"เอ๊ะ..นายน้อยจะชี้แนะพวกเราตอนนี้เลยเหรอขอรับ"เหล่าชาวบ้านมองหน้ากันอย่างตื่นเต้น
ตอนนี้เป็่เวลาเร่งด่วนที่เหล่าอสูรจะบุกเข้ามาในหมู่บ้านตอนไหนก็ได้ พวกเขาคิดว่าชายหนุ่มจะต้องจัดการพวกอสูรให้เสร็จก่อน ไม่อย่างนั้นคงไม่มีสมาธิจัดการเื่อื่นได้
แต่ว่าเขากลับไม่เอ่ยถึงพวกมันด้วยซ้ำ เหมือนกับว่าพวกอสูรเป็เพียงอากาศเท่านั้น!!!
ซึ่งสายตาของพวกเขาตอนนี้ที่กำลังจ้องมองหลงเทียนได้เปลี่ยนเป็ความเคราพมากขึ้นยิ่งกว่าเดิม
"นายน้อย…แล้วเราจัดการอย่างไรกับเ้าพวกนี้ดีขอรับ"ชายชราจางอี้จ้องมองร่างของอสูรทั้ง5ด้วยความสงสัย
“เอ๊ะ..พวกสัตว์ป่ามาตายหน้าสำนักเราตอนไหนแล้วละเนี่ย”
หลงเทียนคิดครู่หนึ่งแล้วพูดด้วยรอยยิ้มไม่สนใจ"เ้าพวกสัตว์ป่าตัวน้อยพวกนี้ถ้าทิ้งก็เสียดายแย่เลย นำร่างพวกมันไปเก็บไว้ก่อน ฝึกซ้อมเสร็จค่อยจับพวกมันมาทำอาหารนะ"
"เข้าใจแล้วขอรับนายน้อย"ชายชราพยักหน้าตอบรับ แต่ในใจของเขากลับโห่ร้องด้วยความดีใจ
“สมกับเป็ท่านผู้าุโจริงๆ พวกอสูรในสายตาของท่านแล้วคงเป็ได้แค่อาหารเท่านั้น ถ้ามีท่านอยู่พวกอสูรจะทำอะไรหมู่บ้านของเราได้”
เหล่าชาวบ้านที่เหลือต่างมีความคิดเหมือนกับชายชรา ถ้ามีชายหนุ่มอยู่ พวกเขาก็ไม่จำเป็ต้องหวาดกลัวต่อสิ่งใดแล้ว
"ถ้าอย่างนั้นทุกคนเชิญเข้ามาด้านในสำนักก่อนขอรับ"หลงเทียนเปิดประตูให้กับเหล่าชาวบ้านทั้งหมดเข้ามาด้านใน
เมื่อพวกเขาได้ก้าวเท้าเข้ามาแล้ว สิ่งแรกที่พวกเขาทุกคนััได้คือสายลมเย็นอ่อนๆที่กำลังพัดผ่านร่างกายของพวกเขา
มันได้แทรกซึมเข้าไปในร่างกายของพวกเขาแต่ละคน ก่อนที่มันจะหลอมรวมเป็พลังปราณบริสุทธิ์หายเข้าไปในจิติญญาของพวกเขา!!!
ใบหน้าของแต่ละคนต่างตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น พวกเขาไม่จำเป็ต้องทำอะไรเลย เพียงยืนเฉยๆเท่านั้นระดับบ่มเพาะของพวกเขาก็ยกระดับก้าวใหญ่ทันที
พวกเขาส่วนใหญ่ต่างติดอยู่ในระดับ์ขั้นต่ำมานานหลายปี แต่ตอนนี้มันได้ก้าวผ่านระดับสูงสุดแล้ว เหลือเพียงก้าวเดียวเท่านั้นพวกเขาจะได้ััขอบเขตของราชันย์!!!
ส่วนชายชราจางอี้ที่ติดในระดับราชันย์สูงสุดมานานหลายปี ขาข้างหนึ่งของเขาได้เหยียบเข้าสู่ระดับจักรพรรดิเป็ที่เรียบร้อยแล้ว หรือจะพูดให้ถูกคือกึ่งจักรพรรดิ!!
และทั้งหมดนี้เกิดจากสายลมปริศนาที่ช่วยเหลือพวกเขาเอาไว้ เมื่อหันสายตาไปดูตามทิศทางของลม พวกเขาก็ได้เห็นสมบัติแปลกตา ที่พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อน ซึ่งด้านในของมันมีใบพัดหมุนคล้ายกังหันลม
แม้จะไม่รู้ว่ามันคือสมบัติอะไร แต่ที่แน่ๆออร่าที่มันปล่อยออกมาคือสมบัติศักดิ์สิทธิ์!!!
แน่นอนว่าสิ่งนี้คือพัดลมไอน้ำที่หลงเทียนพึ่งซื้อมา200แต้มชื่อเสียง มันดูดซับพลังปราณเป็พลังงานขับเคลื่อนโดยไม่ต้องใช้ไฟฟ้าใดๆ
ภายในดวงตาของเหล่าชาวเมืองได้เปลี่ยนเป็ความว่างเปล่าเหมือนไร้ิญญา พวกเขาไม่สามารถหาคำอธิบายความรู้สึกในตอนนี้ได้เลย
ในชีวิตนี้พวกเขายังไม่เคยเห็นสมบัติระดับจักรพรรดิสักครั้งเลย ไม่ต้องไปพูดถึงสมบัติศักดิ์สิทธิ์ที่เหล่าเซียนต่างยอมทำทุกอย่างเพื่อได้มันมา
แต่ตอนนี้สมบัติที่สามารถทำให้ยุทธภพเกิดาได้ตั้งอยู่ด้านหน้าของพวกเขาแล้ว แถมมันยังตั้งอยู่บนพื้นเหมือนสมบัติธรรมดาทั่วไป
นี่มันหมายความว่าอย่างไร? ถ้าไม่ใช่สำหรับชายหนุ่มแล้วสมบัติศักดิ์สิทธิ์นั้นไม่แตกต่างจากสมบัติธรรมดาในสายตาของเขา!!!
"คะ-ความโปรดปรานครั้งนี้…ข้าคงไม่สามารถตอบแทนท่านได้ ข้าสัญญาว่าจะติดตามนายท่านตลอดไปขอรับ"
ชายชราจางอี้คุกเข่าสาบานด้วยใบหน้าจริงจัง“แม้แต่สมบัติศักดิ์สิทธิ์ยังเป็ของธรรมดาในสายตาของท่านผู้าุโ ถ้าเราเกาะขาของเขาได้ เราไม่จำเป็ต้องกังวลเื่บ่มเพาะอีกแล้ว”
เหล่าชาวบ้านที่เหลือต่างคุกเข่าลงเหมือนกัน"พวกเราก็เหมือนกันด้วยขอรับ ไม่ว่านายท่านจะสั่งให้พวกเราทำอะไร พวกเราจะทำตามที่นายท่านสั่งทุกอย่าง"
“เอ๊ะ..พวกเขาเป็บ้าอะไรไปหมดแล้ว? ข้ายังไม่ได้ทำอะไรเลย ไม่สิ..คงจะเป็เพราะคนธรรมดาอย่างพวกเขาคิดว่าข้าสามารถช่วยพวกเขาให้เป็ผู้ฝึกตนได้สินะ”
“พวกเขาจึงยกย่องให้เราเป็อาจารย์ ทั้งที่ข้าก็เป็คนธรรมดาเหมือนกัน ข้าเพียงหลอกพวกเขาเพื่อทำภารกิจเท่านั้นจะเอาอะไรมาสอนพวกเขาได้”
หลงเทียนมองเหล่าชาวบ้านด้วยใบหน้าเขินๆ"แค่กๆ...พวกท่านอย่าทำอย่างนี้เลย มันเป็เื่เล็กน้อยเท่านั้น ข้าไม่ได้มีความสามารถอะไรมากมายขนาดนั้น"
"หือ!..เื่เล็กน้อย?"
"ไม่มีความสามารถ?"
เหล่าชาวบ้านมองหน้ากันด้วยความใ ในหัวของพวกเขาต่างมีความคิดมากมายปรากฏขึ้นมา
“สมกับเป็ท่านผู้าุโจริงๆ ท่านไม่พูดเื่ที่เกิดขึ้นเลย ในยุทธภพนี้จะมีใครอีกจิตใจสูงส่งเหมือนกับท่านที่ไม่้าคำชมเชยใดๆ”
“ในสายตาของท่านแล้ว การเพิ่มระดับบ่มเพาะให้กับพวกเราเป็เพียงเื่ง่ายๆสินะ”
“ท่านกำลังบอกพวกเราว่าเื่ง่ายๆแค่นี้ท่านไม่จำเป็ต้องใช้ความสามารถอะไรเลยสินะ สมกับเป็ท่านจริงๆ”
ในสายตาของเหล่าชาวบ้านตอนนี้ หลงเทียนไม่แตกต่างจากอวตารของเทพที่ลงมาช่วยเหลือคนที่กำลังลำบากเลย"นายท่าน..เราจะเริ่มฝึกกันเลยไหมขอรับ"
“เอ่อ..แล้วข้าจะสอนพวกเขาอย่างไรดีฟ่ะ”หลงเทียนขมวดคิ้วด้วยใบหน้ากระตุก ก่อนความคิดของวิชาพละในชีวิตที่แล้วพลันผุดขึ้นมา
"อ่ะแฮ่ม..ข้าได้เตรียมการทดสอบเบื้องต้นไว้ให้แล้ว อย่างแรกเลยทุกคนต้องวิ่งรอบหมู่บ้าน100รอบ ะโตบ100ครั้ง ลุกนั่ง100ครั้ง วิดพื้น100ครั้ง ต้องทำอย่างนี้ติดต่อกันเป็เวลา7วัน"
เมื่อพูดจบหลงเทียนได้ไล่เหล่าชาวบ้านออกไปจากสำนักทันทีโดยไม่ให้พวกเขาถามอะไร ซึ่งใบหน้าของเหล่าชาวบ้านแต่ละคนต่างสับสนกับการทดสอบของชายหนุ่ม
พวกเขาไม่เคยได้ยินสำนักใดในยุทธภพฝึกฝนสาวกอย่างนี้กันมาก่อนเลย พวกเขาล้วนเป็ผู้ฝึกตนที่เหนือกว่าคนธรรมดาหลายเท่า แต่ต้องมาฝึกวิ่งรอบหมู่บ้าน!!
นอกจากนี้ยังต้องมาะโตบ ลุกนั่ง วิดพื้นตลอดทั้ง7วัน มันจะไม่ให้พวกเขาสับสนได้อย่างไร?สิ่งนี้มันไม่ได้ช่วยอะไรพวกเขาเลย
แต่ทันใดนั้นเองชายชราจางอี้ที่เงียบมาตลอดได้เอ่ยขึ้นมาด้วยความคิดลึกซึ้ง"หึ!..พวกเ้ายังไม่เข้าใจเหตุผลแท้จริงของท่านผู้าุโรึ?"
"หือ?..หมายความว่าอย่างไรท่านผู้นำจาง?"
"มันยังมีเหตุผลอื่นอีกเรอะ?"
"โปรดบอกพวกเราด้วยผู้าุโจาง"
ชายชราจางอี้ถอนหายใจเบาๆ"นายท่านมองทะลุปรุโปร่งจริงๆ ท่านรู้ว่าพวกเ้าใจร้อนคิดแต่เื่ที่สามารถเพิ่มระดับบ่มเพาะให้รวดเร็วที่สุดเท่านั้น โดยหารู้ไม่ว่าการเร่งรีบเกินไปมีแต่จะทำให้พื้นฐานไม่เสถียร"
"มันยิ่งทำให้พวกเ้าเกิดธาตุไฟเข้าแทรกได้ง่ายกว่าคนอื่นมาก นายท่านที่เล็งเห็นสิ่งนั้นจึง้าให้พวกเราปล่อยวางเื่ยุทธภพ แล้วหันมาออกกำลังกายเหมือนกับคนทั่วไป มันก็เหมือนกับที่เหล่าเซียนละทิ้งโลกยุทธภพเพื่อมาเรียนรู้วิถีของคนทั่วไป"
หลังจากเหล่าชาวบ้านที่เหลือได้ยิน พวกเขาแต่ละคนก้มหน้าด้วยความอับอาย
"พวกเราหลงระเริงกันไปจริงๆ ทั้งที่นายท่านได้คิดถึงอนาคตของพวกเรา"
"ใช่..พวกเราคิดตื้นกันไปจริงๆ"
"ทั้งที่นายท่านเป็คนช่วยผลักดันเรา แต่เรายังสงสัยในตัวนายท่านอีก"
"พวกเราเป็เพียงกบก้นบ่อ แต่กลับสงสัยการกระทำของคนสูงส่งอย่างนายท่าน"
"เพื่อเป็การขอโทษนายท่าน ข้าจะเพิ่มจำนวนรอบเป็1พันรอบ"
"ข้าด้วยเหมือนกัน"
287
