น้องเป็นเด็ก(พี่)แพทย์

น้องเป็๲เด็ก(พี่)แพทย์

สมบัติแห่งเมืองลับแล

-ขอมอบพื้นที่ให้พี่แพทย์คนซื่อ-

        'เลิกคลาสได้ค่ะ'

        เสียงของอาจาร์ยสาวคนสวยประจำคลาสดังขึ้นดึงความสนใจผมที่กำลังให้ความสนใจโทรศัพท์เงยหน้าขึ้นมองรอบๆตัวที่เริ่มทยอยออกจากห้องด้วยสภาพที่ดูไม่ค่อยได้ คนภายนอกอาจจะ๻๠ใ๽กับสภาพซอมบี้ของเพื่อนผม แต่มันเป็๲ภาพปกติของเด็กคณะผมที่พอมีงานก็จะกลายร่างจากเทพบุตรกับนางฟ้าเป็๲ผีบ้าซกมกสภาพเหมือนซอมบี้แบบนี้ 

        "กลับไปนอนก่อนหรือลุยต่อ" ปอยหนุ่มแก้มกลมตัวสูงหันมาพูดกับเพื่อนขณะกำลังให้ความสนใจโทรศัพท์อยู่

        "กูน่าจะทำต่อแต่ไปซื้อสีก่อน" ผมตอบมันพลางคิดในหัวว่าขาดของอะไรบ้าง จะได้ซื้อไปทีเดียวปกติผมไม่ไปซื้อเองหรอกครับ ใช้เพื่อนซื้อเอาไม่ได้อาบน้ำหลายวันไม่กล้าไปข้างนอกครับ หน้าบาง
        "ไปไง?" เพิธ์ทถามขึ้นหลังจากเก็บของเสร็จ

        "เดินไปหาไอ้นาย" ผมตอบ

        "ผ่านตึกแพทย์ใช่ป่ะ กูฝากเอกสารนี้ให้อ.กมลทีดิ" ปอยว่าแล้วยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลมาให้ผม

        "ใครวะ" ผมตอบพลางทหน้าเบื่อหน่าย ใครคืออ.กมลวะครับคุณเพื่อน กูเด็กถาปัตย์ไม่ใช่เด็กแพทย์กูจะรู้จักไหมมมม

        "ผมสั้นๆใส่แว่นอวบๆหน่อยอ่ะ หาให้เจอนะมึงกูไปก่อนจะไปอาบน้ำเน่าชิบหาย" ว่าจบก็คว้าคอไอ้เพิธ์ทออกจากห้องไป แล้วกูจะหาเจอไหมวะเนี่ย ก็คงต้องหาให้เจอแหละวะ เอาวะไอ้แพทย์มึงต้องทำได้!!

        ผมได้แต่ยืนเกาหัวงงๆอยู่หน้าคณะแพทย์ นานจนคนรอบข้างเริ่มหันมามอง มองทำไมครับคุณหรือผมลืมรูดซิบกางเกงวะ คิดได้ดังนั้นก็ก้มมองที่กางเกงก่อนจะพบว่ามันก็ปกติดีไม่ได้ลืมรูด

        "แล้วมองอะไรกันวะ" ผมว่ากับตัวเองเบาๆ ก่อนจะหันซ้ายขวาชะเง้อคอมองหาคนที่พอจะถามหาอ.กมลได้ จนสบตาเข้ากับคนคนนึงเขามองมาที่ผมแล้วเลิกคิ้วขึ้นสงสัยเมื่อผมเดินตรงเข้าไปหาเขา

        "ขอโทษนะครับ" ผมว่าด้วยถ้อยคำสุภาพ ทำให้เพื่อนในกลุ่มเขาหันมามองที่ผมเพื่อนเขาคนตัวเล็กๆใส่แว่นทำสีหน้า๻๠ใ๽จนตาโตเหมือนกับอีกคนที่นั่งข้างๆ เพื่อนอีกคนที่ผิวสีแทนทำสีหน้าเหม็นเบื่อเมื่อเห็นเพื่อนสองคนของตัวเอง๻๠ใ๽ซะโอเวอร์ 

        "คะ ครับ พี่มีอะไรรึเปล่าครับ" คนที่ผมพุ่งมาหาตอบกลับมาด้วยเสียงกะตุกกะตักแล้วทำหน้าเลิ่กลั่กมองเพื่อนตัวเองไม่กล้าสบตาผมเหมือนกลัวผม

        "คือผมมาหาอ.กมลพอจะรู้จักไหมครับ" เห็นน้องเขาทำเหมือนกลัวเลยปรับเสียงให้ดูอ่อนลงแล้วยิ้มบางๆให้น้องเขาไปหนึ่งที น้องเขานิ่งไปสักพักจนเพื่อนผิวแทนตบหัวเข้าเบาๆ

        "เหม่อห่าไร พี่เขารออยู่" 

        "ระ รู้จักครับ อาจารย์อยู่B2601คะ ครับ" น้องค้าบบบ จะกลัวอะไรพี่ขนาดนั้นนน พี่ใส่เสียงที่แปดร้อยล้านเลยนะครับน้องเลิกกลัวพี่เหอะะ

        "มึงก็พาพี่เขาไปดิ เดี๋ยวก็หลง" น้องที่่ใส่แว่นพูดขึ้นแล้วตามด้วยเสียงสนับสนุนของเพื่อนที่นั่งข้างๆ

        "เ๱ื่๵๹ดิ" น้องเขาตอบเสียงดัง ผมรู้สึกหน้าเสียเล็กน้อย นี่ผมโดนน้องเขาเกลียดหรอครับเนี่ย แพทย์งง แพทย์ว่าแพทย์ก็เฝ้าคณะทั้งวันไม่เคยไปมีเ๱ื่๵๹กับใคร

        "อย่าไปสนใจมันเลยพี่ มันก็แบบนี้แหละ" น้องผิวแทนว่าขึ้นแล้วส่งสายตาทิ่มแทงใส่เพื่อนตัวเอง

        "เอ่อ ครับ คือผมไปนะครับ พอดีผมรีบนิดหน่อย" ว่าจบก็ผมก็เดินออกมาแต่หูเ๽้ากรรมมันดันดีเกินไปเลยได้ยินบทสนาทนาของน้องเขา

        'พี่เขาคิดว่ามึงเกลียดพี่เขาแล้วแน่ๆไอ้เปา' ก็แอบคิดนิดนึงแหละครับ แต่น้องเขาอาจจะไม่ว่างไงไอ้ผมมันก็คนมองโลกในแง่ดีซะด้วยสิ

        'ไปง้อพี่เขาไป'

        'กูไม่ได้เกลียดนะเว้ย แต่นั้นมันสมบัติเมืองลับแลเลยนะมึง'  สมบัติ? เมืองลับแล? 

        'พวกมึงแม่ง'  สิ้นเสียงก็ได้ยินเสียงเดินมาจากทางด้านหลังแรงสะกิดเบาๆที่ไหล่ ผมหันไปมองตามแรงสะกิดก็เจอน้องเขายืนอยู่

        "ครับ?" ผมเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มองตรงไปที่อีกคน

        "ดะ เดี๋ยวผมไปส่ง" น้องเขาว่าเสียงเบาแล้วก้มหน้าลงไม่ยอมเงยหน้ามองผม ใบหูขาวขึ้นสีแดงอย่างเห็นได้ชัด น่ารัก เฮ้ย! คิดไรของผมวะ ชมผู้ชายว่าน่ารักเนี่ยนะ น้องเขารู้โกรธผมแหง่ ใครจะชอบโดนผู้ชายด้วยกันชมว่าน่ารักวะ

        ผมพยักหน้าตอบน้องเขาเบาๆ เราเริ่มเดินไปตามทางเชื่อม ผมเงียบ น้องเงียบ อ่า.. อึดอัดจังเลยแฮะ เพราะงี้ผมเลยไม่ค่อยออกจากคณะไงเพราะอยู่กับใครเขาก็หลบหน้าไม่ยอมคุยด้วยตลอดเลย ทำไมถึงกลัวผมกันนะ สงสัยจัง? ว่าแต่คณะแพทย์นี่ก็ใหญ่จังเลยนะ เดินไม่ทั้วแน่เลย แหะๆ แต่เอาจริงคณะผม ผมยังเดินไม่ทั้วเลย ก็งานมันเยอะนี่คุณผมไม่มีเวลาไปเดินชมหร๊อกกก

        "เอ่อ ผมเปานะ อั๋งเปา ปี1" น้องว่าขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ

        "ผมแพทย์ครับ เรียนสถาปัตย์ ปี3" ตอบกลับแล้วหันไปยิ้มให้น้องเขาอีกหนึ่งที

        'ไม่ต้องบอกก็รู้ป่ะวะ'  

        "ครับ? เมื่อกี้น้องเปาว่าอะไรนะครับผมไม่ได้ยิน" น้องเปาส่ายหน้าปฏิเสธแทบจะทันทีที่ผมถามออกไป ส่ายเบาๆพี่ก็รู้เ๹ื่๪๫แล้วครับน้อง55555 กลัวหัวหลุดดูแก้มจะยิ่งหนักๆอยู่นะ555555

        หลังจากคิดอะไรไปเรื่อยผมก็นึกขึ้นได้ว่ามีเ๱ื่๵๹ที่คาใจอยู่ ถามน้องเขาดีไหมนะ ไม่ดีกว่า หรือถามดี ไม่เอาอ่ะ เห้ออออ ถ้าไม่ได้คำตอบตอนนี้ผมต้องคาใจไปอีกนานแน่เลย ถามก็ถามวะ!!

        "น้องเปาครับ" 

        "ครับ?" น้องตอบพลางเอียงคอเล็กน้อยแล้วเลิกคิ้วขึ้น ตาใสแป๋วจ้องมองมาที่ผมเพื่อรอคำถาม

        "ผมไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟังนะ หูมันได้ยินเอง แหะๆ คือพี่ได้ยินน้องคุยกับเพื่อนว่าสมบัติเมืองลับแลอะไรสักอย่าง หมายถึงพี่ใช่ไหมครับ? แล้วมันคืออะไรหรอครับไอ้ตำแหน่งสมบัติเมืองลับแลเนี่ย?" 

        "พี่.. ไม่รู้จริงหรอครับ" น้องมองหน้าผมแล้วทำตาโตเหมือน๻๠ใ๽มากๆที่ผมถามคำถามนี้ออกไป ผมพยักหน้าตอบกลับเบาๆนั่นยิ่งทำให้น้องดู๻๠ใ๽ยิ่งขึ้น

        "นี่พี่ไม่รู้เลยหรอว่าตัวเองเป็๞สมบัติของคณะถาปัตย์อ่ะ" ผมส่ายหน้าตอบน้องไป สมบัติไรวะ น้องพูดเ๹ื่๪๫อะไร๊ช่วยให้พี่เข้าใจด้วยสิครับ!!

        "ไปอยู่ขุมไหนมาวะพี่ รู้ไหมว่าตัวเองดังขนาดไหนในมอ"

        "พี่ดังมากเลยหรอ ปกติพี่ก็อยู่ที่คณะไม่ค่อยไม่ไหน"

        "พี่แบบโครตหล่อ หล่อแบบมากๆอ่ะรู้ตัวไหน เพจมอลงถึงพี่บ่อยโครตแต่หาตัวพี่ไม่เคยเจอ" น้องแสดงสีหน้าหนักใจเมื่อผมปฏิเสธสิ่งที่น้องพูดมากทั้งหมด ก็ผมไม่รู้นี่หว่า รู้แค่งานผมต้องเสร็จ 

        "งั้นก็ช่วยรู้ไว้เลยนะพี่"

        "แล้วเมืองลับแล?"

        "ก็คณะพี่ไงครับ เป็๞คณะที่หาตัวยากเพราะอยู่แต่ในคณะตัวเองไม่ออกไปไหน เหมือนเมืองลับแลไงพี่เขาเลยเรียกกันแบบนั้น" ผมพยักหน้าทำความเข้าใจตามที่น้องพูดมา งั้ันที่คนเขาหลบหรือไม่คุยกับผมเพราะผมเป็๞สมบัติของเมืองลับแล คือผมหล่อใช่ไหม ใช่แหละ

        "พี่เคยได้ยินคำว่า ชายเ๽้าแห่งเมืองลับแลไหน" เ๽้าชายหรอ อันนี้เคยได้ยินเวลาเดินผ่านพวกผู้หญิงต่างคณะเขาชอบพูดถึงกัน

        "เคยครับ" 

        "อันนั้นก็หมายถึงพี่นะ สมบัติแห่งเมืองลับแลมีหลายคน เช่นพี่เชนท์รู้จักไหมครับ แล้วก็พี่เพียว แล้วก็พี่" นิ้วเล็กชี้มาที่ผม

        "รู้จักพี่เชนท์กับพี่เพียวครับสายรหัส"

        "สมบัติคณะทั้งสายเลยสินะ" แล้วน้องก็พยักหน้าคนเดียวเหมือนเข้าใจอะไรบ้างอย่าง

        "เขามีฉายาประจำตัวกันด้วยหรอครับน้องเปา" อย่าเพิ่งด่ากันนะครับน้อง พี่แค่อยากรู้ อย่าด่าพี่

        "ครับ เ๽้าชายแห่งเมืองลับแลก็ของพี่แพทย์"

        "แล้วพี่เชนท์กับพี่เพียวล่ะครับ?"

        "อืม..." น้องทำท่าคิดหนัก ยกมือขึ้นมากัดเล็บเพราะใช้ความคิด อ่า.. น้องเปาเวลาคิดอะไรชอบกัดเล็บหรอ ไม่ดีเลยนะ 

        ผมดึงมือน้องออก น้องเงยหน้าขึ้นมามองผมด้วยสีหน้าสงสัย หน้าขาวบึ้งเล็กน้อยเมื่อโดนขัดใจ ปากเล็กเริ่มเบะคว่ำลง หึ น่ารัก  นี่ผมคิดว่าน้องมันน่ารักมาสองครั้งแล้วนะ ไอ้แพทย์ตั้งสติโว้ยยยยย

        "กัดเล็บไม่ดีนะครับ" ผมเอ็นขึ้นมาเบาๆ น้องส่งเสียงฮึดฮัดก่อนจะตอบคำถามที่ผมถามค้างไว้ อ่า.. น่ารักจริงๆแหละครับ

        "พี่เชนท์ก็ คุณพ่อแห่งเมืองลับแลครับ พี่เพียวถ้าจำไม่ผิดจะเป็๞ ดวงดาวแห่งเมืองลับแล" พี่เชนท์ก็เหมาะกับฉายาดี แต่พี่เพียวนี่ใช่หรอวะครับ หญิงเถื่อนแบบนั้นเนี่ยนะดวงดาว จะบ้าตาย

        ผมรู้สึกเหมือนคุยกับน้องแค่แปปเดียวอยู่เลย เวลาดีๆนี่ผ่านไปเร็วจังเลยนะ ว่าไหมครับ ตอนนี้น้องพาผมมาถึงห้อง B2601 แล้วครับ ตอนแรกก็ว่าไกลแต่พอคุยกับน้องไปๆมาๆแปปเดียวถึงนี่สินะเวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปเร็วเสมอ ผมเดินเข้าไปหาอ.กมลแล้วนำซองเอกสารให้เขาไป พอออกมานอกห้องผมกลับไม่พบน้องเปาแล้ว ไปไหนกันนนะ ยังไม่ได้ขอบคุณเลย

        "เห้อออ" ถอนหายใจออกมาเบาๆ อยากเจอน้องเขาอีกจัง

        'หวังว่าเราจะได้พบกันอีกนะครับน้องเปา' 

 แต่ตอนนี้ขอตัวไปซื้อของทำงานก่อนนะครับ เดี๋ยวงานไม่เสร็จผมจะซวยเอาT T