ตอนที่23 ทะเลเรียกพ่อ
ห้านาทีต่อมา…
ค่ารักษาพยาบาล
ค่าน้ำเกลือ xxxxบาท
ค่าเจลลดไข้ xxxxบาท
ค่าตรวจรักษาไข้โดยคุณหมอผู้เชี่ยวชาญ xxxxxบาท
ค่าเช็ดตัว xxxxบาท
ค่าให้ยืมเตียงนอน xxxxบาท
ค่าให้ยืมเสื้อผ้าตัวโปรดใส่ xxxxบาท
ค่าบะหมี่ xxxบาท
สรุปค่ารักษาพยาบาล ทั้งสิ้น xxxxxxบาท
“นี่มัน อะไรกันคะ โหหห”
ฉันรู้สึกคอแห้งขึ้นมาอย่างกะทันหัน หลังจากเค้าเดินหายเข้าไปในห้องสักพัก ฉันก็ได้ยินเสียงเปิดลิ้นชักรื้อค้นหาอะไรบางอย่าง เสร็จแล้วเค้าก็ออกมาพร้อมกับกระดาษสองแผ่น เค้าเดินมานั่งบนเก้าอี้โซฟาตรงข้ามกับฉันแล้วยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งมาให้ ไม่ใช่ว่าฉันอ่านภาษาไทยไม่ออกหรอกนะ ฉันอ่านมันออกทุกตัวอักษรเพราะคุณแม่จ้างครูภาษาไทยมาสอนฉันั้แ่เด็ก ฉันเลยอ่านออกเขียนได้ออกเสียงได้ชัดเจนเหมือนคนไทยทุกอย่าง
“ค่ารักษาพยาบาลของเธอไงล่ะ”
เค้าพูดออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย โห ทำไมหน้าเืขนาดนี้นะ ดูจากราคารวมกันทั้งหมดแล้วฉันนอนโรงพยาบาลเป็สัปดาห์ยังไม่แพงมหาโหดขนาดนี้เลย
คนงก!
“ส่วนใบนี้ก็คือสัญญาค่าเช่าอาศัย ค่าอาหาร ค่าน้ำดื่มของเธอแต่ละมื้อ ค่าน้ำ ค่าไฟ”
ยะ… ยังมีอีกงั้นเหรอ
ฉันรับกระดาษอีกแผ่นจากมือเค้ามาถือด้วยความอึ้ง
“เธออ่านให้ละเอียดทุกบรรทัดนะ แล้วเธอก็เซ็นชื่อรับทราบตรงนี้ด้วย” เค้าใช้ปลายนิ้วจิ้มๆ มาที่ส่วนท้ายของกระดาษ
“อันที่จริงฉันเองก็ไม่อยากทำถึงขนาดนี้หรอกนะ แต่เพื่อความสบายใจของเราทั้งสองฝ่าย พอเธอกลับบ้านแล้วค่อยให้พ่อแม่เธอเขียนเช็คส่งมาให้ฉันก็ได้ เอ… ไม่ๆ สิ”
เค้าทำหน้าครุ่นคิด
“เธอควรจะให้พ่อแม่ของเธอเซ็นเช็คเงินสดให้ฉันก่อนที่เธอจะออกไปจากบ้านฉันถึงจะถูก ไม่งั้นถ้าเธอหายไปเฉยๆ ฉันจะทำยังไง”
“หนูต้องเซ็นชื่อด้วยหรือคะ”
“ใช่สิ เพื่อแสดงความบริสุทธิ์ของเธอเองด้วยนะ”
เค้ายื่นปากกามาให้ ตามมาด้วยตลับหมึก ก่อนจะยกนิ้วโป้งขวาชูขึ้นกลางอากาศ
“ปั๊มลายนิ้วมือของเธอลงไปด้วยนะ ทำเป็ใช่ไหม ง่ายนิดเดียวฉันเคยทำบ่อยตอนเอาของไปจำนำที่โรงรับจำนำ แค่เธอเอานิ้วโป้งจุ่มลงไปในตลับหมึกตรงนี้แล้วก็แปะลงบนกระดาษ เป็ไงง่ายๆ เองลองทำดูสิ ทำเลย”
สีหน้าท่าทางของเค้าโคตรจริงจัง ไม่เหมือนกำลังพูดล้อเล่นกับฉันอยู่สักนิดเดียว
ญ่าหลินเอ้ย!
นี่เธอคิดถูกแล้วใช่ไหมที่จะขออาศัยอยู่กับเค้าที่นี่เพื่อดูสถานการณ์ไปก่อนน่ะ ผู้ชายคนนี้เค็มจนทะเลเรียกพ่อเลยนะ ฮือ
2K
