ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        เมื่อคิดถึงตรงนี้ร่องรอยของความเสียใจพลันปรากฏขึ้นในหัวใจของพระสนมเต๋อเฟย

        หากวันนั้นนางไม่หูเบาและยอมปล่อยให้ฮูหยินเยว่พาเยว่ถิงไป

        เกรงว่าหย๋าเอ๋อร์คงไม่เจ็บป่วยรุนแรงถึงเพียงนี้

        “พระชายาเห็นว่าท่านหลับไปแล้วดังนั้นจึงเข้าครัวเพื่อทำอาหารให้พระองค์ด้วยตนเองเพคะ”

        ปรนนิบัติรับใช้มานานหลายปีจิ่นเยว่เข้าใจพระสนมเต๋อเฟยดี

        อันที่จริงวันนั้นพระสนมเต๋อเฟยอยากปกป้องเยว่ถิง

        ทว่าฮูหยินเยว่มีฮองเฮาคอยหนุนหลัง วันนั้นจึงมีนางกำนัลของฮองเฮาตามมาด้วย

        ดังนั้นแม้จะไม่ยินยอม แต่สุดท้ายแล้วพระสนมเต๋อเฟยก็จำต้องอนุญาต

        ทุกคนคิดไม่ถึงเลยว่าฮูหยินเยว่จะใจคอโหดเหี้ยมนางไม่ยอมปล่อยลูกสาวตนเองไปง่ายๆ

        ดังนั้นลึกๆ ในหัวใจแล้ว พระสนมเต๋อเฟยจึงรู้สึกผิดต่อหลินเมิ้งหยาและเยว่ถิง

        “ยกเข้ามาทั้งหมดนั่นแหละระวังหน่อย อย่าทำให้เหนียงเหนียงตื่น”

        หลินเมิ้งหยาส่งเสียงอ่อนโยนจากนั้นเหล่านางกำนัลก็ยกอาหารเข้ามาภายใน

        “พระชายาเหนียงเหนียงตื่นแล้วเพคะ”

        จิ่นเยว่เข้าไปบอกด้วยความประสงค์ดีหลินเมิ้งหยารีบเดินเข้าไป พร้อมทั้งส่งเสียงอ่อนหวาน

        “ถวายคำนับหมู่เฟยหลายวันมานี้ร่างกายของหย๋าเอ๋อร์ไม่แข็งแรง กลัวจะนำไข้หวัดมาแพร่ใส่หมู่เฟยดังนั้นจึงมิได้มาถวายคำนับ หมู่เฟยได้โปรดลงโทษเมิ้งหยาด้วย”

        พระสนมเต๋อเฟยสำรวจสีหน้าของหลินเมิ้งหยาแต่นางกลับแสดงท่าทางประหนึ่งไม่เคยมีเรื่องอันใดเกิดขึ้นอีกทั้งยังแสดงความอบอุ่นใจกว้างดังเดิม

        ไร้ซึ่งความห่างเหินยังคงแสดงความสนิทสนมดังเดิม

        เมิ้งหยาเป็นเด็กดีนางให้อภัยในสิ่งที่ตนเองได้ทำผิดพลาด

        “เด็กคนนี้นี่เหตุใดจึงผอมลงมากขนาดนี้ พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันอย่าได้พูดเหมือนเป็นคนอื่นคนไกลกันเลย”

        พระสนมดึงมือหลินเมิ้งหยาขึ้น ความเสียใจของพระสนมเต๋อเฟยแปรเปลี่ยนเป็นเอ็นดูหลินเมิ้งหยาแทน

        นางเป็นเด็กที่รู้ความและว่านอนสอนง่ายลูกชายของนางช่างโชคดียิ่งนัก

        “ได้ยินน้าจิ่นเยว่เล่าว่าช่วงนี้หมู่เฟยไม่รู้สึกอยากอาหารนอนหลับไม่สนิท ดังนั้นหม่อมฉันจึงทำอาหารบำรุงเหล่านี้มาให้มิรู้ว่าหมู่เฟยจะสามารถเสวยได้หรือไม่”

        สั่งให้คนนำยามาวางลงตรงหน้าพระสนมเต๋อเฟย นางคิดเห็นต่างจากผู้อื่น

        อาหารในจานล้วนมีสีสันสวยงามไร้ซึ่งกลิ่นเหม็น

        จู่ๆพระสนมเต๋อเฟยก็นึกอยากอาหาร ใช้ตะเกียบคีบอาหารเข้าปาก

        รสชาติอาหารไม่อ่อนหรือจัดจ้านมากจนเกินไป

        พระสนมเต๋อเฟยดีใจมากจากนั้นเสวยไปเกินกว่าครึ่ง

        “หมู่เฟยที่สวนของหม่อมฉันมีดอกเก๊กฮวยบานเต็มสวน หม่อมฉันพาพระองค์ไปดูดีหรือไม่เพคะ? ”

        หลังรับประทานอาหารเสร็จพระสนมเต๋อเฟยรู้สึกง่วงเล็กน้อย

        ทว่าข้อเสนอของหลินเมิ้งหยาส่งผลต่อก้นบึ้งของหัวใจนาง

        ชมดอกเก๊กฮวยในฤดูใบไม้ร่วงเหยียบย่ำหิมะในฤดูหนาว ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเรื่องงดงาม

        ก่อนที่จะออกเรือนแต่งงานมีเพียงช่วงเวลาเหล่านี้เท่านั้นที่พระสนมเต๋อเฟยจะมีโอกาสละทิ้งสถานะคุณหนูใหญ่ประจำตระกูลออกไปและได้ผ่อนคลายกับเพื่อนพี่น้องหญิงทั้งหลาย

        คำพูดของหลินเมิ้งหยาทำให้นางหวนนึกถึงความทรงจำแต่เก่าก่อน

        นางพยักหน้าตกลงจิ่นเยว่รีบสั่งให้ทุกคนเข้ามาแต่งตัวให้กับพระสนมเต๋อเฟยให้เรียบร้อยก่อนที่ทุกคนจะเตรียมตัวมุ่งหน้าไปยังตำหนักหลิวซิน

        ทุกคนพากันออกเดินจากตำหนักหยาเสวียนเพื่อเดินไปยังตำหนักหลิวซินของหลินเมิ้งหยา

        พวกนางจงใจเดินอยู่ทางด้านหลังหลินเมิ้งหยากับจิ่นเยว่เดินตามทางด้านหลังสุด

        หลังจากมองซ้ายมองขวาไม่เห็นใครหลินเมิ้งหยาจึงเอ่ย

        “ช่วงนี้พระสนมเต๋อเฟยมีอาการปวดศีรษะไม่รู้สึกอยากอาหาร นอนหลับไม่สนิท อีกทั้งยังไม่ค่อยอยากออกกำลังกาย?”

        จิ่นเยว่พยักหน้าลงร่องรอยของความกังวลเผยอยู่ในดวงตา

        “พระชายาท่านรู้หรือไม่ว่าเหนียงเหนียงป่วยด้วยโรคอันใด?”

        พระชายาอวี้ถอนหายใจก่อนจะส่ายหน้า

        นางเรียนวิชาการแพทย์แผนตะวันตกส่วนการแพทย์แผนจีนได้เรียนเพียงผิวเผินเท่านั้น

        หลังจากสูดกลิ่นในห้องของพระสนมเต๋อเฟยเรดาร์ในสมองของนางปรากฏชื่อยาพิษปริมาณน้อยนิดสองสามประเภท

        แม้จะครุ่นคิดหลายรอบแล้วแต่ก็ยังไม่รู้ว่ายาพิษเหล่านั้นมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร

        “เหนียงเหนียงชอบทำอะไรเป็นประจำตลอดสิบปีมานี้บ้างหรือไม่?”

        แม้ยาพิษเล็กน้อยเหล่านี้จะไม่อันตรายถึงชีวิตแต่ถ้าหากอยู่ใกล้ตัวนานเข้า จะส่งผลให้เจ็บป่วยในระยะยาว

        จิ่นเยว่ครุ่นคิดก่อนจะตอบ

        “เหนียงเหนียงปฏิบัติตัวตามระเบียบอย่างเคร่งครัดบางทีอาจเพราะเป็นสิ่งที่ปฏิบัติมาอย่างเนิ่นนานแล้วดังนั้นตอนนี้หม่อมฉันจึงยังนึกไม่ออก มีอะไรหรือเพคะ? หรือว่าเกิดปัญหาอะไรขึ้น? ”

        กิจวัตรประจำวันทำมาอย่างเนิ่นนานจนถึงตอนนี้แต่อาการป่วยเพิ่งเกิดขึ้น

        เกรงว่าคนที่วางยาจะต้องระมัดระวังตัวเป็นอย่างมาก

        ยาพิษบางชนิดหากได้รับต่อเนื่องมาอย่างยาวนาน จะส่งผลทำให้ร่างกายอ่อนแอ

        เห็นได้ชัดว่าพระสนมเต๋อเฟยกำลังมีอาการเช่นนี้

        เมื่อช่วงอายุย่างเข้าสู่วัยกลางคนภูมิคุ้มกันจะเริ่มลดลง ดังนั้นจึงเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น

        “ตอนนี้ข้าเองก็ยังตอบไม่ได้ว่ามีสิ่งใดที่ผิดปกติเช่นนั้น นับจากวันพรุ่งนี้เป็นต้นไปเจ้าลองแอบหยิบของที่เหนียงเหนียงใช้เป็นประจำออกมา ข้ามีวิธีทดสอบมันอีกทั้งช่วงนี้จะต้องกินอาหารและยาให้มากพยายามให้พระสนมเต๋อเฟยดื่มน้ำอุ่นมากหน่อย ส่วนเรื่องอื่นค่อยว่ากัน”

        แม้เรดาร์จะร้องบอกวิธีแก้พิษแต่ส่วนใหญ่ล้วนต้องใช้ยาในการถอนพิษ

        หากนางคิดจะเข้าไปรักษาอาการของพระสนมเต๋อเฟยเช่นนั้น นางจะต้องหาวิธีการที่ละเอียดรอบคอบ

        ทันใดนั้นสมองพลันเปล่งประกาย...ป๋ายหลี่รุ่ย

        จริงสิ!ที่คุกใต้ดินยังมีป๋ายหลี่รุ่ยที่ใช้ยาพิษในการรักษาอยู่นี่นา

        หากเป็นเขาเขาอาจมีวิธีดี ๆ ก็ได้

        หลินเมิ้งหยาตัดสินใจก่อนจะเดินแยกจากจิ่นเยว่

        หันหน้ากลับไปทางตำหนักอย่างมิได้ใส่ใจก่อนจะได้เห็นชายเสื้อสีเทาที่มุมหนึ่งของประตูตำหนัก

        ขณะที่คิดจะตรงไปที่นั่นป๋ายซ่าวบังเอิญเข้ามาเดินข้างกายนาง

        “นายหญิงเหนียงเหนียงตามท่านให้ไปด้านหน้าเพื่อชมดอกเก๊กฮวยด้วยกันเจ้าค่ะ”

        ป๋ายซ่าวดีอกดีใจเป็นอย่างมากดังนั้นนางจึงมองไม่เห็นเจ้าของชายเสื้อสีเทาคนนั้น

        เพียบพริบตาเดียวคนผู้นั้นก็หายไป

        นางหันหน้ากลับหลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง

        หรือเมื่อครู่นางจะตาฝาด

        “อืม ได้ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”

        ดอกเก๊กฮวยในตำหนักหลิวซินงดงามกว่าดอกเก๊กฮวยทุกที่ในเมืองหลวง

        ดอกเก๊กฮวยถูกปลูกเรียงรายทุกย่อมหญ้าในสวนแห่งนี้

        ใช้หินสามสีโรยเป็นทางเดินเล็กๆ

        บนพื้นที่ว่างเปล่าทั้งสองฝั่งถูกไล่ระดับทั้งสีสันต้นอ่อน ต้นโตเต็มวัย เรียงตามช่วงเวลาดอกไม้บานของดอกเก๊กฮวย

        “ไอหยาพวกเจ้าดูสิ รีบมาดูเร็ว หย๋าเอ๋อร์เอาใจใส่ยิ่งนัก ทั้งสวนเต็มไปด้วยดอกเก๊กฮวยไม่มีต้นไหนเลยที่ไม่ออกดอก หย๋าเอ๋อร์ ใครเป็นคนดูแลสวนของเจ้าอย่างนั้นหรือ? ”

        เยื้องย่างเข้าไปหาหลินเมิ้งหยาเดินตามพระสนมเต๋อเฟยไปยังศาลาเล็กในสวน

        แม้พระสนมเต๋อเฟยจะได้เห็นความงดงามในวังหลวงจนชินตาแล้วแต่ถึงกระนั้นก็ยังอดที่จะตกตะลึงกับภาพบรรยากาศตรงหน้าไม่ได้

        “อ๋อคือว่า....”

        “หนู่ปี้เป็นคนปลูกเองเจ้าค่ะคิดไม่ถึงเลยว่าจะถูกใจเหนียงเหนียง หนู่ปี้รู้สึกมีความสุขยิ่งนัก”

        หลินเมิ้งหยาคิดจะเอ่ยว่าคนสวนในตำหนักของตนเองต้องเงียบไปเมื่อได้ยินเสียงแหบแห้งมีเสน่ห์เล็กน้อยเสียงหนึ่ง

        หันหน้าไปทางต้นเสียงหลินเมิ้งหยาตกใจอ้าปากค้าง

        คนที่เดินเข้ามาสวมใส่ชุดกระโปรงสีแดงแม้รูปร่างจะสูงกว่าสตรีทั่วไป แต่ก็มิได้มีมัดกล้ามดั่งกายร่างกำยำ

        ใบหน้างดงามน่ามองเมื่อเทียบความงามกับป๋ายซ่าว ใบหน้าของผู้หญิงคนนี้มีเสน่ห์ดึงดูดกว่ามาก

        “หนู่ปี้ฮวากูขอถวายคำนับพระสนมเต๋อเฟยถวายคำนับพระชายา”

        แม้จะแสดงท่าทางออกนอกหน้าไปเสียหน่อยทว่ากลับรู้จักกฏระเบียบเป็นอย่างดี

        พระสนมเต๋อเฟยหรี่สายตาเย็นชาราวกับว่ามิพึงพอใจ

        “เจ้าเป็นใคร? ”

        หันหน้าไปมองทางหลินเมิ้งหยา

        สมองของนางพลันครุ่นคิดหลินเมิ้งหยาทำได้เพียงพูดปดเท่านั้น

        “คือว่า....นี่คือเสี่ยวเซี่ย1 คนหนึ่งของท่านอารองของหม่อมฉันเพคะเหตุเพราะนางสามารถดูแลดอกไม้ได้เป็นอย่างดี หลังจากท่านอารองจากไปแล้วดังนั้นหม่อมฉันจึงรับนางเข้ามาอยู่ในจวนเพื่อคอยดูแลดอกไม้ในสวนแห่งนี้เพคะ”

        หลินเมิ้งหยาเป็นคนโกหกหน้าตายไร้ซึ่งท่าทางกระสับกระส่าย หวังว่าพระสนมเต๋อเฟยจะเชื่อคำโกหกของนางในครั้งนี้

        “เอ๋?ญาติอย่างนั้นหรือ เช่นนั้นก็ช่างเถิด ออกไปก่อนต่อจากนี้ไปหากจะว่าจ้างใครจะต้องทำตามกฎระเบียบให้ดี เข้าใจหรือไม่? ”

        แม้จะไม่ชอบท่าทางอ้อนแอ้นของฮวากูแต่ถึงกระนั้นนางก็ดูแลดอกไม้ในสวนได้เป็นอย่างดี

        ถึงอย่างไรหย๋าเอ๋อร์ก็เป็นคนเก่งหญิงสาวท่าทางเย้ายวนตรงหน้ามิมีทางก่อเรื่องอันใดได้อย่างแน่นอน

        “คือว่า...หม่อมฉันกับฮวากูขอออกไปเก็บดอกเก๊กฮวยมาชงชาก่อนนะเพคะหมู่เฟยโปรดรอสักครู่”

        หลินเมิ้งหยารีบจับมือฮวากูแล้วพาออกไปที่ห้องด้านหลังสวน

        ทันทีที่ปิดประตูลงหลินเมิ้งหยาส่งเสียงเข้ม

        “เจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์อยากตายหรืออย่างไร แต่งตัวเป็นผู้หญิงทำไมกัน? ”

        ฮวากูไม่ นางคือชิงหูที่แต่งกายเป็นหญิงสาวใบหน้าเรียวเล็กแดงระเรื่อตรงหน้าส่งเสียงหัวเราะชั่วร้ายออกมา

        “ไอหยาเหรินเจีย2ก็แค่คิดว่าแต่งเป็นหญิงสาวแล้วสนุกดีดูซิ ข้าสวยกว่าเจ้าอีกใช่หรือไม่? ”

        แสดงท่าทางอ้อนแอ้นยั่วยวนตั้งใจทำให้หลินเมิ้งหยารู้สึกคลื่นไส้

        ขณะเดียวกันหลินเมิ้งหยารู้สึกอึ้งเล็กน้อย

        สวรรค์โปรดเหตุใดสวนของนางจึงมีคนผิดปกติเช่นนี้อยู่กันนะ

        ยังไม่ทันที่จะได้ตำหนิชิงหูด้านนอกก็เกิดเสียงแผดร้องขึ้น

        เกิดอะไรขึ้น?

        หลินเมิ้งหยาเลิกสนใจชิงหูก่อนจะวิ่งไปทางสวน

        แต่กลับไม่รู้ว่าเหล่าสาวใช้กำลังวิ่งไล่อะไรอยู่

        “โฮก....”

        “บรู๋ววว....”

        เสียงร้องเล็กๆ น่ารักดังขึ้น

        ใต้กระโปรงของหลินเมิ้งหยาพลันปรากฏร่างของอาเสว่และอาป๋าย

        อาเสว่และอาป๋ายหันหน้าไปทางสาวใช้ที่กำลังล้อมเข้ามาไร้ซึ่งความกลัว พร้อมทั้งแยกเขี้ยว

        “หยุดเดี๋ยวนี้เกิดอะไรขึ้น? ”

        หลินเมิ้งหยาขมวดคิ้วแน่น

        สาวใช้เหล่านั้นรีบชักมือกลับทว่าดอกเก๊กฮวยราคาแพงในสวนกลับเริ่มร่วงโรยมากขึ้นเพราะแรงกระทืบเท้าของพวกนาง

        “ไอหยานี่เป็นฝีมือของนักฆ่าคนใดกันข้าอุตส่าห์ทุ่มเทแรงกายแรงใจกว่าจะปลูกต้นเก๊กฮวยเขียวขึ้นมาได้ ฮือฮือแล้วแบบนี้ข้าจะมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร”

        เสียงแหลมสูงดังขึ้นหลินเมิ้งหยาสะดุ้งโหยง

        ชิงหูกระโดดออกมาก่อนจะร้องไห้โวยวาย

        แม้แต่หลินเมิ้งหยายังรู้สึกว่าชิงหูแสดงออกเกินจริงไปมาก

        ขี้เกียจสนใจเข้าแต่หันหน้าไปทางสาวใช้เหล่านั้น

        “เกิดอะไรขึ้น?เหตุใดจึงทำเช่นนี้? ”

        สาวใช้เหล่านั้นรู้ได้ทันทีว่าพวกตนซวยแล้วดอกเก๊กฮวยเหล่านั้นมีราคาเป็นอย่างมาก เกรงว่าแม้แต่ชีวิตของพวกนางก็คงชดใช้ไม่หมด

        ดังนั้นพวกนางจึงหมอบตัวลงเพราะความหวาดกลัว

หมายเหตุ

              เสี่ยวเซี่ย1 หมายถึงภรรยาอนุ

              เหรินเจีย2 คือคำเรียกแทนตัวเองในลักษณะออดอ้อนเช่น เค้า ตัวเอง