากอยู่แล้วเชียว ดูมันดิครับ ไม่พัฒนาเอาซะเลย ผมพยายามไม่เข้าไปดันทาวน์ฝั่งมันให้แตกเพราะจะได้ยืดเวลาเกมส์ ให้มันได้ออกของมาสู้กัน สุดท้ายมันก็ยังใช้แต่อารมณ์อยู่ดี "ก็ไหนบอกไม่เคยเล่นไง แล้วทำไมฆ่าเอาฆ่าเอา ""ศึกษาสิค้าบ มันก็มีให้อ่านอยู่ว่าสกิลมันเป็นยังไง ต้องทำแบบไหน อ่านสิอ่าน ""แต่งหน้าแข่งกันยังจะง่ายกว่าอีก " แต่งหน้าแข่งกันมึงลืมไปหรือเปล่าว่ากูเป็นผู้ชาย "ตั้งใจเลย อย่าบ่น รับปากแล้วนะกูไม่ได้บังคับนะแพม " ผมย้ำชัดข้อตกลงอีกรอบ ถึงเวลาตัวมันเกิดพอดี ผมดันคีฟไปเรื่อยๆ สักพักมันก็โผล่มา "เสร็จกู ไอ้โซล มึงตายแน่ ""ก็มาดิ มา มา มาแพม ""เฮ้ย สตั้นเหี้ยไรอ่ะ นานจังวะ ""โห ไรวะ โซลมึงขี้โกงอ่ะ " สุดท้ายแพมก็ไส้แตก "ขี้โกงอะไร บอกแล้วนะ บ้านมึงโดนคีฟดันแตกหมดแล้ว แพ้ครับ " "อะไรวะ " สุดท้ายผมก็ชนะ แบบใสๆด้วยไม่ได้โกง อ่อนให้ด้วยอีกต่างหาก สีหน้าของแพมดูหมดหวังครับไม่ต้องมาดราม่าใส่เลยเพราะไม่สงสาร คนแพ้ก็ต้องถูกลงโทษตามที่เราได้ตกลงกันไว้ ...ส่วนคนชนะ ขออะไรก็ได้หนึ่งอย่าง "ใสๆไม่โกง " ผมวางโทรศัพท์ลงแล้วบิดขี้เกียจเล็กน้อย จบเร็วดีว่ะ จะว่าไปเล่นแครี่ก็สนุกดีนะ ชักจะติดใจแครี่ซะแล้วสิ แค่ครั้งเดียวหลงรักแล้วหรอวะ "จะเอาอะไรว่ามา เร็วอยากกลับบ้านแล้ว " พรึ่บบบ"เฮ้ย อะไรของมึงเนี่ย " ผมดึงร่างเล็กที่กำลังทำหน้าเซ็งลงมากอด ก็ชอบกอดนี่ครับ ชอบกอดทีเผลอด้วย ไปขอมันกอดตรงๆคงจะได้กอดอยู่หรอก แพมเป็นคนหวงเนื้อหวงตัวจะตาย แต่ถ้าเป็นผมมันก็แค่ด่า แล้วก็ด่า ถามว่ารู้สึกอะไรมั้ย ก็ไม่นะครับ ชิวดี "กอดไง ""ปล่อยเลย จะขออะไรเร็วๆ กูอยากกลับห้องแล้ว "" นอนนี่ดิ เสื้อผ้ามึงก็มี " ผมเป็นคนซื้อใส่ตู้เอาไว้เอง นานๆครั้งแพมจะมาค้างด้วย ส่วนใหญ่จะมาทำงานอยู่จนดึก ด้วยความที่ง่วงบวกกับมันดึกแล้วผมก็จะรบเร้าให้มันค้างที่นี่ ผมก็เลยซื้อเสื้อผ้าของผู้หญิงติดตู้เอาไว้ชั้นในก็มีนะครับ เตรียมพร้อมเพื่อมันคนเดียว ส่วนของคนอื่นๆ แค่ย่างเข้ามาในคอนโดผมยังไม่มีเลยครับเพราะผมสงวนสิทธิ์พื้นที่ส่วนตัวของตัวเองโคตรๆ "จะขออะไร ""ทำไมต้องให้กูไปคู่กับไอ้จัสตินด้วย มึงโกรธกูขนาดนั้นเลยหรอวะ " ก่อนที่จะขอ ผมขอถามเรื่องงานคู่สักนิดนึง เพราะผมยังคาใจไม่หาย อยากรู้ว่าทำไมแพมต้องเปลี่ยนคู่ด้วย มันกำลังเริ่มตีตัวออกห่างจากผม ผมรู้สึกได้ครับ"มึงเคยสนใจมั้ยล่ะ งานคู่ไม่ใช่งานเดี่ยว แล้วมึงก็ไม่เคยใส่ใจอะไรเลยนอกจากเรื่องของตัวเอง " "กูว่าจะเลิกยุ่งกับน้องมิ้งแล้วว่ะ " ผมพูดสิ่งที่ตั้งใจออกไป แพมพยายามห้ามผมเรื่องน้องมิ้งแล้วก่อนหน้านี้ ซึ่งผมก็ก็ได้แค่ฟังแต่ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ จนตอนนี้มันทำให้ผมรู้แล้วว่า สิ่งที่ผมกำลังทำอยู่นั้นมันโคตรไร้สาระ แถมยังทำให้ความสัมพันธ์ของผมกับแพมมีปัญหากัน มารู้สึกก็ตอนที่กำลังจะเสียแพมไปนี่แหละครับ"หืม ?? จริงอ่ะ " "เออดิ ต่อไปนี้ใครจะยังไงก็ช่างแม่ง กูไม่สนใจใครแล้ว แค่มึงคนเดียวพอ " ---------------------------อกข้างซ้ายของฉันมันสะเทือนเหมือนกับว่าจะทะลุออกมาด้านนอกอยู่แล้วค่ะ ไอ้โซลมันพูดอะไรของมัน ..แค่มึงคนเดียวก็พอ..แค่มึงคนเดียวก็พอทำไมต้องเป็นฉันคนเดียว โซลยังกอดฉันเอาไว้แน่น เหม็นกลิ่นเหล้าที่ตัวมันชะมัด แต่ก็..ยอมให้มันกอดเพราะเหนื่อย ขี้เกียจด่า ขี้เกียจพูด "ก็ดี " ฉันตอบกลับไปแค่นั้น เพราะไม่มีอะไรจะพูด นี่แหละค่ะคือสิ่งที่ฉันต้องการขอจากโซลถ้าฉันเป็นฝ่ายชนะ เพราะความกากของฉันก็เลยทำให้เล่นเกมส์แพ้ แค่นี้ก็โล่งอกมากแล้ว อยากให้เพื่อนหยุดทะเลาะกันเพราะเรื่องเข้าใจผิดสักที จากนี้ไปก็เหลือแค่ความจริงจากปากของจัสตินที่ต้องอธิบายให้โซลเข้าใจ เป็นเพื่อนสนิทกันแต่ไม่รู้ทุกเรื่องจนทำให้อีกฝ่ายเข้าใจผิด ที่โซลทำไปก็เพราะเป็นห่วงจัสติน ไม่พูดไม่คุยกัน ประชดกันไปประชดกันมา พาลทำให้วุ่นวายกันไปหมด "ดีใจป่ะ " "ก็ดีใจนะ จะได้เลิกกัดกันสักที รำคาญ " "หึ รำคาญจริง?? ""ก็เอออ่ะดิ แล้วนี่จะขออะไร กูอยากกลับหอไปอาบน้ำนอนแล้ว " "พร้อมมั้ย " เอิ่มม รู้สึกได้ถึงความเลวร้ายที่กำลังจะมาเยือน เสียงทุ้มนุ่มกระซิบอยู่ที่ข้างหูของฉัน มันทั้งขนลุกปนสยิว มันจะรู้อะไรมั้ยว่าฉันเกร็งจะแย่อยู่แล้ว พยายามคิดอยู่ตลอดว่ามันคือเพื่อน แต่เพื่อนคนนี้มันก็คือเพศตรงข้ามนี่คะ มันทั้งหล่อแล้วก็มีแรงดึงดูดมหาศาล ผู้หญิงคนไหนอยู่ใกล้จะรู้สึกค่ะเหมือนกับฉันในตอนนี้ไงคะ "จะพูดก็รีบพูด เร็วๆ " อึดอัดจะแย่อยู่แล้ว ไม่รีบพูดสักทีวะ ง่วงก็ง่วง เหนียวตัวเหม็นหัวตัวเองจะแย่อยู่แล้ว ไอ้นี่ก็ลีลาหาเศษหาเลยตลอด ฉันควรคิดค่าเสียหายจากมันดีมั้ยคะ "เป็นแฟนกัน " "ฮะ ""เป็นแฟนกันไง ไม่ต้องใช้เงิน ไม่แพงด้วย" พูดออกมาได้หน้าตาเฉยมากค่ะ จากที่กำลังง่วงๆอยู่ ตาแจ้งขึ้นมาทันที นี่มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆนะไอ้โซล ฉันรีบสะบัดตัวออกจากอ้อมกอดของโซลทันที "มึงบ้าป่ะโซล " "ไม่บ้า ""กูให้ไม่ได้ ยังไงก็ให้ไม่ได้ ขออย่างอื่น " ไม่ได้เด็ดขาด จะให้ฉันตกลงยอมเป็นแฟนกับมันได้ยังไงคะ เราสองคนเป็นเพื่อนกัน อยู่ๆจะมาเป็นแฟนได้ยังไง " ได้ไงวะ อย่าลืมว่ากูเป็นคนชนะ คนชนะจะขออะไรก็ได้ ฉะนั้น กูจะขอให้มึงเป็นแฟนกับกู ""กูไม่ใช่ของเล่น " มันคิดจะแกล้งอะไรฉันอีกล่ะ "กูก็ไม่คิดจะเล่นกับมึงนะแพม กูเลิกเล่นแล้ว " "มึง แต่เราเป็นเพื่อนกันนะ " ฉันตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างสั่นเครือ ไม่รู้สิ ยังไงฉันก็ไม่ไว้ใจมัน ไม่ใช่ ไม่ใช่ ฉันกับมันเป็นเพื่อนกัน ฉันยังไม่รู้เหตุผลด้วยซ้ำว่ามันมาขอฉันเป็นแฟนเพื่ออะไร มันต้องการอะไร"มีกฎหมายข้อไหนบ้างวะห้ามไม่ให้เพื่อนเป็นแฟนกัน กูชอบมึง ชอบมาตั้งนานแล้ว มึงไม่ต้องชอบกูตอนนี้ก็ได้ แค่ตอบตกลงคบกับกู ...กูจะจีบมึง ทำให้มึงรักกูแบบคนรักให้ได้ ""โซล ""เฉียบมั้ย ""กู ""ตกใจอะไร ""กู ""จะจูบมึงเดี๋ยวนี้แหละ หมั่นไส้ปากมึงมานานแล้ว ""ไอ้ อุ๊บ "------------------------

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

Friend Zone.9 เกมส์ได้ไง

นิยายแนะนำ

Friend Zone เพื่อนคนนี้ผมหวง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

Friend Zone.9 เกมส์ได้ไง

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้