Stalker Mode ทำอย่างไรให้ได้รัก (อ่านฟรี)

        “ยี่โถออกมาเถอะ” เสียงกระซิบของพี่ธัญญ่าได้ดึงเธอกลับมาเสียก่อน หญิงสาวกระอึกกระอักพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ ขยับย้ายตัวห่างออกมาจากคริส ปล่อยให้ชายหนุ่มจมปลักอยู่ในโลกอันแสนบิดเบี้ยวของตนเองต่อ

        “เราแอบแจ้งความได้ไหมนะ” พี่ธัญญ่ากระซิบกับเธอ

        “หนูไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ” ยี่โถตอบเสียงแผ่วเบาหญิงสาวขบริมฝีปากเข้าหากัน คิ้วเรียวขมวดแน่น เธอไม่มีความรู้เรื่องกฎหมายหรอกแต่เธอคิดว่าสามารถทำอะไรบางอย่างกับเรื่องนี้ได้! 

*****

        เพราะคำพูดของคริสนั้นคอยวนเวียนอยู่ในหัวจนหญิงสาวนอนไม่หลับ วันนี้ยี่โถจึงรีบมาที่ร้านตั้งแต่เช้าแม้จะรู้ดีว่าไม่ใช่เรื่องจำเป็นเลย เธอก้มหน้าก้มตาทำงานสลับกับหันไปมองทางประตูเป็นระยะๆ

        และแล้วคนที่เธอรอคอยก็ได้เปิดประตูเข้ามาในช่วงสายของวันแต่แผนการของหญิงสาวต้องถูกหยุดชะงักไปชั่วคราวยี่โถทำได้เพียงเบ้ปากอย่างเอือมระอา เพราะเอวาจูงมือแฟนหนุ่มอย่างเฟลิกซ์เดินมาพร้อมกันดวงหน้าของสาวสวยดูสดใสเริงร่าเต็มเปี่ยมซึ่งตรงกันข้ามกับสีหน้าเหม็นบูดของหญิงสาวชาวไทยโดยสิ้นเชิงและดูเหมือนว่าสีหน้าของยี่โถคงจะแสดงออกมาชัดเจนเกินไปเพราะเฟลิกซ์เขม่นมองมายังเธอไม่วางตา สายตาของเขาดูเย็นยะเยือก ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงหัวเสียอย่างเห็นได้ชัด

        วันนี้ชายหนุ่มให้แฟนสาวไปนั่งโซนใหม่ที่ไม่ใช่โซนของยี่โถสงสัยเป็นเพราะเอวานำเรื่องเหตุการณ์เมื่อวาน ไปฟ้องแฟนเรียบร้อย เชอะ! แล้วแต่! หญิงสาวแอบเข่นเขี้ยวในใจแล้วเดินออกไปจากตรงนั้นแต่ก็ยังมิวายแอบมองดูพวกเขาจากที่ไกลๆ

        ช่วงนี้เฟลิกซ์ค่อนข้างยุ่งยี่โถได้ยินมาว่าทางฝั่งโรงแรมกำลังจะสร้างโปรเจกต์ใหม่เขามาร้านเกือบทุกวันก็จริง แต่เขาอยู่ไม่ถึง 2 ชั่วโมงด้วยซ้ำส่วนทางด้านเอวาก็คงไม่ได้เดือดร้อนอะไร เธอยังเขียนหนังสือต่อที่ร้านตามปกติแล้วรอชายหนุ่มมารับอีกทีตอนเย็น จากการที่ยี่โถไปส่องตามโซเชียลมีเดียพวกเขาก็ยังคงรักกันหวานแหววดี ดูไม่ได้มีปัญหาใดๆแต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญสำหรับวันนี้!หลังจากที่เฟลิกซ์ขับรถออกจากร้านไปแล้ว ยี่โถไม่รอช้ารีบจ้ำอ้าวตรงไปหาเอวาทันที

        “ฉันมีเรื่องสำคัญมาบอกคุณค่ะ” เมื่อสองเท้าได้หยุดยืนอยู่ตรงหน้าเอวาไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลงใดๆ ยี่โถรีบเข้าประเด็นทันที

        “...อะไร?” หญิงสาวเอ่ยถามสั้นๆด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง มือเรียวที่กำลังพิมพ์บนแล็ปท็อปนั้นหยุดชะงักลง เอวาค่อยๆเบนสายตาจากหน้าจอตรงหน้าแล้วมองมายังยี่โถ สีหน้าของหญิงสาวสวยดูไม่สบอารมณ์เสียเท่าไรนัก

        “คุณต้องระวังตัวมีคนกำลังวางแผนคิดร้ายกับคุณ!” ยี่โถพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นฉะฉานพร้อมกับสีหน้าจริงจัง

        “คนที่ว่า...คือเธอหรือเปล่า?” เอวาเหยียดยิ้มมุมปากและจ้องมองคนตรงหน้าด้วยสายตาดูแคลนความหวังดีของยี่โถกลับกลายเป็นเรื่องตลกเสียอย่างนั้น ยี่โถชะงักงันไปเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆแล้วพูดออกมาด้วยเสียงหนักแน่นเช่นเดิม

        “ฉันเตือนเพราะหวังดีในฐานะเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน” คำตอบนี้ ทำให้เอวาแค่นหัวเราะออกมาทันใดเธอกวาดสายตามองยี่โถตั้งแต่หัวจรดเท้า รอยยิ้มมุมปากของเอวาเหยียดลึกยิ่งกว่าเดิม

        “ฉันต้องขอบคุณเธอสินะเหอะ!ไร้สาระสิ้นดี!” ดวงตาของเอวาดูแข็งกร้าวขึ้นยี่โถที่ได้ยินเช่นนั้นต้องสูดหายใจเข้าออกลึกก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงกระซิบให้เฉพาะเอวาเท่านั้นที่ได้ยิน

        “คุณจำคริสได้ไหม?แฟนเก่าของคุณ” คำพูดของยี่โถทำให้เอวาตาเบิกกว้างขึ้นมาทันใดมือไม้ของหญิงสาวเริ่มสั่นเทาขึ้นมาชัดเจน

        “ฉะ...ฉันไม่รู้จัก!พล่ามบ้าอะไรของเธอ!” เอวาขึ้นเสียงกลบเกลื่อนแต่สายตาคู่นั้นกลับวอกแวกส่อแววพิรุธชัดเจน

        “อย่าให้คริสตามหาคุณเจอเด็ดขาด!” ยี่โถยังคงเน้นเรื่องนี้ต่อโดยไม่ได้สนใจในคำกล่าวหาของเอวาแม้แต่น้อย

        “กะ...ก็ฉันบอกว่าไม่รู้จักอย่างไรล่ะ! อย่ามายุ่งกับฉัน!” เอวาผุดลุกขึ้นยืนชี้หน้ายี่โถ พร้อมกับตวาดเสียงแข็ง ริมฝีปากของเอวาสั่นระริกอย่างเห็นได้ชัดใบหน้านวลนั้นแดงก่ำ แต่นั่นก็ไม่ได้บั่นทอนความพยายามของสาวชาวไทยเลยแม้แต่น้อย

        “คริสเขาตามคุณมาถึงเมืองนี้เขาคอยสอดส่องคุณมาโดยตลอด และต่อไปนี้เขาจะไม่ปล่อยคุณ...” ดูเหมือนว่าความไม่ลดละของยี่โถได้ไปสะกิดให้สติของเอวาขาดสะบั้นเธอตวาดเสียงดังลั่นขัดขึ้นมาทันที

        “หุบปาก!สอดส่องเหมือนกับที่เธอคอยมายุ่มย่ามกับชีวิตของเฟลิกซ์น่ะเหรอ!จงรู้ไว้ซะว่า อย่างเธอน่ะ เป็นได้แค่ของเล่นชั่วคราวของเขาเท่านั้น!”ใบหน้าของเอวาดูบูดเบี้ยวเต็มไปด้วยอารมณ์เกลียดชัง และดูเหมือนว่าครั้งนี้เอวาได้หยุดยั้งคนตรงหน้าสำเร็จ เพราะทันทีที่คำผรุสวาทเหล่านั้นสิ้นสุดลงท่าทีของยี่โถพลันแปรเปลี่ยนไปทั้งดวงหน้าและแววตาของหญิงสาวเต็มไปด้วยความเย็นยะเยือก จังหวะการหายใจของเธอถี่กระชั้นขึ้นสองมือเล็กกำหมัดแน่นจนพาให้ร่างกายเครียดเกร็งไปหมด 

        “มันก็ดีกว่าอีตัวหน้าเงิน หลอกผู้ชายไปทั่วอย่างเธอ!” ยี่โถตะโกนออกมาสุดเสียง ทันทีที่คำพูดเหล่านั้นสิ้นสุดลงความเงียบก็ได้เข้ามาปกคลุมราวกับถูกหยุดเวลาเอาไว้ผู้คนที่อยู่รายล้อมต่างมองมายังยี่โถเป็นสายตาเดียวกัน

        “ยี่โถ!หยุดเดี๋ยวนี้!” เป็นเสียงของคุณโอลิเวอร์ที่ได้ดึงทุกคนกลับมา

        “สงบสติเสร็จแล้ว ไปรอฉันที่หลังร้าน”คุณโอลิเวอร์ออกคำสั่งกับเธอด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบสีหน้าของเขาบึ้งตึงสุดขีดแบบที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนยี่โถเม้มริมฝีปากแน่นแล้วเดินไปยืนรอหลังร้านเงียบๆ

        เวลาผ่านไปสักพักหลังจากที่คุณโอลิเวอร์ได้จัดการคลี่คลายสถานการณ์ในร้านเสร็จเขาเดินมาหาเธอด้วยท่าทีเยือกเย็น เหล่าพนักงานอีกหลายคนได้ตามมาสบทบจนกลายเป็นว่าตอนนี้ยี่โถถูกล้อมรอบด้วยเหล่าเพื่อนร่วมงานและทุกคนก็ได้มองมายังเธอเป็นสายตาเดียวกัน

        “หัวใจหลักของการบริการที่เธอขาดไปเมื่อครู่นี้คือเรื่องอะไร? ตอบมาซิ”ผู้จัดการถามเสียงเรียบ แม้ใบหน้าของเขาจะไม่ได้บึ้งตึงเหมือนตอนแรกแล้วทว่าความน่าเกรงขามนั้นกลับไม่ได้ลดลงแต่อย่างใด

        “ฉัน...ขาดความอดทน...มันเป็นความผิดของฉันเองค่ะ” หญิงสาวก้มหน้ายอมรับผิด

        “ทำไมถึงได้ข้ามโซนที่ตนเองรับผิดชอบ แล้วไปก่อกวนคุณเอวาล่ะ?” คำถามถัดมาของคุณโอลิเวอร์ทำให้หญิงสาวเงยหน้าขึ้นโต้เถียงทันที

        “ฉันไม่ได้ก่อกวน!ฉันตั้งใจไปเตือนเธอ เพราะมีคนกำลังคิดร้ายกับคุณเอวา...” ยี่โถยังไม่ทันได้พูดจบดีเสียงหัวเราะของเหล่าเพื่อนร่วมงานก็ได้ทำให้เธอหยุดชะงักไปหญิงสาวกวาดสายตามองพวกเขาเหล่านั้น หลายคนพากันส่ายหน้าเอือมระอาบางคนอมยิ้มพยายามกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้ ยี่โถได้แต่ขมวดคิ้วแน่นกับภาพตรงหน้า

        “เธอมีหลักฐานไหมล่ะ?” เป็นเอลลี่ที่ถามออกมาเธอไม่ได้หัวเราะเหมือนคนอื่นๆ สีหน้ากลับดูไปทางเคร่งเครียดด้วยซ้ำไป

        “มะ...ไม่มี” ยี่โถตอบเสียงแผ่วเบาในลำคอคำตอบของหญิงสาวทำให้เสียงหัวเราะของผู้คนเหล่านั้นดังขึ้นไปอีก

        “เพ้อเจ้อสิ้นดี!เธอหลอนไปเองหรือเปล่า!”

        “ลมปากจากคนอย่างเธอคงน่าเชื่อถืออยู่หรอกนะ”

        “พวกเราว่าแค่ตักเตือนคงไม่พอหรอกคุณโอลิเวอร์”

        “ใช่ๆ!เธอทำให้ทั้งลูกค้าและเพื่อนร่วมงานรู้สึกลำบากใจ”

        “ที่สำคัญคือ ได้ทำลายชื่อเสียงและดึงมาตรฐานของร้านลง”

        เหล่าพนักงานต่างแย่งกันออกความเห็นทุกคำทุกประโยคที่ออกมาจากปากพวกเขานั้นไม่ได้ต่างอะไรกับห่ากระสุนที่กระหน่ำยิงใส่เธอ ซึ่งได้สร้างความเจ็บปวดแสนสาหัสเกินขีดจำกัดที่เธอจะรับไหว

        “สรุปคุณโอลิเวอร์คิดว่าอย่างไรคะ?”คำถามจากเอลลี่ทำให้เสียงของทุกคนเงียบลงไปในทันใดสายตาทุกคู่ย้ายไปจับจ้องที่ผู้จัดการแทน ทางฝ่ายคุณโอลิเวอร์นั้นดูหนักใจไม่น้อยคิ้วของเขาย่นเข้าหากันแน่น เสียงถอนหายใจดังออกมาครั้งแล้วครั้งเล่าเวลาแห่งความเงียบก็ได้ผ่านพ้นไปเมื่อเขาเอ่ยขึ้น

        “ยี่โถ ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป...เธอไม่ต้องมาแล้ว” คำตัดสินที่เปล่งออกมานั้นไม่ได้ต่างอะไรกับสายฟ้าฟาดเข้ามาปิดท้ายหยดน้ำตาของยี่โถพลันหล่นร่วงลงมา

        “คำพูดของเธอได้ไปทำร้ายจิตใจคนฟังอย่างแสนสาหัสซึ่งขัดต่อหลักการให้บริการอย่างรุนแรง มีผลต่อชื่อเสียงและมาตรฐานของร้านเป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้การให้ยุติการทำงานจึงเป็นการแสดงความรับผิดชอบที่เหมาะสมที่สุดแต่จุดประสงค์สำคัญจากของผมคือ ผมอยากให้ยี่โถนำผลลัพธ์ของความผิดนี้ไปเป็นบทเรียนที่สำคัญเพื่อนำไปพัฒนาตัวเองให้ดีขึ้นกว่าเดิม”คำอธิบายจากคุณโอลิเวอร์ทำให้ยี่โถน้อมรับความผิดทุกอย่างน้ำตาของเธอไหลอาบแก้มไม่ขาดสาย หญิงสาวยกมืออันสั่นเทาขึ้นมาไหว้เขาผู้จัดการพยักหน้าให้เธอเล็กน้อยก่อนเดินออกไป เหลือเพียงเธอกับเหล่าพนักงานคนอื่นๆที่อยู่ตรงนั้น

        “ฉันรู้ตัวดีว่าฉันเองก็เป็นคนขวานผ่าซากเหมือนเธอแต่ฉันไม่กล้าถึงขนาดพูดอะไรแบบนั้นออกมาหวังว่าเธอจะเติบโตขึ้นอย่างที่คุณโอลิเวอร์คาดหวัง” เอลลี่กล่าวออกมาเสียงเรียบยี่โถเงยหน้าขึ้นมองเหล่าอดีตเพื่อนร่วมงานที่ยืนอยู่รอบตัวเธอสายตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกสมเพชหรือไม่ก็เฉยชาหญิงสาวหันไปมองสบตาของพี่มาอิ รุ่นพี่สาวส่งยิ้มบางๆ ให้เธอแล้วหันหลังเดินออกไปไม่มีใครเลยแม้สักคนเดียวที่จะเข้ามากอดหรือปลอบประโลมความเหน็บหนาวจับขั้วหัวใจได้แผ่ซ่านแทรกซึมทุกอณูจนยี่โถต้องยกมือขึ้นมากอดตนเองเอาไว้

        ร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ได้ถูกผลักไสลงสู่เหวลึกรู้สึกถึงความเคว้งคว้างลอยอยู่ในอากาศเธอดิ่งลึกลงไปจนห่างไกลออกจากปากเหวมากขึ้นเรื่อยๆ แสงแห่งโลกภายนอกค่อยๆริบหรี่ลงจนสุดท้ายคงเหลือไว้แค่ความมืดมิดอันหนาวเหน็บและอ้างว้าง