ณส่วนในสุดของสุสานกระบี่
“พวกมดแมลงด้านนอกน่ารำคาญซะเหลือเกิน”
ร่างเงาคล้ายมนุษย์ผู้หนึ่งพูดขึ้นด้วยท่าทีรำคาญใจมันคือร่างเงาสีดำในตอนแรกนั้นเอง ตอนนี้ดูเหมือนมันจะฟื้นคืนมาได้อย่างสมบุรณ์แล้วแต่มันก็อดคิดถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาไม่นานนี้ไม่ได้ เงาร่างสีดำเต็มไปด้วยความโกรธไม่อยากเชื่อว่ามันจะปล่อยให้มนุษย์ธรรมดาหลุดรอดกำมือมันไปได้
“หลิงหยุน ในเมื่อเ้าฟื้นขึ้นมาแล้วจงออกไปตามหามนุษย์ธรรมดาที่เอากระบี่พิชิตมารไปเเล้วจงนำเอากระบี่กลับมาซะ”
“ขอรับนายท่าน” ปรากฏร่างบุรษผู้หนึ่งสวมชุดสีดำสนิทก้าวเขามาออร่าพลังหมิฬมหาศาลแผ่ออกมาจากชายคนนี้
“ถึงจะเป็แค่มนุษย์ธรรมดาแต่เ้าก็อย่าลืมซะล่ะว่ามันถึงกับสามารถหนีจากเงื้อมมือข้าผู้นี้ไปได้ข้ายังแปลกใจที่มันมีของวิเศษที่สามารถเคลื่อนย้ายทะลุค่ายกลปิดกั้นนี้ออกไปได้ข้าจะมอบสิ่งนี้ให้เ้าไปด้วย” บอลแสงสีดำลอยมากลางห้องเผยให้เห็นหน้ากากใบหนึ่งสีดำสนิทที่มีแค่ครึ่งบน
“นี่มันหน้ากากมารมรณะ นายท่านถึงกับมอบของสิ่งนี้มาให้ข้านำไปด้วยแสดงว่ามนุษย์นั่นมีความสามารถในการหลบหนีที่ไม่เลว” ร่างของชายชุดดำค่อยๆกลายเป็เงาจากนั้นก็จางหายไปจากห้องนั้นพุ่งตรงไปยังทางออกทันทีแต่เสียงของนายท่านของมันก็ดังไล่ลังมา“เมื่อตราประทับที่ข้าประทับไว้บนตัวมันทำงานเ้าจะตรวจพบมันจงไปเเละนำรีบนำกระบี่กลับมา”
ด้านนอกสุสาน เงาร่างสีดำพุ่งทะยานออกมาจากสุสานกระบี่
“ข้าเจอเ้าแล้วโชคของข้าช่างยอดเยี่ยมเพิ่งออกมาก็พบตัวเ้าซะแล้ว รอข้าอยู่ที่นั่นเทพแห่งความตายกำลังจะไปเอาชีวิตเ้าแล้ว” พร้อมกันนั้นร่างสีดำพุ่งขึ้นทางเหนือไปอย่างรวดเร็วเป็เวลาเดียวกับที่ตราประทับของหลินเฟยกำเริบขึ้นคราแรกนั่นเองผู้ฝึกตนจำนวนหนึ่งสังเกตุเห็นเงาร่างนั้นพุ่งทยายออกไป แต่ทันทีที่กำลังจะติดตามไปนั้นจิตสังหารมหาศาลพลันปะทุขึ้นจากสุสานกระบี่ความสนใจของผู้คนจึงกลับมาที่สุสานในทันที
...............................
“เพราะเ้ามัวแต่ชักช้านั่นแหละเราเดินทางกันมาตั้งครึ่งวันแล้ว แต่ก็ไม่เห็นจะไปไหนได้ไกลเลย เร็วเข้ารีบตามมาเร็วเข้า”เสียงเด็กสาวดังขึ้น
“แม่นางมู่ชิงข้าไม่ใช่ผู้ใช้ปราณเช่นท่านข้าจะไปมีแรงเดินทั้งวันได้อย่างไร” ฟลินเฟยได้แต่เดินตามเด็กสาวตัวน้อยด้านหน้าอย่างสุดชีวิตอย่างช่วยไม่ได้นี่ไม่คิดจะรอกันบ้างรึไง หลินเฟยคิดในใจแต่ก็คุ้นชินกับความเอาแต่ใจของเด็กสาวบ้างแล้ว
“นี่ก็ไกล้จะมืดอีกแล้วทำไมเราไม่หาที่พักกันก่อนละ” หลินเฟยพูดขึ้น เด็กสาวมีท่าทีสนใจทันที
“อะ ได้ซิๆ เ้ารีบก่อไฟแล้วไปจับปลามาย่างให้ข้าได้แล้วววว”ดูเหมือนระหว่างเดินทางมาด้วยกันกับหลินเฟยปลาย่างจะกลายเป็ของโปรดของนางไปซะแล้วหลินเฟยก็ทำได้แต่ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้พร้อมทั้งเตรียมตัวก่อไฟ
ชั่วขณนั้นมีจิตสังการพุ่งตรงเข้ามาทิศทางที่หลินเฟยอยู่อย่างรวดเร็ว พร้อมกับปราณกระบี่สายหนึ่งพุ่งเข้าใส่หลินเฟยอย่างรวดเร็ว แต่กว่าเด็กหนุ่มจะรู้ตัวก็ช้าไปเสียแล้วการโจมตีนั้นรวดเร็วไม่มีเวลาให้หลบเลยแม้แต่น้อย ทว่าก่อนปราณกระบี่สายนั้นจะพุ่งเข้าประทะตัวหลินเฟย ร่างอันสวยงามของมู่ชิงพลันปรากฏขึ้นด้านหน้าของหลินเฟย กระบี่สีขาวปัดปราณกระบี่ที่พุ่งเข้ามานั้นออกไปได้ในทันที
“ครึ่งก้าวสู่ราชันย์” เด็กสาวอุทานออกมาพร้อมกับเปลี่ยนท่าทีเป็เ็า ตั้งท่าเตรียมรับมือผู้ที่มาถึง
“หึ นับว่าสายตาเ้ายังดีอยู่ แค่ระดับหลอมรวมจิติญญา เช่นเ้ายังกล้ามาขวางทางช้า ” ชายชุดดำก้าวเดินบนอากาศตรงมายังทางที่หลินเฟยและมู่ชิงอยู่มือถือกระบี่เตรียมตัวฟาดฟันมายังเด็กสาวอีกคราหลินเฟยได้ฟังดังนั้นถึงกับใ เด็กสาวตรงหน้าเขาเนี่ยนะมีระดับพลังถึงขั้นหลอมรวมจิติญญา นี่มันจะแข็งแกร่งเกินไปแล้ว ขนาดตัวเขาที่ถูกนับว่าเป็อัจฉริยะยังอยู่เพียงแค่ระดับหลอมรวมปราณแค่นั้นเด็กสาวคนนี้เป็สัตว์ประหลาดหรืออะไรกันแน่
“ถึงจะเป็ครึ่งก้าวสู่ราชันย์ แต่พลังของเ้าดูเหมือนจะเเสดงออกมาได้ไม่เต็มที่ซิน่ะคลื่นพลังแผ่ออกมาถึงได้ปั่นป่วนเช่นนี้”มู่ชิงพลันเคลื่อนกายหายไปปรากฏด้านข้างชายชุดดำพร้อมกับฟาดฟันกระบี่เข้าใส่เป็ที่แน่ชัดแล้วว่าชายผู้นี้ไม่ได้มาด้วยเจตนาดีนางลงมือทันทีโดยไม่ลังเล แต่ชายชุดดำก็ไม่ได้ประมาทยกกระบี่ขึ้นมารอป้องกันอยู่ก่อนแล้วมู่ชองที่เข้าไปโจมตีจึงถูกผลักกระเด็นกลับออกมาอย่างช่วยไม่ได้
ชายชุดดำยิ้มอย่างไม่แยแสพร้อมกับเอ่ยขึ้นว่า “เด็กน้อยถึงแม้พลังของข้าจะตกลงไปบ้างหลังจากถูกผนึกอยู่อย่างยาวนานแต่เ้าก็ยังไม่นับว่าเป็คู่มือของข้าหรอกนะ เอาล่ะเลิกเล่นได้แล้วส่งกระบี่พิชิตมารมาซะ” ชายชุดดำเหลือบมองมาทางหลินเฟย เด็กหนุ่มถึงกับตัวแข็งเมื่อได้ยินดังนั้นพร้อมกับเอาผ้าคลุมราตรีออกมาพร้อมเตรียมตัวพามูชิงเคลื่อยย้ายหนีออกไปทันทีแต่กลับไม่สามารถใช้การเคลื่อนย้ายทางไกลได้
“เ้าหนีไปไหนไม่รอดหรอกอย่าเสียเวลาเลยน่า ส่งกระบี่มาแล้วตายซะ”ชายชุดดำเอ้ยอย่างช้าๆ
มูชิงได้ยินดังนั้นจึงประติบประต่อเื่ราวสรุปเหตุการเอาเองว่าชายชุดดำคนนี้้ากระบี่ที่หลินเฟยไม่เจอมาแน่ๆ นางก้าวมาด้านหน้าหลินเฟยไล่ให้มันรีบหนีไปซะพร้อมกับเตะส่งตัวมันกระเด็นลอยถอยไปไกลตั้งท่าเตรียมรับมือกับชายชุดดำอีกคราหลินเฟยที่ลอยกระเด็นมาไกลพอตั้งตัวได้รีบใช้งานผ้าคลุมภูติราตรีทันใดนั้นร่องรอยของมันพลันหายวับไปในทันที
“มันหายไปแล้ว มิน่านายท่านถึงกับให้หน้ากากมารมรณะแก่ข้ามา”ััของหลินเฟยหายไปแต่ชายชุดดำก็ไม่ได้เดือดร้อนใจอะไร ไว้มันจัดการเด็กสาวตรงหน้าเสร็จค่อยไปจัดการเด็กหนุ่มก็ยังไม่สายด้วยความสามารถของหน้ากากมารมรณะตัวมันกางเขตแดนปิดกั้นมิติไว้แล้วไม่มีสิ่งไหนเล็ดรอดออกไปได้แน่นอนชายชุดดำโบกมือเล็กน้อยปรากฏกระบี่สีดำ 5 เล่มพุ่งตรงไปหาเด็กสาวด้วยความเร็ว
เปรี้ยงๆ ๆ
มู่ชิงเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วหลบเลี่ยงกระบี่ทั้ง5 เล่มที่พุ่งเข้ามา พร้อมกับพุ่งเข้าใส่ชายชุดดำอย่างรวดเร็วทั้งสองปะทะกระบี่ด้วยกันอย่างสูสี เพลงกระบี่ของชายชุดดำนั้นรุนแรงและดุดันอย่างมากขัดกับเพลงกระบี่ของเด็กสาวที่อ่อนไหวและนุ่มนวลแต่ก็แฝงด้วยพลัง
“หึม เพลงกระบี่นี่มันมรดกของเทพกระบี่อย่างงั้นรึ” ชายชุดดำพึมพำพร้อมกับถอยหลังไปเรื่อยๆเห็นได้ชัดว่าในด้านเพลงกระบี่ตัวมันกลับเสียเปรียบเด็กสาว แต่ก็แค่ด้านเพลงกระบี่พริบตาต่อมาชายชุดดำพลันะเิพลัง พลังปราณประทุออกมา “ เป็เพลงกระบี่ที่ดี แต่น่าเสียดายหากพลังฝึกตนเท่ากันข้าคงแพ้เ้าแต่พลังของเรานั้นห่างกันจนเกินไป” เก็นว่าเพลงกระบี่ส็ไม่ได้ชายชุดดำเปลี่ยนมาใช้พลังสกดข่มเด็กสาวแทน
“อย่าคิดว่าจะสามารถเอาชนะข้าได้ง่ายๆ”มูชิงเองก็ไม่ยอมแพ้คลื่นปลังปราณะเิออกมาถาถมเข้าใส่ชายชุดดำ
บัดนี้ทั้งสองเข้าประจันหน้ากันดุจคลื่นที่สดซัดเข้าหากันหลินเฟยที่ลอบมองดูเหตุการอยู่รีบวิ่งหนีออกห่างจากที่นั้นโดยทันที เขามีเพียงผ้าคลุมภูติราตรีกับแหวนกลืนปราณที่ยังไม่ฟื้นฟู ถ้าขืนอยู่ต่อคงเป็ตัวถ่วงของมูชิงเป็แน่เด็ฏสาวคงรู้อยู่แล้วจึงได้ไล่มันออกมา
6K
