ตอนที่ 17 : เพลิงเซียนห้าธาตุ – การหลอมโอสถระดับสูง
ภายในหอเทพเพลิงเวลากลางวันนั้น เปลวเพลิงยังคงส่องสว่างราวกับไม่มีวันมอด
กลิ่นหอมของโอสถที่ยังหลงเหลือในอากาศแ่ผ่านกลิ่นควันไฟอุ่น ๆ
หวังเมิ่งหลงนั่งขัดสมาธิอยู่หน้าหม้อหลอมสีทองแดง
แววตานิ่งสงบ แต่แฝงด้วยแรงจิตที่เข้มข้นจนเกิดคลื่นพลังไหลวนรอบร่าง
เหนือหัวของเขา แสงธาตุทั้งห้า
???? ไฟแดงแห่งเพลิง,
???? ไฟน้ำเงินแห่งธาตุน้ำ,
???? ไฟเขียวแห่งธาตุไม้,
???? ไฟเทาแห่งธาตุดิน,
???? ไฟขาวแห่งธาตุลม —
ลอยหมุนวนรวมกันอย่างสมดุล
ผู้าุโซูเต๋อเหวินผู้ดูแลหอเทพเพลิงยืนอยู่ข้างเตา
สายตาคมกริบจับจ้องศิษย์หนุ่มที่กำลังเข้าสมาธิ
“เ้าคิดจะใช้เพลิงทั้งห้าในการหลอมโอสถขั้นสูงั้แ่ครั้งแรกหรือ?”
เขาถามเสียงเรียบ แต่ในน้ำเสียงนั้นแฝงความไม่เชื่อครึ่งหนึ่ง
ไป๋เจี้ยนหรงยิ้มบาง “ศิษย์ข้าหากไม่กล้าลอง ก็ไม่สมชื่อศิษย์หลักของตำหนักโอสถ”
ซูเต๋อเหวินส่ายหน้าเบา ๆ “ไฟห้าธาตุ... แม้ข้าเองยังไม่กล้าใช้พร้อมกันโดยไร้เตาเวทช่วย หากสมาธิเขาสั้นหลุดการควบคุมเพียงชั่วลมหายใจเดียว ร่างจะไหม้กลายเป็ขี้เถ้า”
แต่เมิ่งหลงกลับหลับตาแน่น ไม่ไหวติงแม้แต่น้อย
เพียงพริบตาเดียว — เปลวเพลิงห้าสีเริ่มเปลี่ยนรูปร่าง
รวมตัวกันเป็ เปลวเพลิงเซียนห้าธาตุในรูปัห้าวงล้อ ลอยวนรอบเตาหลอม
---
เตาหลอมโอสถ “หยางจิ่วเซียนถัง” เริ่มสั่นะเื
เสียงโลหะครางสะท้านจนพื้นหอเกิดรอยร้าวเล็ก ๆ
ศิษย์พี่ทั้งหลายต่างผละมือจากการฝึก มุงมองด้วยสายตาทึ่งและหวาดกลัว
“นั่นมัน... เปลวเพลิงห้าธาตุจริง ๆ หรือ?”
“เขาจะหลอมโอสถอะไรนั่น
โอสถิญญาขั้นสี่งั้นรึ?”
เมิ่งหลงค่อย ๆ เปิดตาขึ้น แววตาเปล่งแสงทอง
ริมฝีปากขยับช้า ๆ เอ่ยเรียกชื่อโอสถที่กำลังจะหลอม
“โอสถสุริยันชำระิญญา... หลอมด้วยเพลิงเซียนห้าธาตุ!”
คำประกาศนั้นดังสะท้อนทั้งหอ
เขายกมือขึ้น สร้างวงเวทกลางอากาศ
สมุนไพริญญาหลายสิบชนิดลอยขึ้น — รากแสงอรุณ, ดอกลมฟ้า, หยดน้ำจันทรา, และแก่นหินปราณ
แต่ละชิ้นล้วนมีธาตุแตกต่างกัน
เปลวเพลิงเซียนห้าธาตุค่อย ๆ เคลื่อนเข้าโอบสมุนไพรเ่าั้
แต่ละเปลวมีหน้าที่แตกต่างกัน —
ไฟไม้หลอมแก่น, ไฟน้ำกลั่นพลัง, ไฟลมเร่งหมุน, ไฟดินตรึงโครงสร้าง, และไฟเพลิงทำให้บริสุทธิ์
เวลาผ่านไปเนิ่นนานจนเสียงลมหายใจของทุกคนแทบหยุด
เมิ่งหลงยังคงไม่ขยับ แม้เหงื่อจะไหลพรั่งพรูจากขมับ
ทันใดนั้น เปลวเพลิงเซียนทั้งห้าก็ะเิแสงขึ้นพร้อมกัน
เสียงฟ้าร้องดังสนั่นเหนือหอ ราวกับ์ยังสะท้อนรับ
หม้อหลอมสั่นสะท้านก่อนจะสงบลง —
แล้วกลิ่นหอมเย็นปนร้อนแ่เบาลอยออกมา
“โอสถสุริยันชำระิญญา — สำเร็จแล้ว...”
ลูกโอสถสีทองส่องประกายห้าสีหมุนวนอยู่เหนือหม้อหลอมราวกับดวงดาราในรัตติกาล
ซูเต๋อเหวินเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
“เขาสามารถหลอมโอสถระดับสูงขั้นสี่ด้วยเพลิงเซียนห้าธาตุ... โดยที่ไม่มีเตาเวทช่วย?”
ไป๋เจี้ยนหรงหัวเราะเบา ๆ
“ท่านเห็นแล้วหรือยัง ว่าทำไมข้าจึงกล่าวว่าเด็กคนนี้... เกิดมาเพื่อเป็ผู้พิชิตเพลิง”
ซูเต๋อเหวินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ
“หวังเมิ่งหลง... จากนี้ไป เ้าคือ ‘ศิษย์หลักชั้นใน’ ของหอเทพเพลิง
ข้าจะสอนเ้าด้วยมือของข้าเอง”
เสียงฮือฮาดังก้องทั้งหอ ศิษย์หลายคนแทบไม่เชื่อหู
เพราะแม้จะเป็เพียงครั้งแรก แต่เมิ่งหลงกลับได้ก้าวขึ้นสู่จุดที่หลายคนใช้ทั้งชีวิตก็เอื้อมไม่ถึง
เมิ่งหลงยกมือคารวะด้วยสี
หน้าเรียบสงบ
แต่ในใจของเขา เปลวเพลิงเซียนห้าธาตุกำลังส่องประกาย ราวกับรับรู้ว่า “การหลอมโอสถครั้งนี้”เป็เพียงก้าวแรกของเส้นทางอันยิ่งใหญ่ ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นจริง ๆ ..
6K
