ร้ายนัก รักนาย

    รถแท็กซี่วิ่งเข้ามาจอดในบ้านนฤดี ปลาทูเดินลงจากรถด้วยท่าทางเก้ๆกังๆพร้อมกับสายตาที่สอดแทรกไปมาเพื่อที่จะดูว่าใครอยู่ที่บ้านบ้าง…ในตอนนั้นเองสายตาของปลาทูก็ได้เหลือบไปเห็นว่า แม่ของเขากำลังนั่งร้องไห้อยู่ที่โซฟาพร้อมกับเดชาคอยปลอบใจอยู่ข้างๆ ปลาทูรีบวิ่งเข้าไปหาแม่เพราะคิดว่าไทเกอร์ต้องทำอะไรแม่เขาแน่ๆ..

       “แม่!!”

       “ทู…ฮือฮือ..ไปไหนมาลูก!!!”

       “แม่เป็นอะไรหรือเปล่า แม่ร้องไห้ทำไม?”

       “แม่ไม่เป็นไรลูก…ว่าเเต่ทูไปไหนมา?”

       “ทูไปหาเพื่อนน่ะแม่…แม่..ทูมีสองอย่างอยากจะพูดกับแม่และคุณลุง” เดชากับสุนีย์หันมองหน้ากันด้วยความสงสัย ก่อนจะหันไปเอ่ยปากถามปลาทูด้วยความข้องใจ

      “เรื่องอะไรหรอลูก?”

      “เรื่องแรกทูต้องขอโทษคุณลุงด้วยนะครับ ที่ทูไม่สามารถอยู่ที่นี่ต่อไปได้แล้ว”

      “แล้วปลาทูจะไปอยู่ที่ไหน?”

      “เรื่องนั้นผมบอกคุณลุงไม่ได้จริงๆครับ ส่วนเรื่องที่สอง…แม่ครับ ทูอยากให้แม่ไปกับทูด้วย”

       “ทำไมล่ะลูก?”

     “แม่ก็เห็นว่าพี่เกอร์…เขาไม่ใช่พี่เกอร์คนเดิมแล้ว…เขาคอยแต่จะหาเรื่องแม่ ทำร้ายจิตใจคนอื่นไม่้ว้นเเต่ละวัน..แล้วแบบนี้ แม่ยังจะอยู่ที่นี่ได้อีกหรอ..แม่ไปกับทูนะครับ” สุนีย์หันไปมองหน้าเดชาด้วยความละอายใจและรู้สึกสงสารลูก ซึ่งเดชาเองก็รู้ดีว่าทำไมปลาทูถึงตัดสินใจเช่นนี้

      “ฉันแล้วแต่เธอ…เธอจะไปกับลูกก็ได้ฉันไม่ได้ว่าอะไร”

      “คุณท่าน”

      “ขอโทษนะครับคุณลุง”

      “ลุงต่างหากที่จะต้องขอโทษปลาทู ที่ทำให้ปลาทูกับแม่ต้องเสียใจซ้ำแล้วซ้ำอีก เเต่ก่อนที่ปลาทูจะไป..ลุงอยากให้คิดทบทวนดูดีๆว่าคนคนหนึ่งไม่มีสิทธิ์จะแก้ตัวหรือทำสิ่งที่ถูกต้องบ้างเลยหรอ ลูกชายลุงมันเคยหลงผิดเเต่ตอนนี้มันรู้ตัวแล้วและที่มันรีบออกไปก็เพราะมันต้องการที่จะไปปรับความเข้าใจกับปลาทูนะ”

     “ทูไม่มีอะไรจะคุยแล้วครับ หมดสิ้นทุกอย่างแล้วจริงๆ”

     “ทู…ทูฟังแม่นะลูก..ครอบครัวเรามีแค่แม่กับทู..เราสองแม่ลูกดั้นด้นเข้ามาหางานทำอย่างไม่รู้จุดหมาย…วันหนึ่งเศรษฐีณีใจดีรับเราเข้าทำงานพร้อมกับดูแลเราสองแม่ลูกเป็นอย่างดี ครั้นเมื่อเศรษฐีณีคนนั้นจากไป เธอได้ฝากให้แม่ดูแลสมบัติล้ำค่าทั้ง 2 ชิ้นของเธอเอาไว้และแม่ก็สัญญากับเธอแล้วว่าแม่จะดูแลสมบัติของเธอให้ดีที่สุดเท่าที่แม่จะทำได้ ถึงตอนนี้ทูคิดว่าแม่ควรจะทิ้งคำสัญญาที่แม่ให้ไว้กับเศรษฐีณีคนนั้นไหม?”

      “ทูรู้ว่าแม่รับปากกับป้านภาไว้…เเต่นี่มันไม่ใช่แบบนั้นแล้ว”

      “ทู…แม่เข้าใจว่าทูกลัวว่าคุณหนูจะทำร้ายแม่ในตอนที่ทูไม่อยู่…เเต่แม่อยากให้ทูลองให้โอกาสคุณหนูบ้าง ตอนนี้เขารู้แล้วว่าความจริงคืออะไรและแม่…ไม่สามารถทิ้งคุณท่านกับคุณหนูไปได้จริงๆ ลูกก็ด้วย…แม่แค่อยากให้ทูลองคิดทบทวนดูอีกครั้ง อย่างน้อยๆก็คิดถึงตอนที่เราเฝ้ารอการกลับมาของคุณหนู คิดดูสิว่าตอนนั้นทูมีความสุขมากแค่ไหน ตอนนี้คุณหนูก็กลับมาแล้ว…เธออาจจะหลงผิดไปบ้าง..เพราะเธอได้สูญเสียสิ่งที่มีค่าในชีวิตไป แม่อยากให้ทูเข้าใจคุณหนูด้วย” ปลาทูถึงกับน้ำตาไหล นอกจากสุนีย์จะไม่ถือโทษโกรธไทเกอร์แล้ว เธอยังรักและทนุถนอมไทเกอร์เสมอต้นเสมอปลายตลอดมา ถึงแม้ว่าสิ่งที่ไทเกอร์ทำกับเธอนั้นมันยากที่จะลืมเลือน เเต่เธอไม่เคยสนใจและมองข้ามมันไปเสมอเพราะเธอมีเดชาคอยปลอบใจและอยู่ข้างๆ..ที่สำคัญไปกว่านั้นคือ..เธอไม่เคยลืมบุญคุณที่นภามีต่อเธอเลย ปลาทูโผเข้ากอดแม่พร้อมกับสั่งลาเพราะตอนนี้ใจของเขามันยังยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้..ปลาทูบอกกับแม่ว่าขอหลบไปพักผ่อนสักพัก หากดีขึ้นแล้วเขาจะกลับมาเอง ปลาทูกอดแม่แล้วก้มกราบเดชาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่เขาจะขึ้นไปเก็บเสื้อผ้าเพื่อออกไปจากบ้านนฤบดี ในขณะที่อีกฝ่ายโทรหาทุกคนที่คิดว่ารู้จักกับปลาทู ซึ่งคนแรกที่ไทเกอร์โทรหาก็คือ…

        “(สวัสดีครับ..วินพูดสายครับ)”

        “ไอ้วิน!!มึงเอาปลาทูไปไว้ที่ไหน?”

     “(ปลาทูก็อยู่ตลาดไง มึงจะเอากี่เข่งเดี๋ยวกูซื้อไปให้ที่บ้าน)”

      “อย่ากวนตีน!! ปลาทูอยู่ไหน?”

      “(แล้วกูจะรู้ได้ไง กูไม่ใช่ฝาแฝดของปลาทูนะเว้ย!!)”

      “โกหก!!มึงรู้แต่มึงไม่บอกกู ปลาทูอยู่ไหน?”

      “(กูไม่รู้!!ว่าเเต่มึงเอาเบอร์กูมาจากไหน)”

     “คนอย่างกู ถ้าอยากได้อะไรก็ต้องได้ ไม่เว้นแม้กระทั่งเบอร์ของมึง…อย่าเฉไฉ กูถามว่ามึงเอาปลาทูไปซ่อนไว้ที่ไหน เพราะคนที่ปลาทูโทรหาคนสุดท้าย…คือมึง!!”

 “(ง้อว..มึงเก่งนี่…ถ้ามึงมีปัญญาหาเบอร์กูได้งั้นมึงก็ต้องมีปัญญาตามหาตัวปลาทูเองน่ะสิ บาย!!)” ตุ๊ดดดดดๆๆๆๆ

     “ฮัลโหล..ไอ้วิน ไอ้วิน!!แม่งเอ้ย!! ปิดเครื่องอีก!! โถ่เว้ย!!” ตอนนี้ไทเกอร์อารมณ์ร้อนขึ้นมาแบบคูณ 10 เพราะเขายังตามหาตัวปลาทูไม่เจอและไม่มีทีท่าว่าจะเจอเบาะแสของปลาทูเลย ครั้นจะโทรไปหาวินอีกรอบ เขาก็ดันปิดเครื่องไปเสียแล้ว มีทางเดียวเท่านั้นคือ…ส่งคนออกตามหา รวมถึงตัวเขาด้วย

      “ไปไหนของนายนะ!!...อย่าให้เจอตัวละกัน!!” ไทเกอร์สบถพึมพำคนเดียวในรถพร้อมกับตบพวงมาลัยเพื่อระบายอารมณ์ ในขณะที่วินนั้นนั่งหัวเราะอยู่กับปลาหวานที่ผับ…เขาไม่รู้ว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง แต่รายละเอียดที่ทราบมาจากปลาทูมันทำให้วินอดขำไทเกอร์ไม่ได้เลย

      “ป่ะป๊า..ขำอะไรอ่ะ..พี่เกอร์เขากำลังเดือดร้อนนะครับ”

     “ก็ให้มันเดือดร้อนไป ช่างแม่ง!! ทีตอนมันทำมันยังไม่คิดเลย คิดอะไรอยู่มดึงมือคนที่รักมันที่สุดมาแก้เเค้นแม่ของเขา..เหอะ!! ปัญญาอ่อน ฮ่าฮ้าฮ่า!!”

     “สงสารพี่เกอร์อ่ะ ตอนนั้นเขาแค่เข้าใจผิดและตอนนี้เขาเข้าใจถูกแล้ว ก็น่าจะมีสิทธิ์อธิบายอะไรบ้าง!”

      “แล้วตอนนั้น มันเคยให้ปลาทูอธิบายอะไรบ้างไหมล่ะ สมแล้ว..นี่ยังน้อยนะกับสิ่งที่มันทำ”

       “ป่ะป๊าโหดอ่ะ..ร้ายด้วย”

       “แต่กับแก้มตุ่ยป๊าอ่อนโยนนะครับ จุ๊บ!”

       “แล้วนี่ป๊าจะเอายังไงต่อครับ?”

     “ต่อไปก็คงเป็นหน้าที่ของแก้มตุ่ยนั่นแหละ เพราะถ้าพาปลาทูมาที่นี่..มีหวังมันต้องตามมาเจอแน่ๆ” ปลาหวานเอียงคอนึกคิดด้วยความสงสัยและกำลังวางแผนอะไรบางอย่าง ในตอนนั้นเองเสียงอึกทึกก็ดังขึ้นที่หน้าห้อง ทำเอาปลาหวานถึงขั้นตกใจเมื่อได้ยินเหมือนมีเสียงอะไรบางอย่างปะทะเข้ากับประตูอย่างแรง….!!”