บทที่ 17 อยากจะซ่อนเธอเอาไว้
พวกเขารู้ฐานะของโจวหยุนเทียนดี ตอนนี้เขากลับต้องมาอ่อนข้อให้ผู้ชายที่พวกเขาไม่รู้จัก นั่นก็แปลว่าผู้ชายคนนี้แม้แต่โจวหยุนเทียนก็ยังทำอะไรไม่ได้ วันนี้พวกเขาไม่ได้แค่เจอของแข็ง แต่กำลังเดินเข้าหาความตายชัดๆ
"พี่ครับ วันนี้พวกผมตาถั่วเอง ขอให้คุณใจกว้างยกโทษให้พวกเราด้วยเถอะ!" พูดจบ ก็กลัวว่าถังคุนจะยังไม่หายแค้น เลยตบหน้าตัวเองไปหลายฉาด ทำเอาคนอื่นๆ มองตาค้าง
โดยเฉพาะสาวๆ ที่คอยบริการอยู่ พวกเธอถึงกับใจนพูดไม่ออก สำหรับพวกเธอแล้ว พวกคุณชายก็เหมือนพ่อแม่ผู้ให้กำเนิด พวกเธอกินอยู่ก็ต้องพึ่งพวกนี้ ถึงแม้ว่าพวกเธอจะเริ่มมีชื่อเสียงแล้ว แต่ชีวิตของพวกเธอก็ยังอยู่ในกำมือของพวกคุณชายเหล่านี้ แล้วตอนนี้พวกเขากลับมาตบหน้าตัวเอง มันทำให้โลกทัศน์ของพวกเธอพังทลาย! แต่ก็อดไม่ได้ที่จะมองหลินเล่อด้วยความอิจฉา ทำไมเธอถึงโชคดีแบบนี้นะ มีผู้ชายมาปกป้องเธอได้ขนาดนี้!
โจวหยุนเทียนเข้าใจการกระทำของคนพวกนี้ดี ถึงพวกเขาจะเป็พวกคุณชาย แต่ก็รู้ว่าตัวเองมีสิทธิ์จะกร่างได้เพราะอะไร ไม่มีใครอยากถูกครอบครัวทิ้ง ดังนั้นการเสียสละบางอย่างก็เป็เื่ที่ยอมรับได้ อีกอย่าง คนแบบพวกเขา ั้แ่เกิดมาก็ถูกกำหนดมาแล้วว่าต้องเป็เครื่องสังเวย!
ไม่ใช่ว่าทุกคนอยากใช้ชีวิตแบบไร้ค่าไปวันๆ แต่ทรัพยากรในมือของตระกูลมีจำกัด บางคนเกิดมาก็ถูกตามใจทุกอย่าง ในขณะที่บางคน ไม่ว่าจะเต็มใจหรือไม่ ก็ต้องกลายเป็บันไดให้คนอื่นเหยียบย่ำ ความไม่เต็มใจนี้แหละที่ทำให้พวกเขากลายเป็แบบนี้ในทุกวันนี้!
"ฉันก็อยากจะใจกว้างนะ แต่มีบางคนดันไปอยากได้คนที่ไม่ควรอยากได้ นี่มันทำให้ฉันไม่ค่อยพอใจเลยนะ!"
จริงๆ แล้วถังคุนก็ไม่อยากให้เื่มันบานปลาย เพราะเขายังไม่เคลียร์ความสัมพันธ์ต่างๆ ของเ้าของร่างเดิม สถานการณ์แบบนี้มันค่อนข้างอึดอัด ดังนั้นเขาต้องลองเชิงดูก่อน
"ถังเส้า พวกเราไม่รู้จริงๆ ครับ ถ้ารู้ว่าหลินเสี่ยวนี่เป็ผู้หญิงของคุณ พวกเราไม่มีทางกล้าคิดเลย หลินเสี่ยวนี่ พวกเราผิดไปแล้ว ขอให้คุณยกโทษให้พวกเราด้วย ต่อไปพวกเราจะไม่กล้าทำอีกแล้ว" คนนึงที่หัวไวรีบคว้าโอกาส เื่ทั้งหมดมันก็เกิดจากการที่พวกเขาจะให้หลินเล่อไปนั่งดริ๊งค์ไม่ใช่เหรอ ถ้าหลินเสี่ยวนี่ไม่ถือสา พวกเขาก็คงไม่เป็ไรแล้ว
เฉิงเฉียงถึงกับอึ้งไปเลย เขาเคยพานางเอกมาแนะนำให้พวกคุณชายพวกนี้รู้จักเยอะแยะ แต่ก็ไม่เคยมีครั้งไหนที่เื่มันพลิกไปพลิกมาได้ขนาดนี้ ผู้ชายที่มาช่วยหลินเล่อนี่มันเป็ใครกัน? ทำไมถึงทำให้คนพวกนี้กลัวหัวหดได้ขนาดนี้ คิดได้ดังนั้น เฉิงเฉียงก็รู้สึกขมขื่นในใจ หลินเล่อ ถ้าเธอมีเส้นสายใหญ่ขนาดนี้ก็น่าจะบอกกันั้แ่แรก ไม่น่าปล่อยให้เื่มันมาถึงขั้นนี้เลย
เห็นพวกนั้นตบหน้าตัวเอง เฉิงเฉียงก็อยากจะตบหน้าตัวเองบ้าง ไม่รู้ว่าที่เขาพูดไปก่อนหน้านี้จะถือว่าไม่ได้เกิดขึ้นได้ไหม เขาฝืนยิ้มออกมาอย่างน่าเกลียด มองไปที่หลินเล่อ หวังว่าเธอจะเมตตาเขา
ถูกคนมากมายจ้องมองด้วยความคาดหวัง ถึงแม้หลินเล่อจะผ่านงานใหญ่ๆ มามาก แต่ก็ยังทำตัวไม่ถูก ผู้ชายบ้าคนนี้โยนปัญหาใหญ่มาให้เธออีกแล้ว เธออยากจะบอกเหลือเกินว่า "นี่ก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน!" แต่ยังไงก็เป็ถึงนักแสดงระดับตำนานที่คว้ารางวัลมาแล้วเจ็ดรางวัล หลินเล่อก็ยังรู้วิธีวางฟอร์มอยู่ สีหน้าของเธอยังคงนิ่งเฉย แต่ในใจเธอกำลังกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง
"ฮ่าๆ ตอนนี้พวกนายก็มาง้อพี่แล้วเหรอ เมื่อกี้ยังพูดจาแรงๆ อยู่เลย พี่ไม่ให้อภัยพวกนายหรอก ไม่ให้อภัยก็คือไม่ให้อภัย โอ๊ยแม่จ๋า ถังคุนนายทำได้เจ๋งมาก สมกับเป็ผู้ชายของพี่จริงๆ!" รีบสงบสติอารมณ์ตัวเอง หลินเล่อก็ไม่ได้รู้จักผู้ชายที่โผล่มาในทะเบียนสมรสของเธอคนนี้ดีนัก เธอไม่สามารถใช้วิธีเดิมๆ ในการรับมือกับสถานการณ์ตรงหน้าได้ จึงได้แต่มองไปที่ถังคุนด้วยสายตาขอความช่วยเหลือ
หลินเล่อไม่รู้เลยว่าตอนนี้เธอดูน่าดึงดูดขนาดไหน ดวงตากลมโตเป็ประกายราวกับมีเื่ราวมากมายซ่อนอยู่ ผู้ชายคนไหนเห็นก็ต้องใจสั่น แต่พอคิดถึงผู้ชายที่ยืนข้างๆ เธอ ก็รู้สึกเหมือนอยู่กลางทุ่งน้ำแข็งไซบีเรีย หนาวเหน็บไปทั้งตัวทั้งใจ ช่างมันเถอะ ไม่งั้นเดี๋ยวก็เป็รายต่อไป
ถังคุนที่มีสัญชาตญาณดุจสัตว์ป่า ก็รับรู้ได้ถึงความคิดของคนพวกนั้น พอคิดว่าผู้หญิงของเขาถูกผู้ชายมากมายหมายปอง เขาก็อยากจะจับเธอไปซ่อนไว้จริงๆ!
………………..
2K
