เช้ามืด
หมอกหนา
หน้าประตูหน่วยเจ็ดมีคนยืนเรียงกัน
ทั้งหมดสิบเอ็ดคน
รวมรุ่นเก่าและรุ่นใหม่
ไม่มีใครพูด
ทุกคนรู้แล้วว่า—
ถ้าฉีเหยียนบอกว่า “สนามจริง”
มันไม่ใช่การเล่นบทบาท
ฉีเหยียนเดินออกมา
โยนแผนที่ลงพื้น
“หุบเขาไป๋เย่”
เขาชี้จุดหนึ่ง
“หมู่บ้านข้างในถูกโจรยึด”
หลัวชิงถาม
“หน้าที่เรา?”
ฉีเหยียนตอบ
“เอาของกลับมา”
ทุกคนเงียบ
ไม่พูดเื่ช่วยคน
ไม่พูดเื่ฆ่าโจร
มีแต่ของ
หลินรุ่ยมองแผนที่
ถามทันที
“ของอะไร”
ฉีเหยียนยิ้มบาง
“ดี”
แล้วตอบ
“เสบียง”
หลินรุ่ยถามต่อ
“กี่คน”
ฉีเหยียนตอบ
“ไม่รู้”
“โจรกี่คน?”
“ไม่รู้”
“ชาวบ้านเหลือไหม?”
“ไม่รู้”
ทั้งลานเงียบ
ฉีเหยียนพูดต่อ
“ในสนามรบ”
“ข้อมูลไม่มีครบ”
“ไปดูเอง”
—
หนึ่งชั่วยามต่อมา
ทั้งหมดถึงนอกหุบเขา
เงียบ
ไม่มีควัน
ไม่มีเสียง
เงียบเกินไป
หลัวชิงจับดาบ
“ไม่ชอบเลย”
คนอื่นเริ่มเตรียมบุก
แต่หลินรุ่ยยกมือ
“หยุด”
หลายคนหันมา
หนึ่งในรุ่นเก่าพูดเสียงเย็น
“เ้าจะสั่ง?”
หลินรุ่ยไม่สน
เดินลงไปดูพื้น
มีรอยล้อ
รอยเท้า
รอยลาก
เขาแตะดิน
ยังชื้น
จากนั้นมองกำแพง
ไม่มีรอยต่อสู้หนัก
หลินรุ่ยพูด
“โจรไม่ได้บุก”
ทุกคนเงียบ
เขาชี้
“ประตูเปิดจากใน”
“ไม่มีรอยเผา”
“เสบียงถูกขนออกเป็ระเบียบ”
หลัวชิงเริ่มเข้าใจ
“แปลว่า…”
หลินรุ่ยตอบ
“มีคนร่วมมือ”
—
พวกเขาเข้าไป
หมู่บ้านว่าง
บ้านหลายหลังเปิดอยู่
แต่มีของเหลือ
แปลว่าคนออกไปไม่รีบ
ทันใดนั้น—
เฉินมู่หยุด
พูดครั้งแรกั้แ่เช้า
“มีคน”
ทุกคนจับอาวุธ
เงียบ
เสียงดังจากยุ้งข้าว
หญิงแก่คนหนึ่งคลานออกมา
ตัวสั่น
รุ่นเก่าคนหนึ่งถามทันที
“โจรอยู่ไหน!”
หญิงแก่ใ
ไม่ตอบ
หลินรุ่ยนั่งลง
ยื่นน้ำให้
ถามเบา ๆ
“ใครเอาเสบียงไป”
หญิงแก่เงียบอยู่พัก
ก่อนตอบ
“…ทหาร”
ทั้งกลุ่มหยุด
ทหาร?
หญิงแก่พูดต่อ
“บอกว่าจะเอาไปส่งแนวหน้า”
“พอคนขัด…”
เธอสั่น
“…คนถูกฆ่า”
เงียบ
หลัวชิงกำดาบแน่น
นี่ไม่ใช่โจร
—
หลินรุ่ยมองรอยรถ
พูดทันที
“ตาม”
รุ่นเก่าคนนั้นขมวดคิ้ว
“ทำไมเชื่อ”
หลินรุ่ยมองเขา
“เพราะโจรไม่เอาแต่เสบียง”
“คนปลอมเป็ทหารต่างหากที่เอาเฉพาะของ”
ทุกคนเงียบ
สุดท้ายเดินตาม
—
ครึ่งชั่วยามต่อมา
เจอขบวนรถ
สิบคัน
มีชายสิบห้าคน
ใส่ชุดทหารจริง
กำลังขนของ
รุ่นเก่ากำดาบ
“บุก!”
หลินรุ่ยคว้าแขนไว้
“อย่า”
อีกฝ่ายหงุดหงิด
“กลัว?”
หลินรุ่ยชี้
“นับใหม่”
ทุกคนมอง
สิบห้าคนจริง
แต่เงา…
สิบเจ็ด
มีคนซ่อน
กับดัก
เงียบลงทันที
หลินรุ่ยสูดลมหายใจ
ระบบเด้งขึ้น
ตรวจพบการซุ่มโจมตี
อัตราความเสียหายหากบุกตรง:
63%
ทางเลือกแนะนำ:
เปลี่ยนสนามรบ
—
หลินรุ่ยมองพื้นที่
ูเา
รถเสบียง
ทางแคบ
แล้วพูดเบา ๆ
“พวกมันอยากให้เราเข้าไป”
เขาหยิบหอกขึ้น
สายตานิ่ง
“งั้น…”
“เราให้มันออกมาเอง”
ตอนที่ 19 จบ
ตอนต่อไป: ตอนที่ 20 — แม่ทัพไม่เลือกสนามที่ศัตรูเตรียมไว้
1K
