บทที่ 4 ฉันจะหย่า
"หลิวถวนหยวน ใครเขาอยากจะเป็ครอบครัวเดียวกับเธอ! อย่ามาคิดว่าตัวเองเป็ผู้มีบุญคุณอันยิ่งใหญ่ของบ้านตระกูลเว่ยนะยะ แค่เพราะคลอดลูกออกมาตั้งสามคน ถ้าไม่ใช่เพราะแก วันนี้คนที่ให้กำเนิดทายาทตระกูลเว่ยก็คือม่านม่านต่างหาก!" เว่ยเป่ยหลิงพูดพลางดึงแขนหลินม่านม่านอย่างสนิทสนม
หลินม่านม่านมองเว่ยหนานหลินอย่างลังเล
"พี่ใหญ่ ไม่เป็ไรหรอก พี่กลับไปก่อนเถอะ" เว่ยหนานหลินพูดเสียงเบา
"แกกำลังจะบอกว่าฉันชอบยุ่งเื่ชาวบ้านงั้นสิ! ถ้าตอนนั้นฉันอยู่ในเมือง แกคง..." เว่ยเป่ยหลิงยังพูดไม่จบ เด็กทั้งสามคนก็ร้องไห้จ้า ปากก็อ้ากว้างขึ้น ส่วนขาก็บิดไปมา
"ทำไมถึงได้เป็แบบนี้?" เว่ยเป่ยหลิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก้มลงมองก็เห็นหลิวถวนหยวนกำลังแกะผ้าอ้อมออก เด็กน้อยทั้งสามคนอึราดผ้าอ้อมหมดแล้ว
สีหน้าของเว่ยเป่ยหลิงเปลี่ยนไปในทันที
"พี่ใหญ่ ช่วยเปลี่ยนผ้าอ้อมให้หน่อยสิ!" เว่ยหนานหลินฉวยโอกาสพูดขึ้นในทันที "เด็กตั้งสามคน ผมดูแลไม่ไหวหรอก!"
เมื่อเว่ยเป่ยหลิงได้ยินดังนั้น ก็ถอยหลังหนี "น่าขยะแขยงชะมัด ปล่อยให้แม่ของพวกมันเปลี่ยนเองสิ!"
หลิวถวนหยวนดิ้นรน พยายามจะลุกขึ้นนั่ง
"เธออย่าลุกนะ!" เว่ยหนานหลินร้องห้าม ก่อนจะก้าวเข้ามาขวางหลิวถวนหยวนไว้
ส่วนหลิวถวนหยวนก็เงยหน้ามองเว่ยหนานหลินแวบหนึ่ง
เว่ยหนานหลินเปลี่ยนเป็ชุดทหารสีเขียวสะอาดสะอ้านแล้ว บนศีรษะสวมหมวกทหาร ทำให้ใบหน้าดูแข็งกร้าวและหล่อเหลามากขึ้น
เว่ยหนานหลินเดินเข้าไปใกล้ ๆ เธอ หยิบหมอนที่อยู่หลังเธอขึ้นมาจัดเรียงใหม่ แล้ววางลงไปดังเดิม แล้วพูดเสียงต่ำว่า "เธอนั่งนิ่ง ๆ อย่าขยับ เดี๋ยวฉันทำให้เอง!"
ตอนที่เว่ยหนานหลินเข้ามาใกล้ หลิวถวนหยวนได้กลิ่นสบู่หอมอ่อน ๆ จากตัวเขา เธอจึงก้มลง มองเห็นผิวสีแทนของเขาตรง่คอใต้ปกเสื้อทหารสีเขียว มีเส้นเืเต้นตุบ ๆ ช่างเย้ายวนเหลือเกิน
หลิวถวนหยวนมองสำรวจผู้ชายตรงหน้าแล้วก็ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเ้าของร่างเดิมถึงได้ยืนกรานจะแต่งงานกับเขานัก ขนาดตัดเื่ผลประโยชน์ทิ้งไป ผู้ชายคนนี้ก็จัดว่าหน้าดี แถมยังทำงานบ้านงานเรือนเก่งอีกต่างหาก ไม่นานก็อาบน้ำเช็ดตัวลูก ๆ ทั้งสามคนจนสะอาดเอี่ยม แล้วค่อย ๆ วางลงบนแขนของหลิวถวนหยวนทีละคน
หลิวถวนหยวนกอดลูกน้อยทั้งสามไว้ในอ้อมแขน รอยยิ้มปรากฏกว้างจนหุบไม่ลง
ชีวิตน้อย ๆ ช่างมัศจรรย์จริง ๆ !
ข้าง ๆ กันนั้น เว่ยเป่ยหลิงกระทืบเท้าเร่า ๆ ด้วยความโกรธ
สีหน้าของหลินม่านม่านก็ไม่สู้ดีนัก
"เอาล่ะค่ะ ฉันจะช่วยคนไข้ขับน้ำคาวปลาก่อน พวกคุณออกไปก่อนนะคะ รอขับน้ำคาวปลาเสร็จแล้วค่อยเข้ามา!" หลินม่านม่านพูดเสียงเบา
เว่ยหนานหลินก็วางกล่องข้าวอลูมิเนียมสองกล่องไว้ตรงหน้าหลิวถวนหยวน "เธอกินข้าวก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันค่อยเข้ามา!"
หลิวถวนหยวนมองเขา แล้วพยักหน้า
เว่ยหนานหลินดึงเว่ยเป่ยหลิงออกไปด้วยกัน
ภายในห้อง หลินม่านม่านให้หลิวถวนหยวนนอนลง จากนั้นก็กดขับน้ำคาวปลา
ระหว่างที่หลินม่านม่านกดลงไป หลิวถวนหยวนเจ็บจนนิ้วเท้างอหงิก เธอเองก็เรียนหมอ รู้ว่าการขับน้ำคาวปลามันทรมาน แต่ไม่คิดเลยว่าจะทรมานขนาดนี้ โดยเฉพาะ...
หลิวถวนหยวนเงยหน้ามองหลินม่านม่าน บนใบหน้าของแพทย์หญิงถูกฉาบด้วยเครื่องสำอางอย่างประณีต มวยผมเป็มวยต่ำ ใบหน้ารูปไข่ ดวงตาจ้องมองหลิวถวนหยวน ขณะเดียวกันก็กดหน้าท้องของเธอตามหน้าที่
หลิวถวนหยวนััได้ถึงแรงจากมือทั้งสองข้างของเธอ
หญิงสาวกำลังจะพูด ก็เหลือบไปเห็นแหวนทองบนนิ้วของหลินม่านม่าน
บนแหวนทองวงนั้นมีรูปหัวใจสามดวงเรียงกัน มันเป็แบบที่ 'เธอ' ใฝ่ฝันอยากได้มาตลอด และเคยเห็นมันอยู่ในกระเป๋าเสื้อผ้าของเว่ยหนานหลิน ตอนที่เขากลับมาเปลี่ยนเสื้อผ้าเมื่อไม่กี่วันก่อน
อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันเกิดของหลิวถวนหยวนแล้ว เธอยังคิดว่านี่คงเป็ของขวัญเซอร์ไพรส์ที่เว่ยหนานหลินเตรียมไว้ให้ แต่ตอนนี้แหวนวงนั้นกลับสวมอยู่บนนิ้วของหลินม่านม่านแล้ว
ลองนับวันดูแล้ว มันน่าจะเป็คืนก่อนที่เว่ยหนานหลินกับหลินม่านม่านอยู่ด้วยกัน เขาคงมอบให้เธอในคืนนั้น
หลินม่านม่านพูดเสียงเบาพลางกดแหวน "เธออย่าลืมที่เคยสัญญากับฉันล่ะ ต้องคืนหนานหลินให้ฉัน!"
หลิวถวนหยวนยิ้มแห้ง ๆ เธอเตรียมจะอ้าปากพูด ก็ได้ยินเสียงของเว่ยเป่ยหลิงดังมาจากนอกประตู "เสี่ยวเว่ย แกทำดีกับผู้หญิงคนนี้ไปทำไม? ลืมไปแล้วเหรอว่า หล่อนเคยหลอกใช้แกยังไง? ตอนนี้ม่านม่านกลับมาแล้ว แกควรจะอยู่กับม่านม่าน ไม่ใช่มาพันพัวกับผู้หญิงคนนี้อีก ต่อให้มีลูกด้วยกันแล้วมันจะทำไมล่ะ!"
เว่ยหนานหลินตอบกลับมาเสียงเบา จนหลิวถวนหยวนแทบไม่ได้ยิน แต่เธอนึกถึงคำพูดของเว่ยหนานหลินที่พูดกับเธอในคืนแต่งงาน "การแต่งงานกับเธอเป็ภารกิจจากเบื้องบน ส่วนเื่เมื่อคืนฉันก็ถูกบังคับ"
ตอนนี้ดวงใจของเขากลับมาแล้ว เขาจะหย่ากับเธอใช่ไหม?
ตอนนี้เธอไม่มีงานทำ ไม่มีเงินติดตัว แถมยังเพิ่งคลอดลูกแฝดสาม อีกไม่นานก็ต้องอยู่ไฟหลังคลอด แต่กลับถูกบังคับให้หย่า...
"มา ๆ ๆ พวกคุณดู นี่เป็แฝดสามเคสแรกในรอบสิบกว่าปีของโรงพยาบาลประจำอำเภอเราเลยนะ!" ตอนนี้ หมอในชุดกาวน์สีขาวราวเจ็ดถึงแปดคน อายุประมาณ 40-50 ปี เดินเข้ามา ทุกคนดูตื่นเต้นดีใจกันไม่น้อย
หลินม่านม่านรีบลุกขึ้น ยืนโค้งคำนับให้กับบรรดาหมอทั้งหมด "อาจารย์หมอคะ สวัสดีค่ะ!"
"คนนี้คือหมอหลิน เพิ่งกลับมาพัฒนาความรู้ที่ประเทศนี้ ได้สร้างเื่ยิ่งใหญ่ให้กับโรงพยาบาลของเราั้แ่เพิ่งย้ายมาเลยเชียว!" ชายคนหนึ่งกล่าวพลางชี้ไปที่หลินม่านม่าน
"ขอบคุณผู้อำนวยการที่ชมค่ะ" หลินม่านม่านตอบอย่างถ่อมตน
"หนังสือพิมพ์ประจำจังหวัดก็จะมาสัมภาษณ์แล้วนี่..."
หลิวถวนหยวนขมวดคิ้ว เธอคลอดลูก หลินม่านม่านก็ประสบความสำเร็จ ในขณะที่เธอกำลังจะกลายเป็ภรรยาที่ถูกทิ้ง แถมยังไม่แน่ว่าจะได้เจอเ้าตัวน้อยทั้งสามคนนี้อีกหรือเปล่า!
การที่เธอย้อนเวลามานี่ช่างน่าเศร้าเหลือเกิน!
เธออยากจะหย่า แต่ต้องไม่ใช่ตอนนี้
"วีรสตรีผู้เป็แม่! หลิวถวนหยวน เธอคือคนเดียวในกองทัพของเราที่คลอดลูกแฝดสาม!" ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น หลิวถวนหยวนหันไปมอง เห็นหญิงวัย 50-60 ปี สวมชุดทหารเก่า ๆ ที่ไม่มีเครื่องหมาย ยืนอยู่ที่ประตู ผมของเธอมีหงอกปนอยู่เล็กน้อย เธอเดินเข้ามาพร้อมกับเว่ยหนานหลิน
หลิวถวนหยวนเคยเจอผู้หญิงคนนี้ครั้งหนึ่งในงานแต่ง เธอเป็คนจดทะเบียนสมรสให้กับเธอและเว่ยหนานหลิน เป็ภรรยาของผู้บัญชาการ หลังจากเกษียณอายุ เธอก็มาช่วยงานวางแผนครอบครัวที่กองทัพ ใช้เวลาว่างให้เป็ประโยชน์ คอยดูแลภรรยาของทหารในกองทัพ คอยไกล่เกลี่ยข้อพิพาทต่าง ๆ
เมื่อผู้นำกองทัพมาถึง ผู้อำนวยการของโรงพยาบาลก็รีบหลบไปด้านข้างในทันที
เว่ยหนานหลินก้าวไปข้างหน้า แล้วเอ่ยกับหลิวถวนหยวนว่า "คนคนนี้คือภรรยาของผู้บัญชาการหลิวจากค่ายทหาร ท่านมาเยี่ยมเยียนเพื่อเป็กำลังใจให้พวกเราน่ะครับ"
ภรรยาของผู้บัญชาการหลิวพยักหน้าให้ทุกคน สีหน้าที่เคร่งขรึมเมื่อครู่พลันอ่อนโยนลงทันทีที่ได้เห็นเด็กน้อยทั้งสามคนที่หน้าตาเหมือนกันราวกับแกะ เธอโน้มตัวลงยื่นมือออกมา ในตอนนั้นเอง เว่ยหนานหลินก็ดึงผ้าห่มออกแล้วคว้ามือของคุณนายหลิวเอาไว้
คุณนายหลิวถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่วครู่ ก่อนจะเผยรอยยิ้มออกมา เธอเงยหน้ามองเว่ยหนานหลินแล้วถามว่า "นี่ลูกเธอเหรอ"
"ใช่ครับ คนโตเป็เด็กผู้หญิง ส่วนน้องคนที่สองกับสามเป็ผู้ชาย" เว่ยหนานหลินตอบ
หลิวถวนหยวนนิ่งไป เธอเพิ่งจะฟื้นขึ้นมา ยังไม่มีโอกาสได้ถามเื่เพศของลูก ๆ ทั้งสามคนเลยด้วยซ้ำ เด็กผู้หญิงหนึ่งคนกับเด็กผู้ชายสองคนเหรอ… ดี… ดีมาก!
ภรรยาหัวหน้าหลิวตบขาตัวเองฉาดใหญ่ "ดี! ดีจริง ๆ ต่อไปพวกเขาจะเป็เด็กของค่ายทหาร ต้องรับใช้ชาติให้ดี!"
หลิวถวนหยวนฝืนยิ้มออกมาอย่างขมขื่น "คุณนายคะ เื่นั้นคงจะเป็ไปไม่ได้หรอกค่ะ เพราะฉันจะพาลูก ๆ ออกไปจากค่ายทหารแห่งนี้ ฉันจะหย่ากับเว่ยหนานหลิน"
6K
