มีพี่น้องนักอ่านหลายท่านบอกว่าตอนจบของเจียงเฉินนั้นไม่สมบูรณ์แบบ จริงๆแล้วมันไม่ได้มีอะไรซ่อนอยู่มากมายนัก บางจุดที่ไม่ได้อธิบายทางผู้แต่งได้ทิ้งช่องว่างเอาไว้ให้ทุกคนได้จินตนาการกันเอง เช่น ตัวเอกหญิงบางคนที่ไม่ได้เขียนให้เห็นตอนจบ แต่ลูกของเจียงเฉินได้อธิบายสิ่งต่างๆแล้ว พวกเขาเป็ลูกของตัวเอกหญิงเหล่านี้ ในโลกนี้มันไม่มีอะไรที่สมบูรณ์แบบ มันจะไม่ดีกว่าหรือที่เว้นช่องว่างสำหรับจินตนาการ?
.............................................
เื่ราวต่อไปนี้จะเกิดขึ้นภายในโลกเซียนในยุคโบราณ, หวงต้ายังคงเป็หวงต้าเหมือนเดิม แต่เป็หวงต้าที่มีชื่อเสียงโด่งดัง เพียงเหยียบย่ำฝ่าเท้า ชื่อของเขาก็สามารถทำให้โลกเซียนต้องสั่นสะท้าน นามของหลงหยาง!
ใน่เวลานี้ โลกเซียนยังคงรวมเป็หนึ่ง ไม่มีการแบ่งอาณาเขตที่เรียกว่าแดนเซียนทั้งเก้า อีกทั้งแดนเซียนเพียวเมี่ยวใน่เวลาของเจียงเฉิน ก็ไม่มีตัวตนในที่แห่งนี้
นี่คือโลกเซียนในยุคโบราณ โลกที่ใหม่เอี่ยม ไม่มีเจียงเฉินอีกต่อไป ไม่มีหลงสือซาน ไม่มีฮันหยาน ไม่มีป้าเจ่อ ไม่มีเยี่ยนเฉินหยวี่ อู่หนิงจู๋ เยี่ยนชิงเฉิงและไม่มีคนต่างๆอีกมากมาย
ทว่าที่นี่มีเหล่าบุคคลในตำนาน นำโดยจักรพรรดิอสูรหลงหยาง, จอมราชันจักรพรรดิจางเสียน, จอมราชันจักรพรรดิจูเซียน, จักรพรรดินีเซียวเหยาฉิน, จักรพรรดิซือคง, จักรพรรดิหวงจิน, ธิดาศักดิ์สิทธิ์รุ่นแรกของเกาะเซียนอสูร เหล่าบุคคลในตำนานใน่เวลาของเจียงเฉินอยู่ที่นี่ พวกเขาเป็เหมือนเจียงเฉิน, ป้าเจ่อและคนอื่นๆ เป็ดวงดาวที่เจิดจรัสที่สุดในสถานที่แห่งนี้
นี่คือเส้นทางการเติบโตและอีกบทหนึ่งของศตวรรษ หากไม่มีพวกเขา คงไม่มีโลกเซียนในอนาคต
่ชีวิตในอดีต ่ชีวิตในปัจจุบัน ชีวิตนี้ ชีวิตหน้า การแลกเปลี่ยนของชีวิตและความตาย ดวงิญญาไม่มีที่สิ้นสุด!
หวงต้าในสายตาของคุณ หวงต้าที่คุณชื่นชอบ หวงต้าที่ดูแลพี่น้องเทพัฯ ชีวิตก่อนของเขา ชีวิตของจักรพรรดิอสูรหลงหยางในอดีตนั้นโด่งดังเพียงใด
เอาเลยสิ! ปฐมบทการเดินทางครั้งใหม่, เริ่มต้นขึ้น!
ณ ยอดเขากระดูกั ลึกลงไปในท้องฟ้าไม่มีสิ้นสุด!
ช่องว่างมิติพังทลาย มีรอยแตกของมิติกระจัดกระจายทุกหนแห่ง ท้องฟ้านับหมื่นลี้ถูกปกคลุมด้วยคลื่นพลังงานที่น่าสะพรึงกลัว
ฟ้าแลบฟ้าร้องอึกทึก ราวกับวันสิ้นโลก
ท่ามกลางห้วงมิติที่พังทลาย แม้แต่ต้าหลัวจินเซียนก็ไม่อาจทนได้ ร่างกายถูกฉีกออกเป็ชิ้นๆ
แต่ในขณะนี้ มีคนยืนอยู่ที่ใจกลางท้องฟ้ามากกว่าสิบคน
โฮกกกกก............
เสียงัคำรามที่ทรงอำนาจดังก้องไปทั่วฟ้า ในรอยแยกของมิติ ปรมาจารย์ขอบเขตจักรพรรดิเทพนับสิบกำลังยืนอยู่บนอากาศ
นี่เป็คนของเผ่าั
ัเป็เผ่าพันธุ์ที่เต็มไปด้วยความหยิ่งยโสอย่างยิ่ง ในสมัยโบราณสถานะของพวกเขามีเกียรติอย่างหาที่เปรียบมิได้
ปรมาจารย์จักรพรรดิเทพเผ่าันับสิบ ล้อมหญิงสาวในชุดขาวและเตรียมพร้อมต่อสู้เต็มกำลัง
รูปลักษณ์ของผู้หญิงคนนี้ดูลึกลับ ผมสีทองอร่าม รูปลักษณ์ที่งดงามจนน่าทึ่ง แม้ว่าใบหน้าจะซีดเล้กน้อยเพราะอาการาเ็ แต่ก็ไม่อาจปกปิดความงดงามที่ไร้ที่ติได้
อุแว้ อุแว้..........
มีเสียงร้องดังออกมาจากอ้อมกอดของหญิงสาว
ผู้หญิงคนนั้นมองดูทารกในอ้อมแขน ดวงตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดและแค้นใจก็ค่อยๆโอนอ่อนลง
" นายหญิง พอเถอะ อย่าได้ขัดขืนโดยเปล่าประโยชน์อีกเลย "
คนที่เป็ผู้นำกลุ่ม พูดออกมา
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ท่าทางของหญิงสาวจึงแปรเปลี่ยนเป็ดุร้าย กลิ่นอายที่เย็นเยียบแผ่ซ่านออกไป ดวงตาของหญิงสาวเปรียบเสมือนสายฟ้ามองไปยังชายคนนั้น
" หลงเจิ้น เ้ายังจำได้ว่าข้าเป็นายหญิงอยู่อีกหรือ ข้าอยากถามเ้า โดยปกติประมุขปฏิบัติต่อเ้าเยี่ยงไร? "
หญิงสาว กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ผิดหวังอย่างสุดขีด
" ท่านประมุขปฏิบัติต่อข้าเปรียบเสมือนพี่น้อง "
หลงเจิ้น เอ่ยพึมพำ การแสดงออกของเขาเหมือนทนรับไม่ได้ " นายหญิง ตอนนี้สถานการณ์ได้เปลี่ยนไปแล้ว ท่านประมุขได้โชคร้ายจากโลกใบนี้ไป ตัวข้าหลงเจิ้นเองก็รู้สึกเสียใจเช่นกัน ตอนนี้ท่านหลงหยุนเทียนได้สืบทอดบัลลังก์ต่อแล้ว เหตุใดนายหญิงจึงดื้อรั้นเช่นนี้ กลับไปที่เผ่ากันเถอะ ข้าเชื่อว่าประมุขจะปฏิบัติต่อท่านเป็อย่างดีแน่ "
" ฮะฮะ......... "
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หญิงสาวกับหัวเราะออกมาเสียงดัง ราวกับนางได้ยินเื่ที่ตลกที่สุดในโลก
" หลงหยุนเทียนหมายตาตำแหน่งประมุขเผ่าัมาเป็เวลานานแล้ว ใช้ประโยชน์ในตอนที่สามีข้าฝ่าภัยพิบัติ ตอนนี้สามีข้าจากไปแล้ว หลงหยุนเทียนสมปรารถนาแล้ว ยังต้องลงมือฆ่าล้างให้หมด แม้แต่เด็กในอ้อมกอดข้า ก็ไม่คิดจะปล่อยไปเลยงั้นหรือ? "
น้ำตาไหลสองสายอาบใบหน้าของหญิงสาว จ้องมองคนเหล่านี้ที่เคยเป็ลูกน้องของสามีนาง ทว่าตอนนี้กลับเป็เพชฌฆาตที่ไล่ล่านาง
นี่มันน่าเศร้าขนาดไหน
" หยุดพูดเหลวไหลเสียที ข้าจะให้โอกาสเ้าอีกครั้ง จะกลับหรือไม่กลับ? "
ข้างๆหลงเจิ้น มีชายคนหนึ่งเอ่ยด้วยเสียงที่เ็าเต็มไปด้วยรัศมีพลังที่ท่วมท้น
" ฮึ่ม! "
หญิงสาวแค่นเสียงเ็า โบกมือของนาง แสงศักดิ์สิทธิ์ปรากฏทุกหนแห่งและลงมือจู่โจมอีกครั้ง
" ดูเหมือนจะอยากตายจริงๆสินะ หลงเจิ้น เ้ายังไม่ลงมือจัดการอีก? "
ร่างคนได้แปรเปลี่ยนกลายเป็ัสีม่วง ลำตัวที่ยาวทอดผ่านความว่างเปล่า
" นายหญิง ขออภัยที่เสียมารยาท "
หลงเจิ้น กัดฟันแน่น เขาทนมองดูไม่ได้ เห็นชัดว่าการลงมือจัดการนายหญิงไม่ใช่ความตั้งใจเดิมของเขา ประมุขคนก่อนมีพระคุณต่อเขายิ่งใหญ่ดุจขุนเขา
อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ครอบครัวของเขาถูกหลงหยุนเทียนจับเป็ตัวประกัน และเขาไม่มีทางเลือกอื่น
ปัง...........
ัฟ้านับสิบปรากฏตัว แต่ละคนต่างเป็จักรพรรดิเทพของเผ่าั ที่มีพลังอำนาจน่าสะพรึงกลัวและท้องฟ้าได้เปลี่ยนกลายเป็เหมือนขุมนรกแห่งความตาย
เมื่อต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่ต้องตายนี้ การแสดงออกของหญิงสาวยังคงไม่เปลี่ยนแปลง นางไม่สนใจศัตรูเหล่านี้และมองไปยังทารกในอ้อมแขนของนาง
ทารกมีอายุเพียงไม่กี่เดือนและมีรอยนูนเล็กน้อยบนหน้าผากของเขา หลังจากร้องไห้เสียงดังเมื่อครู่ ในเวลานี้กลับสงบเงียบอย่างมาก
หญิงสาวก้มศีรษะจุมพิตที่แก้มของทารกน้อย หยดน้ำตาสองหยดตกลงบนใบหน้าของทารก
" จงจำไว้ นามของเ้าคือหลงหยาง บุตรชายของหลงหยุนหวง เ้าเป็นายน้อยแห่งเผ่าั แม่จะผนึกทุกสิ่งที่เผชิญนี้ ลงไปในตัวของเ้า หลายปีหลังจากนี้ หากเ้าเติบโตขึ้นแล้ว จงกลับมายังเผ่าั ชำระหนี้เืในครั้งนี้ "
น้ำเสียงของหญิงสาวอ่อนโยนยิ่ง จากนั้นนางก็ชี้นิ้วไว้ที่ตรงกึ่งกลางของหน้าผากของหลงหยางตัวน้อย รัศมีแสงปรากฏภายในร่างกายของเขา
หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น แววตาของหญิงสาวก็เริ่มเฉียบคมยิ่งกว่าก่อน
อ้าาาาาา!
หญิงสาวแผดเสียงะโขึ้นฟ้า ภูติอาชาศึกสีทองปรากฏด้านหลังของนาง สง่าผ่าเผยและน่าเกรงขาม
" เคล็ดวิชาต้องห้าม, กำเนิดใหม่! "
หญิงสาวเอ่ยเบาๆ และสร้างอักษรรูนขึ้นมา นางอ้าปากและคายแก่นโลหิตตกลงบนรูนนั้น
ควับ!
หลังจากนั้น หญิงสาวเคลื่อนฝ่ามือเบาๆ ตัดผ่าช่องว่างมิติ เกิดเป็ห้วงมิติที่มืดมิดอย่างมาก
ทารกในอ้อมแขนของหญิงสาวได้ถูกส่งออกไป เข้าไปในช่องว่างมิติที่ถูกเปิดออก
" หยุดเอาไว้ จะปล่อยให้เ้าเด็กสายเืต่ำตมนั่นเป็อิสระไปไม่ได้ "
มีใครบางคนส่งเสียงะโ ัคลั่งนับสิบได้พุ่งทะยานเข้ามา
" จงดับสูญไปด้วยกันเถิด "
หญิงสาวได้ใช้เคล็ดวิชาต้องห้าม แสงแห่งความตายอันไร้ที่สิ้นสุดได้ปรากฏขึ้นอีกครั้งครอบคลุมทุกสิ่งอย่าง
" นะ.......นี่มันเคล็ดกำเนิดใหม่ "
เสียงกรีดร้องอันขมขื่นดังขึ้น และหลังจากนั้นก็กลับคืนสู่ชิงิ ัเทพทั้งสองลากร่างอย่างยากลำบากและผละตัวออกไป
คนอื่นๆ ได้สูญสลายกลายเป็ฝุ่นผง
ณ ทะเลไร้ขอบเขต, เกาะเซียนอสูร!
บนเกาะนี้ล้อมรอบด้วยเมฆหมอก อุดมไปด้วยอากาศอันบริสุทธิ์ ร่มเงาสีเขียวชอุ่ม ตึกอาคารที่วิจิตรงดงาม สัตว์อสูรร่ายรำในอากาศอย่างเป็ระเบียบ
ใน่เที่ยงวัน หน้าพระราชวังอันงดงามที่ตั้งอยู่ใจกลางของเกาะ มีสาวใช้จำนวนนับไม่ถ้วนคุกเข่าอยู่บนพื้นและมีชีวิตชีวาอย่างมาก มีชายที่ท่าทางสง่างามกำลังเดินไปมา เขาดูเป็กังวลใจมาก!
ชายผู้นี้ดูมีอายุราวสี่สิบต้นๆ ใบหน้าของเขาดูมั่นคงและแน่วแน่ คิ้วของเขาเต็มไปด้วยพลังครอบงำที่มองไม่เห็น เสื้อคลุมสีทองที่งดงามดูสูงส่งอย่างยิ่ง!
อุแว้ อุแว้ อุแว้........
เสียงทารกร้อง ได้จุดชนวนทั่วทั้งเกาะ ทำให้ทั้งเกาะเดือดขึ้นมา เสียงของผู้คน แสงไฟที่ประดับประดา งานเฉลิมฉลองที่ยอดเยี่ยม!
" เยี่ยม! หัวใจของพ่อ ในที่สุดเ้าก็เกิดขึ้นมา! "
ชายคนนี้มีความสุขมาก ความตื่นเต้นบนใบหน้ายากที่จะปิดบัง น้ำตาในดวงตาของเขาสั่นไหว มือของเขาประสานไปมาและเขาแทบรอไม่ไหวที่จะรอให้ภรรยาของเขาเปิดประตู!
ในเวลานี้ ท้องฟ้าก็มืดครึ้ม ฟ้าแลบ ฟ้าร้อง ฝนสาดลงมาราวกับภัยพิบัติกำลังจะมาถึง ฉากที่ปรากฏนี้ได้ทำให้ทุกคนตื่นตระหนก!
ทันใดนั้น ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้น ความเกลียดชังที่น่าสะพรึงกลัวเพียงพอที่จะทำลายล้างโลก ได้แผ่กระจายไปในบริเวณโดยรอบทันที และตาข่ายที่มองไม่เห็นได้ห่อหุ้มเอาไว้
วินาทีต่อมา ชายผู้นั้นก็ได้ปรากฏตัวเหนือพระราชวัง!
ลำแสงสีทองพุ่งเข้าใส่เกาะ ูเาขนาดใหญ่ถูกลำแสงสีทองบดทำลาย ลำแสงยังคงเดินหน้าจ่อไป พุ่งผ่านวังข้างเคียง และผู้คนในวังนั้นถูกลำแสงสีทองทำลายก่อนที่พวกเขาจะทันได้ตอบสนอง
ลำแสงสีทองนั้นยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดและมุ่งตรงไปยังวังที่ชายคนนั้นอยู่!
ชายคนนั้นหรี่ตาของเขาลง สะบัดมือ พลังปราณสีม่วงที่น่ากลัวแข็งตัวในทันที ฉีกช่องว่างมิติออกจากกัน และกลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัว ทำให้ผู้คนหายใจไม่ออก!
ลำแสงสีทองยังไม่มีวี่แววว่าจะอ่อนกำลังลงเพราะชายคนนั้น แต่กลับมุ่งตรงเข้าใส่ร่างของชายคนนั้น สีหน้าของชายคนนั้นดูเ็ายิ่ง เขาเอื้อมมือใหญ่คว้าเสาแสงสีทองเอาไว้!
ชายผู้นี้เปรียบเสมือนเทพเ้าา มือใหญ่ของเขาขวางแรงกระแทกของเสาแสงสีทองโดยตรง ภายใต้แรงกระแทกของเสาแสงสีทอง เขายืนหยัดมั่นคงราวกับเขาไท่ซาน
หลังจากผ่านไปไม่กี่ลมหายใจ เสาสีทองยาวครึ่งเมตรก็ได้หยุดลง เมื่อชายคนนั้นกำลังจะทำลายเสาสีทอง ทันใดนั้นก็มีเสียงร้องของทารกดังออกมาจากเสาสีทอง ทันใดนั้น หัวใจของชายผู้นั้นอ่อนลงทันทีและคว้าเสาสีทองขึ้นมากอด!
จากนั้น เสาสีทองค่อยๆหลอมละลายในอ้อมกอดของชายคนนั้น ทารกได้ปรากฏในอ้อมแขนของเขา! ชายคนนี้ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี ใน่เวลาที่เขาคิดว่ามีคนบุกจู่โจม นึกไม่ถึงกลับกลายเป็ว่านี่เป็เพียงทารกที่เพิ่งเกิดงั้นหรือ?
การกลายเป็พ่อคน ทำให้หัวใจของชายคนนี้ถูกหลอมละลายด้วยเสียงร้องของทารก!
" แอ๊ดดดดด...... "
ประตูพระราชวังเปิดออก แม่ภรรยาก็รีบตรงเข้าไปแสดงความยินดี " ขอแสดงความยินดีด้วยท่านเ้าเกาะ ขอแสดงความยินดีด้วย ท่านได้ลูกสาว แม่และเด็กปลอดภัยดี! "
ผู้คนรอบข้างมองมาด้วยสายตาแปลกๆ ทันใดนั้นนางก็รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ นางเผยรอยยิ้มและจากนั้นก็เห็นสิ่งที่อยู่ในอ้อมแขนของท่านเ้าเกาะ
เด็กทารกงั้นหรือ?
สมองของแม่ภรรยาราวกับถูกฟ้าผ่า ใบหน้าดูมึนงง นี่เมื่อครู่นี้ข้าอุ้มเด็กออกมาหรือ? ไม่ใช่อย่างนั้นแน่ ลูกสาวยังอยู่ในห้อง! แล้วเด็กคนนี้เกี่ยวข้องอะไรกับท่านเ้าเกาะ?
" ช่วยดูแลเขาให้ข้าที! "
ชายคนนั้นกล่าว ยื่นทารกในอ้อมแขนให้กับแม่ภรรยาของเขา จากนั้นรุดหน้าเดินเข้าไปในห้อง ทิ้งให้แม่ภรรยางุนงงอยู่ข้างหลัง!
บนเตียง, มีผู้หญิงคนหนึ่งใบหน้าซีดเซียว เหงื่อไหลท่วมใบหน้าและดูไม่ค่อยดีนัก เห็นชัดว่าตลอดการคลอด นางได้ใช้พลังงานไปอย่างมหาศาลและแทบจะล้มลงทั้งร่าง ถึงแม้อย่างนั้น ก็ไม่อาจปิดบังรูปโฉมที่งดงามไร้ที่เปรียบของผู้หญิงคนนี้ได้
ชายคนนี้รีบก้าวไปข้างหน้าและคว้ามือของผู้หญิงและกล่าวด้วยท่าทางตื่นเต้น " นายหญิง ลำบากเ้าแล้ว! "
" ไม่ลำบากเลย ดูลูกสาวที่น่ารักของเราสิ ไม่ว่าจะลำบากแค่ไหนก็คุ้ม! "
แม้ว่าหญิงสาวจะบอบบางมาก แต่ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมสุข บางที่เวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิตอาจเป็่เวลานี้ ลูกเกิดมา แม่และลูกสาวปลอดภัย สามีคอยอยู่ใกล้ๆ ครอบครัวที่มีความสุขสามคน
" สามี ตั้งชื่อให้ลูกสาวเราหน่อยสิ! " ผู้หญิงคนนั้นพูด
" ข้าฝันว่าจะได้ลูกสาว ในที่สุดก็เป็จริง เรียกลูกเราว่าเมิ่งจี! งดงามราวกับหญิงในฝัน! " ชายคนนั้นมองเมิ่งจีในอ้อมแขนของเขาด้วยใบหน้าที่อ่อนโยนอย่างยิ่ง
" อืม หญิงงามในฝัน ชื่อนี้ดีนะ เมิ่งจี! " หญิงสาวพูดด้วยความพอใจ
ในเวลานี้ แม่ภรรยาได้ปรากฏขึ้นข้างหญิงสาวอีกครั้งโดยมีทารกในอ้อมแขน หญิงสาวยิ้มแข็งค้างและกล่าวออกมาอย่างงุนงง " แล้วเด็กคนนี้ล่ะ? "
เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดี ชายคนนั้นก็รีบอธิบายถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ เพื่อแก้ไขข้อสงสัยของหญิงสาว!
หญิงสาวรับเด็กเอาไว้และเพียงแค่พยายามเปลี่ยนผ้าให้เด็ก กระเป๋ามิติสีทองก็ได้หล่นลงมา นางหยิบกระเป๋ามิติสีทองขึ้นมาด้วยความงุนงงและมองดูเครื่องรางและผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋ามิติสีทอง!
บนผ้าเช็ดหน้าปักด้วยลายหงส์ัเคียงคู่ซึ่งนับว่าเป็มงคลที่ดียิ่ง ด้านล่างขวาปักอักษรคำว่า หลงหยาง
ทั้งสองคนหันมองหน้ากัน เต็มไปด้วยความตกตะลึง!
จากนั้นหญิงสาวก็เก็บกระเป๋ามิติ ท้ายที่สุดก็ตัดสินใจ " นับจากวันที่ฟ้าล่มสลาย บางทีนี่คงเป็เจตจำนงค์ของ์ พวกเราเลี้ยงดูเขาและลูกสาวของเราด้วยกันเถอะ! "
" อืม! ทั้งหมดเป็ไปตามรับสั้งของนายหญิง! "
ดวงตาของชายคนนั้นเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและเขาพยักหน้าอย่างหนัก!
......................................................
===========================================
โปรดติดตามตอนต่อไป...