หนึ่งชั่วยามต่อมา
เสียงกระบี่กวัดแกว่งตามสายลมแหวกอากาศไปมา แววตาของหญิงสาวที่แสนซุกซนเปลี่ยนเป็ดุดันฟาดฟันกระบี่ไปมาดุจท่วงท่าร่ายรำ
“ดีมาก เ้าทำได้แล้ว เตรียมตัวไปลองของจริงกันจำไว้เ้าต้องตั้งสติให้มั่นคงอย่าได้วอกแวก”หนิงเฟยหลงกำชับน้องสาวเสร็จก็ก้าวย่างดุจสายลมพานางตามหมาป่าสีเทาไป
หมาป่าสีเทาได้เคลื่อนย้ายที่อยู่เข้าไปใจกลางเขตสัตว์อสูรระดับที่สองแล้วจากจำนวนเดิมที่มีสามตัวตอนนี้เพิ่มขึ้นเป็ห้าตัวแล้วพวกของหนิงเฟยหลงได้ทิ้งระยะห่างไว้นานพอสมควร จากการฝึกฝนกระบี่จึงต้องใช้เวลาหานานเสียหน่อย
“หนิงอันอันเ้าพร้อมหรือยัง? ข้าจะจัดการอีกสี่ตัวให้แต่เ้าต้องสู้กับอีกตัวทำได้หรือไม่?”แววตาของหนิงอันอันปรากฏสายตาที่เด็ดเดี่ยวขึ้นมา นางพยักหน้ากำฝักกระบี่แน่นขึ้นสูดลมหายใจเข้าลึก
หนิงเฟยหลงพุ่งทะยานออกไปด้วยความเร็ว ซัดหมัดเข้าใส่หมาป่าสีเทาทั้งสี่ตัวที่ยืนกันล้อมวงโดยมีอีกตัวอยู่ตรงกลางแรงหมัดซัดหมาป่าทั้งสี่ตัวกระเด็นกันไปคนละทิศอย่างรวดเร็วกระดูกซี่โครงของพวกมันถูกทำลายเสียบทะลุหัวใจจนสิ้นชีพ!
ออกหมัดเสร็จเรียบร้อยชายหนุ่มก็กลับมาอยู่ยังจุดเดิมดุจสายลมหวนคืนหนิงอันอันแทบไม่รู้สึกถึงการจากไปและกลับมาของพี่ชายเลยแม้แต่น้อยนางยังคงจ้องมองไปเบื้องหน้าก็ปรากฏกับเหตุการณ์ที่น่าเหลื่อเชื่อ จู่ๆหมาป่าทั้งสี่ที่รายล้อมหมาป่าตัวหนึ่งไว้อยู่ก็พลันกระเด็นกระดอนไปคนละทิศละทาง และตายลงอย่างอนาถ
“.....!!!”หญิงสาวมองไปที่พี่ชายด้วยสีหน้าที่ที่ตกตะลึงน่าเหลือเชื่อที่พี่ชายทำได้ถึงเพียงนี้!!มันเกินสามัญของคำว่าอัจฉริยะไปไกลแล้ว!!
“ลงมือ!”เมื่อเห็นว่าน้องสาวตะลึงอยู่นั้น หนิงเฟยหลงจึงเค้นเสียงหวังเรียกสติคืนให้ทำตามแผนที่วางไว้
หนิงอันอันะโลงจากต้นไม้มาที่พื้นหมาป่าสีเทาที่กำลังงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่ที่อยู่ดีๆเพื่อนๆของมันก็ตายลงไปอย่างไม่รู้ตัว มันไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นแล้วตอนนี้ก็ยังมีมนุษย์โผล่มาตรงหน้ามันอีก มันรู้สึกสับสนมากแต่ด้วยสัญชาตญาณของมันทำให้มันเกิดอาการบ้าคลั่ง! วิ่งเข้าใส่หญิงสาวสุดกำลัง!
หมาป่าสีเทากระโจนเข้ามันหวังจะงับเข้าที่คอของหญิงสาวเพื่อปิดฉากศัตรูทันทีหนิงอันอันไม่ได้เกรงกลัวแต่อย่างใด ถึงแม้นี่จะเป็ครั้งแรกก็ตาม นางมีความพยายามมากเวลาเอาจริงจะไม่ยอมให้สิ่งใดมาขัดขวางได้แม้แต่ความตายก็ตาม!!
“กระบี่วายุโหมกระหน่ำ!” หนิงอันอันฟาดฟันกระบี่อย่างรวดเร็วเป็แนวทแยงสลับซ้ายขวา บังเกิดคลื่นลมหลายสายพุ่งออกมาจากกระบี่เข้าปะทะกับสัตว์อสูรหมาป่าสีเทาถูกโจมตีอย่างฉับพลันต้านไว้ไม่ได้ก็ถูกสายลมทำให้เกิดาแตามตัว
ครานี้ได้กระตุ้นความคลั่งของมันถึงขีดสุด!! มันไม่คิดจะมีชีวิตรอดแล้ว มันคิดจะเอามนุษย์ผู้นี้ไปด้วย
“บรู้ววว!!” มันแผดเสียงลั่นโจมตีิญญาของหญิงสาว และกระโจนเข้าใส่ใหม่อีกครั้ง!
หนิงอันอันสั่นสะท้านชั่วครู่เหมือนโดนมนต์สะกด เสียงของหมาป่าสีเทาได้ทำให้การเคลื่อนไหวของนางหยุดชะงักลงไม่นานหมาป่าสีเทาก็ลุถึงข้างหน้าแล้ว หากยังไม่หลุดออกจากการควบคุมนี้คงต้องสิ้นชีพที่นี่เป็แน่!น้ำตาของหญิงสาวเริ่มไหลรินความกลัวที่ปิดกั้นไว้กลับมาอีกครั้ง
หนิงเฟยหลงไม่สามารถทนดูได้อีกต่อไปกำลังจะออกไปช่วยน้องสาวก็ปรากฏไอเย็นขึ้นมาหนึ่งสายััเข้าที่ตัวของมันทำให้ต้องถอยหลังไป “อันตรายจริงๆนี่มันพลังของใครกัน!” สายตาของชายหนุ่มซอกแซกหาก็ไม่พบ “ไม่ได้การหากปล่อยไปเช่นนี้นางได้ตายแน่!” มันไม่สนใจกระแสเย็นนั่นอีกรีบพุ่งทะยานลงไปหาน้องสาว
“........!!!!!”แต่แล้วมันก็ต้องใถึงขีดสุดเมื่อภาพที่มันเห็นคือตัวของน้องสาวมันนั้นกลายเป็น้ำแข็งไปเสียแล้วส่วนหมาป่าสีเทาได้กลายเป็ก้อนน้ำแข็งอยู่ข้างหน้าของนาง
ด้วยความอัดอั้นใจชายหนุ่มจึงซัดฝ่ามืออกไปด้านหลัง เกิดฝ่ามือขนาดสิบจั้งขึ้นมาปรากฏรูปลักษณ์ไม่ชัดเจนฟาดลงมาจากท้องนภาผ่านลงมายังผืนป่าเบื้องล่างสลักลงเป็รูปฝ่ามือขนาดสิบจั้ง!
“หนิงอัน...อะ.....” ชายหนุ่มพูดไม่ออกไม่รู้จะทำสิ่งใดดีแต่แล้วก็เหมือน์ล่วงรู้ความทุกข์จึงช่วยให้หญิงสาวกลับมาเป็ปกติ เพียงแต่นางสลบไปเท่านั้นหนิงเฟยหลงพาน้องสาวออกจากป่าทันที มันไม่รอให้องครักษ์ตามทันใช้ก้าวย่างชมจันทร์ออกมาชีวิตของหนิงอันอันสำคัญกว่าสิ่งใดเป็น้องสาวเพียงคนเดียวที่มันมีอยู่
ใช้เวลาไม่ถึงยี่สิบอึดใจ ชายหนุ่มก็มาปรากฏตัวอยู่หน้ากระโจมของตนเองเรียกหน่วยโอสถมาทำการรักษาหนิงอันอัน
ชงเป่าเห็นนนายน้อยกลับมาอย่างเร่งรีบก็รู้ว่าต้องเกิดเื่แน่ จึงกำชับให้การป้องกันรัดกุมขึ้นมันเดินเข้าไปในกระโจมหวังจะทราบข่าวคราวบ้าง ทว่าหนิงเฟยหลงกลับไล่มันออกมามันจึงตัดสินใจว่าจะรอให้ชงหยงกลับมาจึงซักถาม
เสียงหอบดังมาแต่ไกล นั่นคือเสียงของบุรุษสองคนที่พึ่งกลับมาถึงค่าย
“ชงหยงนี่มันเกิดสิ่งใดขึ้นทำไมนายน้อยถึงดูหงุดหงิดและโมโหมากเช่นนั้น?”ชงเป่าไม่รอให้ทั้งสองหายเหนื่อยรีบถามคำถามออกมา
“นั่น..เพราะ....คุณหนูาเ็...นะสิ”ชงหยงพูดด้วยอาการหอบอย่างยากลำบาก
“เป็เช่นนี้นี่เองเอาหละพวกเ้าไปพักผ่อนที่เหลือข้าจัดการเอง”ชงเป่าเข้าใจเื่ราวคร่าวๆแล้วจึงไม่ติดใจเื่ที่หนิงเฟยหลงไล่มันออกมาหากเป็มันก็คงทำเช่นเดียวกัน หากน้องเพียงคนเดียวของมันาเ็หนักเช่นนี้
..........
“อันอัน..เ้าต้องตื่นขึ้นมานะ....ไหนว่าเ้าจะไปจับสัตว์อสูร..มาเป็สัตว์พิทักษ์....หากเ้ามื่นขึ้นมาจะมีสัตว์พิทักษ์ได้อย่างไร?”ชายหนุ่มเอ่ยออกมาด้วยเสียงติดขัดมองดูน้องสาวที่หมดสติไป
หน่วยโอสถมาทำการรักษาแล้วบอกมันว่า หนิงอันอันพลังภายในเหือดแห้งจึงเป็เช่นนี้อาจอันตรายถึงชีวิต หากแหล่งกำเนิดพลังไม่สามารถสร้างพลังหยวนขึ้นมาได้ชายหนุ่มเหม่อมองใบหน้าของน้องสาวด้วยสายตาที่โศกเศร้า มันยันตัวน้องสาวขึ้นถ่ายทอดลมปราณเข้าไปภายในร่างของน้องสาวอีกครั้ง
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มันทำมันทำการถ่ายทอดลมปราณไปหลายครั้งแล้วแต่กลับไม่ได้ผลเลย เป็เื่ที่แปลกมากๆแถมในร่างกายของนางก็ยังมีความเย็นอย่างน่าเหลือเชื่ออีกหนิงเฟยหลงคิดอย่างไรก็คิดไม่ตกเหตุใดจึงเป็เช่นนี้?
761
