“จินเอ๋อร์ เ้าอยากเรียนอะไร”มู่หยางหย่งเล่อก้มลงคุยกับน้องชายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนผิดกับตอนที่พูดคุยกับเหล่าทหารของเขา
“ท่านพี่รู้ดีว่าข้า้ารู้สิ่งใด”หยวนจินมองตาพี่ชายของเขาอย่างมุ่งมั่น ความตั้งใจในการล้างแค้นให้บิดามารดาและคนในครอบครัวเต็มเปี่ยมอยู่ในดวงตาคู่นั้น
“พี่รู้เ้าจำที่ท่านแม่ของเ้าพูดก่อนตายได้หรือไม่”
“จำได้ขอรับ”
“เ้าจงจำหน้าผู้กุมความลับของเ้าเอาไว้ให้ดีพวกเขาเป็คนสนิทของพี่ เป็อาจารย์ และสหาย ต่อจากนี้ไป เ้าก็จงเรียนรู้จากพวกเขาเถิดถามเขาในทุกอย่างที่เ้าอยากรู้ ถามในทุกเื่ที่เ้าสงสัยพวกเขาจะปกป้องและดูแลเ้าเหมือนที่ปกป้องดูแลพี่ชายของเ้า”มู่หยางหย่งเล่อมองไปยังเหล่าทหารคนสนิทของเขาอีกครั้งหยวนจินมองตามสายตาของพี่ชาย สายตาของทั้งสองพี่น้องช่างเ็าเหมือนกันไม่มีผิดความลับเื่ชาติกำเนิดของเขาจะไม่มีทางหลุดรอดออกไปได้ หากเขากับพี่ชายไม่ยินยอมถ้ามีผู้อื่นล่วงรู้โดยที่เขาทั้งสองไม่ได้บอกก็เท่ากับว่าคนผู้นั้นรนหาที่ตายเหล่าทหารคนสนิทก็รู้เห็นตรงกันว่ามู่หยางหย่งเล่อ้าตอกย้ำให้พวกเขารู้ว่ามู่หยางจินนั้นสำคัญเพียงใดคนสนิททั้งห้ามองเ้านายเหนือหัวพร้อมกับก้มหัวรับ
“พวกเขาจะดูแลข้าได้จริงหรือท่านพี่” หยวนจินมองเหล่าทหารคนสนิททั้งห้าอย่างพิจารณา
“เหตุใดเ้าจึงถามพี่เยี่ยงนี้”มู่หยางหย่งเล่อมองสบตาน้องชาย บัดนี้หยวนจินไม่ใช่เด็กชายที่ร่าเริงสดใสอีกต่อไปแล้วตอนนี้แววตาของเขาช่างเ็าไร้ความรู้สึกจะอ่อนไหวลงบางเมื่อพูดคุยกับเขาผู้เป็พี่ชาย แต่ก็เพียงเล็กน้อยเท่านั้น
“ข้าขอถามพวกท่านเหตุใดข้าจึงพบพี่ชายข้าเพียงผู้เดียวเหตุใดตอนที่พี่ข้าตกอยู่ในอันตรายพวกท่านจึงไม่อยู่กับเขา”แม้จะพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์ แต่ก็กระทบเข้าถึงหัวใจคนฟังทั้งหลาย
“พวกกระหม่อมสมควรตายที่ถวายการอารักขาไม่ดี ขอองค์ชายโปรดลงโทษด้วย” เหล่าทหารต่างก็คุกเข่าลงรอรับโทษพวกเขารู้ดีว่าการที่ปกป้องเ้านายเหนือหัวไม่ได้นั้นมีโทษหนักเพียงใดและพวกเขาก็สมควรได้รับโทษนั้น
“เ้าก็ได้ยินที่พี่พูดกับพ่อของเ้าแล้วนี่ว่ามันเป็ข่าวลวง วันนั้นคนสนิทที่ติดตามพี่ของเ้ามาตายเพื่อปกป้องพี่จนหมดจึงเหลือเพียงพี่ชายของเ้าเพียงผู้เดียวเ้าอยากให้พี่ลงโทษพวกเขาที่ไม่ได้รับบัญชาให้ติดตามพี่มาด้วยอย่างนั้นหรือ”มู่หยางหย่งเล่อยังคงพูดกับน้องชายด้วยเหตุผลเหล่าคนสนิททั้งหลายต่างมองหน้ากันและคิดในใจว่าน้องชายของเ้านายเหนือหัวคนนี้ของเขาช่างเหมือนพระองค์ยิ่งนัก
“ข้าขอโทษที่แอบฟังท่านพี่กับท่านพ่อคุยกันและข้าไม่ได้อยากเอาผิดหรือกล่าวโทษผู้ใดข้าเพียงแต่อยากรู้ว่าพวกเขาจะดูแลข้าได้จริงหรือ”หยวนจินพูดกับพี่ชายด้วยน้ำเสียงอ่อนลงอย่างยอมรับในคำพูดของพี่ชาย
“พี่จึงบอกให้พวกเขาสอนในสิ่งที่เ้าอยากรู้อย่างไรเล่าเ้าจะได้รู้จักกับพวกเขา พี่เชื่อว่าเ้าจะรู้ได้เองว่าใครเป็อย่างไรการรักษาความลับของเ้าก็เปรียบเสมือนการลงโทษพวกเขาทั้งชีวิตแล้ว”
“ขอรับ ข้าจะเรียนรู้จากพวกเขาข้าขอฝากตัวกับพวกท่านด้วย” หยวนจินโค้งคำนับเหล่าทหารคนสนิทของพี่ชาย
“พวกเราจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง”หยวนจินทำเพียงพยักหน้ารับเท่านั้นท่าทางของเขาช่างยิ่งยโสเกินเด็กแต่ก็ดูน่าเกรงขามคล้ายกับมู่หยางหย่งเล่อไม่มีผิด
“เ้าสัญญากับพ่อแม่ของเ้าว่าจะฟังพี่ใช่หรือไม่”มู่หยางหย่งเล่อหันกลับมาถามน้องชายอีกครั้ง หยวนจินเองก็หันมองเขาเช่นกัน
“ขอรับ ข้าจะรอวันที่ท่านพี่สอนข้า”หยวนจินไม่รบเร้าให้มากความเขาเรียนรู้ที่จะใจเย็นและรอคอยวันที่พี่ชายบอกว่าเขาพร้อมที่จะเรียนรู้การสังหาร
“เ้าจะได้รู้ทุกสิ่งที่พี่รู้ได้เรียนทุกสิ่งที่เ้าอยากเรียน”
“ขอรับท่านพี่”
“ท่านอาจารย์ช่วยสอนทุกสิ่งที่ท่านเคยสอนข้ากับจินเอ๋อร์ด้วยเถิด” มู่หยางจินมองซ่งชีฟง
“หม่อมฉันจะทำสุดความสามารถพ่ะย่ะค่ะ”ซ่งชีฟงโค้งคำนับรับบัญชาจากมู่หยางหย่งเล่อด้วยความเคารพอย่างนอบน้อม
“รายงานสถานการณ์มาเถิดเราอยากรู้ว่าหลายวันนี้เราพลาดอะไรไปบ้าง”
“หลู่หนานอ๋องก่อฏแล้วพ่ะย่ะค่ะคนของเราส่งข่าวมาว่าหลู่หนานอ๋องยึดวังหลวงได้แล้วตอนนี้องค์รัชทายาทกำลังหนีออกจากพระราชวังส่วนฮ่องเต้กับฮองเฮายังไม่มีข่าวเลยพ่ะย่ะค่ะ” จางหลงซานกล่าวรายงานด้วยสีหน้าเป็กังวลไม่เพียงแต่เขาที่แสดงออกเช่นนี้ แต่ทุกคนล้วนแสดงออกเหมือนกันหมด
“ทหารของเรามีอยู่เท่าไหร่”
“ทหารของเราที่ต้าหยางมีห้าหมื่นนายพ่ะย่ะค่ะตอนนี้กระหม่อมส่งเข้าไปแทรกซึมในค่ายที่ชายแดนแล้วรอเพียงพระองค์ตัดสินใจว่าจะให้ยึดค่ายทหารกลับคืนมาเมื่อใดเท่านั้น”
“ดี รองแม่ทัพเซียวท่านเร่งให้คนปล่อยข่าวออกไปว่าข้า มู่หยางหย่งเล่อยังไม่ตายและกำลังเดินทางกลับเมืองหลวงพวกมันต้องดักรอข้าที่ชายป่ารอยต่อของต้าหยางกับชิงฉางแน่นอนท่านนำทหารหนึ่งหมื่นนายไปซุ่มโจมตีพวกมันที่นั่น”
“กระหม่อมรับบัญชา”เซียวซีเหวินโค้งคำนับแล้วเร่งเดินจากไป
“เยี่ยนชางเ้าคุมกำลังห้าพันนายอยู่ดูแลจินเอ๋อร์ บ้านหลังนี้อยู่ไม่ได้แล้วหาที่พักใหม่รอข่าวจากเรา”
“กระหม่อมรับบัญชา”
“พรุ่งนี้เราจะยึดค่ายกลับคืน จะสำเร็จหรือไม่ก็อยู่ที่พวกท่านแล้ว”
“ั้แ่ทราบข่าวว่าพระองค์ยังมีพระชนม์ชีพอยู่เหล่าทหารของเราก็กลับมาฮึกเหิมมีขวัญและกำลังใจขึ้นมาอีกครั้ง การศึกครั้งนี้เราต้องชนะได้อย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ”
“ข้าก็หวังอย่างนั้นท่านอาจารย์พวกท่านกลับไปพักผ่อนเถิด วันพรุ่งนี้เรายังมีเื่ที่ต้องทำอีกมาก เยี่ยนชาง เ้าตามเรากับน้องชายไปยังที่พัก”
“พ่ะย่ะค่ะ”
“ั้แ่วันพรุ่งนี้พี่จะต้องออกรบ เยี่ยนชางจะอยู่ดูแลเ้า้าอะไรเ้าจงบอกกับเขา แม่ของเ้าบอกว่าเ้าได้เรียนรู้มาบ้างแล้วแต่เพราะาจึงไม่ได้ไปเรียนหนังสือ และเล่นกับเพื่อนวัยเดียวกัน”
“ขอไม่ชอบเล่นกับคนพวกนั้นพวกเขาชอบหาเื่ข้า”
“เพราะเหตุใดพวกเขาจึงชอบหาเื่เ้าเ้าทำอะไรให้เขาไม่พอใจ”
“เพราะข้าฉลาดขอรับ”
“จะโอ้อวดเกินไปหรือไม่จินเอ๋อร์”
“ข้าเรียนรู้ไวกว่าพวกเขาท่านอาจารย์จึงชอบข้า”
“อย่างนั้นหรือแล้วพวกเขาหาเื่เ้าอย่างไร ไหนลองเล่าให้พี่ฟังหน่อย”
“ตอนแรกพวกเขาก็แกล้งเอาแมลงมาใส่ในน้ำและอาหารของข้าแต่ข้าก็เอาใส่กลับไปให้พวกเขา พักหลังพวกเขาก็รุมตีข้า”
“รุมตีเ้าอย่างนั้นหรือแล้วเ้าได้บอกกับท่านอาจารย์ของเ้าหรือไม่”
“ข้าไม่ได้บอกขอรับ”
“แล้วเ้าอยู่เฉยให้พวกเขารังแกอย่างนั้นหรือ”
“ไม่ขอรับ ข้าตีพวกเขากลับคนพวกนั้นต่างก็ได้รับาแจากฝีมือข้าขอรับ”
“ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า!สมแล้วที่เป็น้องชายของข้า เ้ารู้สึกเช่นไรตอนที่ตีพวกเขา”มู่หยางหย่งเล่ออดที่จะหัวเราะพอใจกับอุปนิสัยด้านนี้ของน้องชายไม่ได้
“เหตุใดท่านพี่ต้องหัวเราะขอรับข้าแค่ป้องกันตัวเพราะพวกเขาตีข้าก่อน ท่านพ่อสอนว่าอย่ายอมให้ใครรังแกต้องตอบโต้แต่ท่านแม่กลับตีข้า ข้านั่งไม่ได้อยู่หลายวันเลย”หยวนจินมองพี่ชายอย่างไม่ค่อยพอใจนักที่ถูกหัวเราะเยาะเื่ที่ท่านแม่ลงโทษเขา
“พี่แค่พอใจที่เ้ารู้จักสู้เพื่อตนเองท่านพ่อเ้าสอนให้ป้องกันตัวอย่างนั้นหรือ”มู่หยางหย่งเล่อลูบหัวหยวนจินอย่างเอ็นดูและพึงพอใจที่น้องชายของเขาทั้งฉลาดและมีไหวพริบ
5K
