นักบินยอดรัก ภาค 1 & ภาค 2 & ภาค 3

บนเตียงนอนนุ่ม ร่างงามถูกกอดรัดแน่น เสียงกดออดดังขึ้นสองครั้ง นิทตี้ผลักร่างหนา ลุกขึ้นนั่ง รวบมวยผมขึ้น “วินนี่ คุณไปเปิดประตูค่ะ พวกเขามาถึงแล้ว คุณไปนอนห้องเดฟค่ะ” มืออุ่นๆโอบเอวบาง ดันร่างของเธอลงนอนหงาย เขาพลิกตัวคร่อมร่างเธออย่างไว นัยต์ตาสีนิลจ้องดวงตากลมโตสวยอยู่ในความมืดสลัวๆ โน้มกายลงมากระซิบข้างใบหูเบาๆ “ ปล่อยให้พวกเขาเรียนรู้กันตามลำพัง  ถ้าเกิดอะไรขึ้น ผมรับผิดชอบเอง“  ร่างสูงโถมทับร่างของเธอไม่ให้กระดุกกระดิก นิทตี้พยายามขยับร่างไปมา เสียงเธอถอนหายใจ   “ ภาวนา ไม่ใช่ผู้หญิงอย่างที่คุณกำลังคิด เธอ......” ชายหนุ่มกดสวิทซืไฟที่หัวเตียง  ริมฝีปากพรมจูบทั่วใบหน้างามของหญิงสาวใต้ร่าง “ผมจะบอกอะไรให้  เดฟรักภาวนา พอๆเท่ากับที่ผมรักคุณ  ผมรู้จักเดฟมานานตั้งแต่สมัยผมเรียนที่อังกฤษ  พื้นฐานครอบครัวของเขาดีมาก   เขาไม่ใช่คนเจ้าชู้ เพียงแต่เขาเลือกคบผู้หญิงจริงๆ ก็มีบ้างที่จะรักสนุกแบบผู้ชายทั่วๆไป  ผมจะบอกอะไรให้ เป็นเรื่องจริง เขาไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนเข้าบ้านหลังนั้น  ส่วนมากเขาจะพาผู้หญิงไปนอนที่โรงแรม หรือ ไม่ก็บ้านผู้หญิงเอง “

ดวงตานิทตี้เบิกโพลง  สองมือเธอโอบใบหน้าวินนี่ให้มองดวงตาเธอตรงๆ “แล้ว.. คุณเคยพาใครไปนอนที่โรงแรมหรือเปล่าคะ“  วินนี่รวบมือของเธอมากุมไว้ “ทำไมคุณถามผมแบบนี้ในเวลานี้ จะหาเรื่องผมใช่ไหม  หรือ คุณต้องการอะไร นิตยา!!!“   วินนี่ทิ้งร่างหนาลงนอนข้างเธอ “ แล้ว..ที่บ้านนี้ คุณคงเคยพาผู้หญิงมาเยอะ น่าดู“ วินนี่ตระหนักในใจแล้วว่า ผู้หญิงเป็นอะไรที่เข้าใจยากจริงๆ  พวกหล่อนสามารถเสาะหาเรื่องที่ไม่ใช่เรื่องที่ไม่เกี่ยวกับเธอ  โยงมันเข้ามาเกี่ยวข้องให้เป็นเรื่องเดียวกันจนได้   “ผมเคยเจอกับผู้หญิงคนหนึ่ง สวยเซ็กซี่บนเครื่องบิน“   คราวนี้ร่างของนิทตี้พลิกมานั่งคร่อมบนร่างเขาแทน แววตาอยากรู้อยากเห็น  “ แล้วเธอเป็นใครคะ เธอเป็นแฟนคนที่เท่าไหร่ เธออยู่ที่ไหน“ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความสงสัย  “คุณอยากรู้ไปทำไมครับ“ วินนี่กระตุกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย  ความสงสัยของเธอคงต้องล้นพุ่งออกจากสมองของเธอ  ถ้าเขาไม่เฉลยในคืนนี้ วินนี่ยกมือขึ้นชี้ขึ้นบนเพดาน “บอกให้ก็ได้ว่าใคร เธอนั้นไงที่นั่งเครื่องบิน Life 711 เลขที่นั่ง 14 K ผู้หญิงที่ลืมกระเป๋าเงิน เธอคือคนที่ทำให้ชีวิตของผมวุ่นวายตั้งแต่วินาทีแรกมาถึงทุกวันนี้ “ นิทตี้อดหัวเราะไม่อยู่ แนบใบหน้าบนแก้มของวินนี่ ค่อยๆเลื่อนริมฝีปากจูบเขา  “ สุดหล่อคะ รีบนอนเถอะคะ พรุ่งนี้คุณต้องไปห้องยิมแต่เช้า” ชายหนุ่มคว้าดวงหน้างาม กัดริมฝีปากสาวสวยอย่างแรง “โอ้ย คุณกัดฉันทำไม เจ็บจริงๆ ”

 คอนโดฯผู้กองเดฟ

ครูสาวเริ่มกังวล มือทั้งสองถูกันไปมา  เดฟยืนที่หน้าประตูเชิญให้เธอเข้าข้างใน “ห้องนอนของน้องสาวของผมว่างครับ”   ร่างสูงในชุดลำลองก้าวนำหน้าไปที่ห้องนอนของดิ้บตี้ “ห้องนี้คือห้องนอนของน้องสาวผม ในตู้เสื้อผ้ามีชุดนอน ผมคิดว่าขนาดคงไม่ต่างกันมาก ห้องนอนของผมอยู่ตรงกันข้ามครับ”   

 ภายในห้องนอนทาสีฟ้าสลับครีม เตียงนอนสำหรับหนึ่งคน ภายในห้องเต็มไปด้วยต้นไม้เล็กๆ เต็มไปหมด ส่วนมากคือต้นบอนไซทุกสายพันธ์นับร้อย   บางกลุ่มนำมาถูกวางเรียงให้รับแสงแดดริมขอบหน้าต่าง  ส่วนมากคือบอนไซทรง (กระปุ๊กลุ๊ก)  ภาวนาสนใจในต้นไม้นานาพันธ์  หันมาถามผู้กองเดฟ“  ใครดูแลต้นไม้พวกนี้ค่ะ รักษายากมาก ราคาแพงและหายากด้วยค่ะ“ ร่างสูงเปิดดวงไฟทุกดวงในห้องนอนของน้องสาว “ คุณดูตรงนั้น เจ้าของห้อง ตั้งกล้องบันทึกภาพไว้ตรงนั้น แต่ไม่ต้องเป็นห่วง ผมปิดสวิทซ์กล้องพวกนั้นแล้ว ผมทำหน้าที่ดูแลให้ชั่วคราว น้องสาวผมเรียนเกี่ยวกับ คณะวนศาสตร์ รักษาป่าไม้  การดูแลป่าในอินเดียมีคนดูแลน้อยมาก ไม่นานมานี้รัฐบาลอินเดียเริ่มมองเห็นความสำคัญในเรื่องนี้ขึ้นมากกว่าเดิม น้องสาวผมได้รับคัดเลือกและได้ทุนไปศึกษาเพิ่มเติมที่ประเทศญี่ปุ่นเป็นเวลา 2 ปี“   น้ำเสียงของผู้กองเวลาเล่าเรื่องน้องสาวดูๆเขามีความภาคภูมิใจในเธอมาก   แววตาแสดงออกถึงความรักและห่วงใยน้องสาวจริงๆ ภาวนาเอียงลำตัวมองที่กล้องบันทึกภาพ ยืดตัวมองไฟกระพริบที่หน้ากล้องไม่ทำงาน เธอรู้สึกโล่งใจ “ คุณปิดกล้อง เธอจะไม่โกรธเหรอคะ“ เดฟหัวเราะเบาๆ “ โกรธ แต่ช่วยไม่ได้ “  ผู้กองเดฟยื่นผ้าเช็ดตัวให้ “ ผมก็จะบอกว่าไฟดับแค่นั้น ผมขอตัวก่อนนะครับ พรุ่งนี้พวกคุณมีงานสอน ส่วนผมมีธุระด่วนในต้อนเช้า“  ร่างสูงจ้องดวงตาเรียวงาม ทั้งคู่สบตากัน เดฟก้าวเดินเข้ามาใกล้เธอ  ภาวนาถอยห่างเล็กน้อย  ผู้กองเดฟยื่นมือขึ้นมาลูบศีรษะของเธอ เขาก้าวออกจากห้องโดยไม่กล่าวอะไร     ภาวนารีบกดล็อคประตูห้องอย่างเบา   ในมือมีโทรศัพท์มือถือ เธอส่งข้อความหา นิทตี้ “ ทำไมไม่รอ ฉันต้องมานอนบ้านเขาจนได้ “

เช้าตรูวันต่อมา

ผู้กองเดฟรีบแต่งตัวเพื่อไปให้ทันงานด่วนตอนเจ็ดโมงเช้า  ก่อนออกจากบ้าน เขาเตรียมอาหารเช้าให้หญิงสาวพร้อมเขียนโน๊ตวางไว้ข้างจานอาหาร  เสียงเปิดประตูห้องนอนของน้องสาวเดฟดังขึ้น  ภาวนาสวมชุดเมื่อวานเพื่อจะกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้านของนิทตี้ เธอหยุดยืนที่โต๊ะอาหาร  ชุดอาหารเช้าพร้อมจานครอบ  กาน้ำชาเล็กๆน่ารัก วางบนโต๊ะอย่างเข้าชุดกัน ปลายนิ้วของเธอลูบไล้จานอาหาร สายตามาหยุดที่แผ่นกระดาษ  

        “ อาหารเช้าแบบง่ายๆ เปิดอุ่นในไมโครเวฟเองนะครับ ถ้าคุณจะทำอาหารเที่ยงไปทานที่โรงเรียนเชิญตามสบาย ผมฝากให้คุณเอากุญแจบ้านไปด้วย  ผมจะไปรับคุณเวลา 16.00  ครับ เดฟ“