ยอดหญิงสองแคว้น ทวงแค้นสองภพ

        สีหน้านิ่งเรียบ ไม่รีบไม่ร้อนนัยน์ตาฉายแววสงสัยดูบริสุทธิ์ เวลานี้แล้วแต่กลับนิ่งสงบได้เช่นนี้มีบางเวลาเมิ่งซีอวี้ยังอดคิดเลื่อมใสนางไม่ได้

        บ่าวรับใช้ที่เอาแต่จ้องมองนางแววตาเกรี้ยวกราดพลันเอ่ยปาก“เดิมทีเบี้ยหวัดนายท่านรองคือยี่สิบตำลึง ทว่ากลับถูกท่านหักเหลือสองตำลึงนายท่านรองฐานะใดกัน! สตรีเช่นท่านถึงกับกล้าหยามเกียรตินายท่านรอง!”

        กู้สุ่ยเย่ว์มองอักษรบนถุงเงิน พยักหน้า

        “บ่าวนับเงินข้างในอยู่หลายรอบ มีแค่สองตำลึงจริงๆ ”บ่าวรับใช้เอ่ย

        กู้สุ่ยเย่ว์ไม่ได้โต้ฝีปากกับบ่าวรับใช้แต่เอ่ยกับพระชายาผู้เฒ่า “เสด็จแม่ เรื่องนี้หม่อมฉันไม่ทราบจริงๆหม่อมฉันอยากยืนยันสองเรื่อง เรื่องแรก ผู้ใดบอกเขาว่าหม่อมฉันหักเงินเรื่องที่สอง หม่อมฉันอยากดูว่าบันทึกของสมุดบัญชีใช่สองตำลึงหรือไม่”

        เมิ่งซีอวี้เอ่ย “เสด็จแม่ ในเมื่อพี่หญิงมั่นใจเช่นนี้ไม่สู้ลองดูสมุดบัญชี ใช้หลักฐานยืนยันความบริสุทธิ์เพคะ”

        “พระชายาผู้เฒ่า งานแต่งนี้เป็นฝ่าบาทที่ประทานให้...”สาวใช้ชราข้างกายพระชายาผู้เฒ่าเอ่ยเสียงเบา

        พระชายาผู้เฒ่าเอ็นดูรักใคร่นายท่านรองเพราะนายท่านรองได้รับความไม่เป็นธรรมจึงสติหลุดเจ็บแค้นอยากเคี่ยวกรำให้กู้สุ่ยเย่ว์ถึงที่ตายแต่ถึงอย่างไรกู้สุ่ยเย่ว์ก็เป็นพระชายาพระราชทานจากฮ่องเต้ เพื่อจวนอ๋องนางไม่อาจทำเกินเลยเกินไป

        กู้สุ่ยเย่ว์มองบ่าวรับใช้นายนั้น“ผู้ใดบอกเจ้าว่าข้าหักเบี้ยหวัด”

        บ่าวรับใช้หันขวับ ไม่มองนางสักนิด

        “ไม่ว่าเรื่องใดก็ต้องมีหลักฐานพยาน เจ้าไม่อาจมอบพยานเช่นนั้นข้าเข้าใจได้หรือไม่ว่าเจ้าใช้วาจาตนเองคนเดียวป้ายสีข้า”

        เมิ่งซีอวี้เอ่ยสีหน้าไม่เปลี่ยนสี“พี่หญิงเพิ่งคุมจวนหนแรก ข้ากังวลว่าพี่หญิงจะคนไม่พอ จึงให้หรูซิ่วไปช่วยเหลือ”

        “เสด็จแม่ ท่านให้คนไปหาหลักฐานเช่นนั้นพยานนี้ก็ควรพามาพร้อมกันกระมัง” อาสื่อน่าเหยียนเอ่ย

        พระชายาผู้เฒ่านิ่งขรึมครู่หนึ่งก่อนพยักหน้า

        ไม่นานสมุดบัญชีก็ถูกนำเข้ามาในเรือนพร้อมกันกับหรูซิ่ว

        หรูซิ่วเห็นฉากภาพนี้พลันตื่นเต้นยินดี

        พระชายาผู้เฒ่านั่งหน้าโกรธขึ้งอยู่ตรงนั้นกู้สุ่ยเย่ว์ยืนโดดเดี่ยวอยู่ตรงกลาง คล้ายกำลังไต่สวนอะไรพอเห็นบ่าวรับใช้ซิ่วเก๋อเอ๋อร์ที่ยืนหน้าประตู หรูซิ่วก็มั่นใจแล้ววิธีของพระชายาบ้านตนได้ผล

        นายท่านรองมีฐานะใดกันต่อให้เขาข่มกลั้นความไม่เป็นธรรมนี้ไว้ แต่บ่าวรับใช้ข้างกายไม่มีทางยอมแน่

        กู้สุ่ยเย่ว์จบสิ้นแน่แล้ว

        สายตาเมิ่งซีอวี้กวาดมองมา หรูซิ่วรีบเก็บกักความยินดีคารวะพระชายาผู้เฒ่า “บ่าวถวายบังคมพระชายาผู้เฒ่า”

        “เจ้าได้บอกกับเจ้านายแต่ละท่านในจวนอ๋องหรือไม่ว่าข้าลดเบี้ยหวัด”กู้สุ่ยเย่ว์เอ่ยถาม

        “เช่นนั้นเจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าลดเบี้ยหวัด”กู้สุ่ยเย่ว์ถามต่อ

        หรูซิ่วนิ่งงันไป

        หรูซิ่วเอ่ย “คนอื่นๆ บอกข้า”

        “ผู้ใดบอกเจ้ารึ” กู้สุ่ยเย่ว์เอ่ยถาม

        หรูซิ่วครุ่นคิดก่อนเอ่ย “เวลานั้นมีคนตั้งมากทุกคนต่างพูดเช่นนี้”

        วาจาหรูซิ่วดูสมจริงไม่มีพิรุธ ถามถึงตรงนี้กู้สุ่ยเย่ว์ไม่ได้ถามต่ออีก แต่เป็นตกเข้าสู่ความเงียบขรึม

        จากที่กลุ่มคนดู เห็นชัดว่าหมดวาจาจะโต้แย้งแล้ว

        ไม่นาน สาวใช้ชราก็ถือสมุดบัญชีเข้ามามอบให้พระชายาผู้เฒ่า

        พระชายาผู้เฒ่าเปิดสมุดบัญชีดูก่อนจะเปิดไปถึงหน้าที่พับไว้ดีแล้วหน้านั้น

        เมิ่งซีอวี้หลุบตาลง รอคอยเงียบๆรอคอยไฟโทสะของพระชายาผู้เฒ่า

        “นี่เป็นเรื่องอันใดกัน”

        เมิ่งซีอวี้ในใจกระตุก เรื่องอะไร เรื่องอะไรอันใดรึ

        “ซีอวี้ เจ้าดูซิ” พระชายาผู้เฒ่าเอ่ย

        สมุดบัญชีเล่มนั้นถูกสาวใช้ชรายื่นส่งมาให้เมิ่งซีอวี้ตอนที่เมิ่งซีอวี้เห็นเนื้อหาที่บันทึกอยู่ในสมุดบัญชี นิ่งงันไปทันใด

        นายท่านรองเรือนจิ่นเฉิง เบี้ยหวัดยี่สิบตำลึง

        ด้านบนเขียนไว้ชัดเจนว่ายี่สิบตำลึง ไม่ใช่สองตำลึง

        เรื่องนี้เป็นไปได้อย่างไรกัน

        “ข้าแจกจ่ายเบี้ยหวัดตามรายการบัญชีด้านบนน้องหญิงดูซิว่าเบี้ยหวัดน้อยไปหรือไม่” กู้สุ่ยเย่ว์เอ่ยถาม

        เมิ่งซีอวี้ควบคุมดูแลเรือนหลังมาหลายปีเบี้ยหวัดของแต่ละคนล้วนท่องได้ นางพลิกเปิดหลายๆหน้าดูก็พบว่าเบี้ยหวัดพวกนี้เหมือนกันกับที่นางแจกจ่ายครั้งก่อน ไม่ได้ลดลง

        นิ้วมือของเมิ่งซีอวี้ขดกำโดยไม่รู้ตัว หลังจากนั้นเอ่ยขึ้น“หากดูจากบันทึก ไม่ได้น้อยลง”

        สายตากู้สุ่ยเย่ว์ร่วงตกไปบนตัวอนุนางหนึ่งในนั้น “ข้าให้เบี้ยหวัดเจ้าน้อยลงรึ”

        กู้สุ่ยเย่ว์มองหรูซิ่ว “เบี้ยหวัดไม่ได้ลดลงทว่ากลับมีคนบอกเจ้าว่าลดลง หรือสาวใช้พวกนั้นคิดกุเรื่องเท็จกัน”

        “กุเรื่องสร้างความวุ่นวาย โทษใหญ่หลวงนักพาสาวใช้พวกนั้นทั้งหมดมา” เสียงกู้สุ่ยเย่ว์พลันกลายเป็นเหี้ยมเกรียมขึ้นมา

        ไม่นานนักสาวใช้พวกนั้นก็ถูกพาตัวมาเหล่าสาวใช้ไม่รู้เรื่องใดๆ ต่างพากันคุกเข่าขดตัวหวาดกลัวอยู่ตรงนั้น

        “พวกเจ้าผู้ใดบอกหรูซิ่วว่าข้าลดเบี้ยหวัด”กู้สุ่ยเย่ว์เอ่ยถาม

        เหล่าสาวใช้พากันเงยหน้าสบตากันก่อนจะส่ายหน้าไหวๆ

        “หรูซิ่วบอกว่าพวกเจ้าบอกนาง” กู้สุ่ยเย่ว์เอ่ยตามที่ได้ยิน

        สาวใช้พวกนั้นต่างมองไปทางหรูซิ่ว

        “บ่าวไม่เคยพูดอันใดกับหรูซิ่วเลยเพคะ”

        “เบี้ยหวัดไม่ได้ลดลง เหตุใดถึงบอกว่าลดลงกัน”

        “บ่าวเป็นพยานได้ เหล่าพี่น้องคนอื่นๆล้วนไม่ได้บอกเรื่องนี้กับหรูซิ่ว”

        หากสาวใช้พวกนี้ล้วนแต่อยู่ใต้อาณัติกู้สุ่ยเย่ว์เช่นนั้นคำพูดพวกนางคงไม่น่าเชื่อถือแต่สาวใช้เหล่านี้เป็นพวกที่ดึงตัวมาจากที่ต่างๆ ในจวนพวกนางไม่มีทางสนิทชิดเชื้อกับกู้สุ่ยเย่ว์ไม่มีทางยืนอยู่ข้างกู้สุ่ยเย่ว์กันทั้งหมด

        สาวใช้พวกนี้ไม่มีทางพูดโกหกเช่นนั้นคงมีแต่หรูซิ่วที่โกหกแล้ว

        “เจ้าเข้าใจผิดได้อย่างไร” กู้สุ่ยเย่ว์เอ่ยถาม

        วาจานี้ของหรูซิ่วพอเอ่ยออกมาสีหน้าเมิ่งซีอวี้พลันเปลี่ยนสี นางมองไปทางกู้สุ่ยเย่ว์ทันใดเห็นรอยยิ้มที่วูบผ่านของกู้สุ่ยเย่ว์พอดิบพอดี

        ในใจนางพลันกระตุก จบสิ้นแล้ว

        คำถามกู้สุ่ยเย่ว์วางหลอกไว้เป็นชั้นๆดึงหรูซิ่วเข้าไปในนั้น ไม่ต้องเอ่ยถึงหรูซิ่ว แม้แต่นางเองก็ยังเพิ่งรู้ตัวตอนนี้

        “สมุดบัญชีไม่ได้ผิด เบี้ยหวัดคนอื่นก็ไม่ได้ผิดทว่ากลับมีแต่เบี้ยหวัดนายท่านรองที่ลดน้อยอีกทั้งถุงใส่เงินนี้ยังถูกสาวใช้นางหนึ่งเปิดออก” กู้สุ่ยเย่ว์มองเมิ่งซีอวี้“น้องหญิงคิดว่าเรื่องนี้เป็นมาอย่างไรรึ”

        มือเมิ่งซีอวี้กำแน่นไม่รู้ตัว ในใจพลันแน่วแน่สีหน้าพลันกลายเป็นเย็นเยียบ “หรูซิ่ว เจ้าบังอาจนักถึงกับกล้าขโมยเบี้ยหวัดนายท่านรอง รีบเอาเบี้ยหวัดที่เจ้าเอาไปออกมาเดี๋ยวนี้โทษตายอาจพอละเว้นได้!”

        หรูซิ่วนิ่งอึ้งไปแล้ว

        ครั้งนี้ เมิ่งซีอวี้เลือกรักษาขุนทิ้งเบี้ยเช่นเดิมเหมือนตอนสละไช่ชิงทิ้งครั้งนั้นการตัดสินใจครั้งนั้นทำให้นางดึงตัวถอยออกมาได้อย่างหมดจด ทว่าที่นางละเลยคือหรูซิ่วไม่ใช่ไช่ชิง

        หรูซิ่วไม่ได้ฉลาดเท่าไช่ชิง ฟังออกว่านางจะรักษาชีวิตตนไว้นางไม่ได้ภักดีเท่าไช่ชิง ยอมใช้ชีวิตตนแลกความสุขสงบของเจ้านาย

        คนโดยรอบต่างใช้แววตาเย็นเยียบจับจ้องตนหากยอมรับก็จะถือเป็นการล่วงเกินนายท่านรองล่วงเกินพระชายาผู้เฒ่า

        ห้ามยอมรับ!

        หรูซิ่วโขกศีรษะ เอ่ยขึ้นสีหน้าหวาดหวั่น“บ่าวไม่ได้เอาเงินของนายท่านรองไป ต่อให้บ่าวขวัญกล้าแต่บ่าวก็ไม่มีทางกล้าเอาเงินนายท่านรอง”

        “เช่นนั้นเหตุใดเจ้าต้องเปิดถุงเงินนายท่านรองด้วย”

        หรูซิ่วมองเมิ่งซีอวี้สายตาหนึ่งเอ่ยเสียงสะอื้น “บ่าวไม่ทราบ เป็นพระชายารองที่ให้บ่าวดู”

        วาจานี้ของหรูซิ่วพอเอ่ยออกมาสายตานับไม่ถ้วนพลันจับจ้องไปที่ตัวเมิ่งซีอวี้