ทะลุมิติมาเป็นนางร้าย เปลี่ยนชีวิตใหม่ด้วยมิติห้างสรรพสินค้าในยุค 70【จบ】

        เพล้ง!

        ลูกรักของเธอเจอกับลุงรองแค่ครั้งเดียวก็ถูกซื้อใจสำเร็จไม่ยืนอยู่ฝั่งเดียวกับแม่บังเกิดเกล้าอย่างเธออีกแล้ว!

        ปวดใจ!

        น้ำตาจะไหล!

        สวีหว่านหนิงถอนหายใจด้วยความรู้สึกหนักหน่วงเธอเตรียมก้าวเท้าอันหนักอึ้งเข้าไปในบ้านแต่ถูกหัวหน้าหยางที่วิ่งมาแต่ไกลเรียกไว้

        “หว่านหนิงถ้าตอนนี้ไม่มีธุระ ตามฉันไปที่ฝ่ายคณะใหญ่ทีเถิดคะแนนแรงงานที่เธอทำอาหารให้พวกเจ้าหน้าที่ระดับสูงทาน พวกเขาจะจดบันทึกคะแนนให้!”

        ได้คะแนนแรงงานด้วยหรือ?

        “ค่ะฉันจะไปเดียวนี้!”

        แม้เธอจะไม่ต้องใช้คะแนนแรงงานเพื่อดำรงชีวิตแต่อย่างไรก็เป็นจือชิงที่ถูกส่งมาช่วยพัฒนาชนบท จะไม่มีคะแนนแรงงานเลยก็คงไม่งาม

        เพราะฉะนั้นสวีหว่านหนิงจึงรีบตามไปที่ฝ่ายคณะใหญ่

        เมื่อสวีหว่านหนิงเดินจากไปแล้วพวกชาวบ้านถึงเริ่มกล้าพูดเสียงดัง

        “หัวหน้าใหญ่ที่มาจากปักกิ่งเป็นญาติกับสวีจือชิงจริงหรือ?”

        “ไม่ใช่แค่ญาติธรรมดาแต่เป็นพี่ชายคนรองเชียวนะ!พวกเธอไม่เห็นหรือว่าพวกเขาหน้าตาคล้ายกันมาก”

        “ฉันรู้นานแล้วว่าสวีจือชิงมีพื้นเพครอบครัวดีไม่อย่างนั้นคงไม่กล้าใช้เงินฟุ่มเฟือย แต่นึกไม่ถึงว่าจะดีถึงขนาดนี้! นั่นคือหัวหน้าใหญ่จากกรุงปักกิ่งเชียวนะไม่เห็นหรือว่าผู้อำนวยการซุนนอบน้อมแค่ไหน”

        “ฉันได้ยินข่าวลือว่าหมู่บ้านต้าเจียงของพวกเราจะสร้างโรงงานอาหารสาขาย่อยขอแค่หัวหน้าใหญ่จากปักกิ่งอนุมัติ เรื่องนี้ก็จะเป็นที่แน่นอน!”

        “เช่นนั้นก็ดีสิหากหมู่บ้านของพวกเรามีโรงงาน ทุกคนก็จะได้เงินเดือนเหมือนพวกคนเมือง!”

        “มีสวีจือชิงอยู่ทั้งคนไม่น่ามีปัญหาจริงไหม”

        สำนักงานฝ่ายคณะใหญ่

        นักบัญชีสวีหยิบสมุดบันทึกคะแนนแรงงานออกมาก่อนจะเขียนตัวเลขยี่สิบลงไปหลังชื่อของสวีหว่านหนิง

        “เมื่อวานคิดเป็นสิบคะแนนวันนี้อีกสิบคะแนน ไม่มีปัญหาใช่ไหม”

        คะแนนเต็มต่อวันคือสิบคะแนนนับว่าไม่เลวแล้ว

        สวีหว่านหนิงพยักหน้า“ไม่มีปัญหาค่ะ”

        คะแนนได้มากหรือน้อยไม่สำคัญสำคัญคือมีหรือไม่มีต่างหาก

        ไม่เห็นหรือว่าข้างหลังชื่อจือชิงคนอื่นๆคือตัวเลขสามหลักขึ้นไปทั้งนั้น แต่เธอกลับมีแค่ยี่สิบคะแนน

        แต่มีก็ยังดีกว่าไม่มี

        “ผมมีอีกเรื่องที่อยากปรึกษากันคุณ”

        สวีหว่านหนิงเก็บรอยยิ้มบนใบหน้าทันที

        หัวหน้าฝ่ายคณะใหญ่เห็นดังนั้นก็หลุดขำ“ไม่ต้องประหม่า ผมไม่ได้จะขอให้คุณใช้เส้นสาย”

        “คุณพูดถูกในเมื่อท่านๆ ทั้งหลายเลือกมาสำรวจพื้นที่ที่หมู่บ้านต้าเจียงแสดงว่าพวกเรามีข้อได้เปรียบแล้ว หากผลการประเมินไม่เป็นดั่งหวังคงเพราะหมู่บ้านต้าเจียงของเราไม่ผ่านมาตรฐาน เรื่องนี้จะใช้เส้นสายไม่ได้มิเช่นนั้นหากเกิดอะไรขึ้นจะเดือดร้อนกันไปหมด! ก่อนหน้านี้พวกเราคิดน้อยเกินไป!”

        สวีหว่านหนิงโล่งใจ

        ทัศนคติและวิสัยทัศน์ของหัวหน้าฝ่ายคณะใหญ่ถือว่าใช้ได้

        “ถ้าอย่างนั้นก็ว่ามาเถอะค่ะขอแค่ฉันทำได้ ฉันจะไม่บอกปัด!”

        “เท่าที่ฟังจากผู้อำนวยการซุนการประเมินคงไม่เสร็จสิ้นหลังการดูงานเพียงครั้งสองครั้งนั่นหมายความว่ารัฐมนตรีจางกับรองอธิบดีสวียังต้องมาที่หมู่บ้านต้าเจียงอีกหลายครั้งเมื่อมีแขกสำคัญมาเยือนคงต้องเลี้ยงต้อนรับจริงหรือไม่เพราะฉะนั้นหน้าที่การทำอาหาร ผมอยากมอบหมายให้คุณ คุณคิดอย่างไร”

        “ไม่มีปัญหาค่ะ!” สวีหว่านหนิงกล่าว “แต่ครั้งหน้าคงต้องเตรียมอาหารทั่วไปแล้วละค่ะวันนี้เป็นงานเลี้ยงต้อนรับ เตรียมอาหารไว้เพียบพร้อมคงไม่มีปัญหา แต่ถ้าครั้งต่อๆไปเตรียมอาหารด้วยมาตรฐานเดียวกัน ไม่ต้องพูดถึงเรื่องงบประมาณของฝ่ายคณะใหญ่หากลือกันออกไปคงจะส่งผลกระทบต่อท่านรัฐมนตรีจางกับรองอธิบดีสวีค่ะ”

        “เรื่องพวกนี้สวีจือชิงเข้าใจดีกว่าพวกเราผมขอมอบหมายงานทั้งหมดให้คุณแล้วกัน ต้องการของอะไรให้บอกกับนักบัญชีสวีได้โดยตรง”

        “ค่ะ”

        ผ่านไปสองวันรัฐมนตรีจางและสวีเม่าถิงก็กลับมาที่สำนักงานฝ่ายคณะใหญ่อีกครั้ง

        ครั้งนี้มีคนตามมาเพิ่มอีกหลายคนหนึ่งในนั้นคือหัวหน้าของเทศบาลชุมชน

        หลังสวีหว่านหนิงได้รับแจ้งข่าวแล้วเดินทางมาถึงฝ่ายคณะใหญ่พวกหัวหน้าทั้งหลายก็เริ่มออกสำรวจพื้นที่กันแล้ว

        สวีหว่านหนิงใช้วัตถุดิบที่มีมาทำต้มจับฉ่ายหม้อใหญ่เพิ่มเนื้อลงไปครึ่งกิโลกรัมเท่านั้น ส่วนผักใส่ลงไปไม่อั้น

        การทำต้มจับฉ่ายนั้นสะดวกมากน้ำแกงที่เหลือไม่เพียงเอามาหุงข้าวต่อได้ ทั้งยังนำมาต้มบะหมี่ได้อีกด้วยรสชาติของมันจะเข้มข้นมาก

        เธอลองกะเวลาและคาดการณ์ว่าอีกครู่ใหญ่กว่าพวกหัวหน้าจะกลับมาว่าแล้วจึงเริ่มนวดแป้งเพื่อทำบะหมี่ดึงมือ

        เธอเพิ่งทำอาหารเสร็จได้ครู่หนึ่งทุกคนก็กลับมา

        สวีหว่านหนิงยกชามต้มจับฉ่ายขึ้นโต๊ะเมื่อเห็นทุกคนกินกันพอสมควรแล้วจึงใช้น้ำซุปที่เหลือในหม้อมาต้มบะหมี่หม้อใหญ่ก่อนจะตักบะหมี่เต็มชามไปให้กับทุกคน

        สวีเม่าถิงกินบะหมี่ในชามพลางรู้สึกปวดใจ

        น้องสาวที่ไม่เคยแตะต้องงานบ้านมาก่อนไปฝึกฝีมือการทำอาหารระดับนี้ตั้งแต่ตอนไหน?

        อาหารอร่อยมากก็จริงแต่เพราะมันอร่อยเกินไป หัวใจของเขาถึงได้เจ็บปวด

        น้องสาวเขาต้องเข้าครัวมากี่ครั้งต้องทำอาหารมากี่มื้อ ถึงมีฝีมือดีขนาดนี้?

        เขาถอนหายใจแรงแล้วเพิ่มความเร็วในการกินเส้นบะหมี่

        บะหมี่ดึงมือช่างนุ่มเด้งสู้ฟันเหลือเกิน

        กลับบ้านไปเขาคงมีเรื่องให้โม้เพิ่มอีกหนึ่งเรื่อง

        เขาคือคนแรกในตระกูลที่ได้กินอาหารฝีมือน้องสาว

        แถมยังไม่ใช่แค่ครั้งเดียว!

        หลังกินอาหารเสร็จทุกคนก็เดินไปที่โถงรับแขกเพื่อปรึกษาหารือกันเรื่องสร้างโรงงาน

        “หลังผ่านการสำรวจพื้นที่ส่วนตัวผมคิดว่าปัจจัยทุกด้านของหมู่บ้านต้าเจียงถือว่าเหมาะสมกับการสร้างโรงงานเสี่ยวสวี คุณคิดว่าอย่างไร”

        “ผมเห็นด้วยกับรัฐมนตรีจางแต่การสร้างโรงงานเป็นเรื่องใหญ่ การเตรียมงานและการเตรียมเอกสารต่างๆในช่วงแรกยิบย่อยมาก จะต้องดำเนินการทุกอย่างให้เสร็จก่อนห้ามขาดตกบกพร่องแม้แต่น้อย!”

        คำพูดของสองหัวหน้าใหญ่ทำให้เหล่าเจ้าหน้าที่ของหมู่บ้านที่กังวลใจมาโดยตลอดใจชื้นขึ้นมา

        หัวหน้าจากเทศบาลชุมชนกล่าวว่า“รัฐมนตรีจางและรองอธิบดีสวีโปรดวางใจผมจะเร่งให้พวกเขาดำเนินการตามขั้นตอน จะไม่มีการข้ามขั้นหรือละเลยแต่อย่างใดครับ”

        “ผู้อำนวยการซุน” สวีเม่าถิงมองคนที่เอาตัวเองไปอยู่วงนอกมาโดยตลอด แล้วถามว่า “ยังไงมันก็เป็นสาขาของโรงงานอาหารของพวกคุณคุณมีคำแนะนำหรือความเห็นอย่างไรบ้าง”

        ผู้อำนวยการซุนทำสีหน้าจริงจัง“ที่จริงเพราะสาเหตุทางภูมิศาสตร์ของมณฑลเฮยกอปรกับปัจจัยด้านการคมนาคมที่ยังล้าหลัง ทำให้มีการติดต่อสื่อสารกับโลกภายนอกไม่เยอะนักปริมาณการผลิตต่อเดือนของโรงงานอาหารชุนหัวของพวกเราคงจะมากพอต่อความต้องการของคนทั้งเมืองเจียง”

        “สร้างโรงงานย่อยแห่งเดียวไม่มีปัญหาแต่ปัญหาคือผลผลิตที่เกินมานั้น พวกผมไม่รู้ว่าควรเอาไปขายที่ไหนน่ะสิครับ!”

        “เรื่องนี้ไม่ต้องห่วงในเมื่อรัฐตัดสินใจสร้างโรงงานสาขาย่อย ย่อมผ่านการพิจารณาอย่างรอบด้านแล้วปัญหาด้านการขาย พวกคุณไม่จำเป็นต้องรู้สึกกดดัน”

        ผู้อำนวยการซุนโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง“เช่นนั้นผมก็ไม่มีความเห็นอื่นอีกแล้ว! หลังโรงงานสร้างเสร็จผมจะส่งเจ้าหน้าที่ฝีมือดีมาสอนงานชาวบ้านของหมู่บ้านต้าเจียงเพื่อให้พวกเขาสามารถทำงานได้โดยเร็วที่สุด”

        “ผมมีปัญหาเล็กๆอีกปัญหาหนึ่งครับ” นักบัญชีสวียกมือขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ

        อยู่ต่อหน้าคนใหญ่คนโตนักบัญชีตัวเล็กๆ อย่างเขามีอำนาจในการแสดงความเห็นเสียที่ไหนแต่เพราะหัวหน้าฝ่ายคณะใหญ่กับผู้ใหญ่บ้านไม่ยอมพูดและผลักภาระมาให้เขาแล้วเขาจะทำอย่างไรได้ นอกจากยอมรับหน้าที่นี้เอง!

        “ว่ามาสิ”

        “หลังสร้างโรงงานสาขาย่อยเสร็จแล้วคงจะมีคนมาเป็นผู้อำนวยการใหญ่ของที่นี่จริงไหมครับบุคคลนั้นจะเลือกจากหมู่บ้านต้าเจียงของพวกเรา หรือเป็นคนของโรงงานอาหารชุนหัวครับ”