ตอนที่ 20 ลงชื่อเข้าใช้ในเขตต้องห้าม ลู่ทางสู่ปราชญ์ (รีไรท์)
หลังจากเหตุการณ์หอคอยปราบอสูร ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียนกลับเข้าสู่ความสงบ
ไม่เพียงแต่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียนที่กลับเข้าสู่ความสงบ โลกภายนอกก็ตกสู่ความสงบที่หาได้ยากยิ่งเช่นกัน ธรรมะไม่ออกมา ฝ่ายอสูรไม่ปรากฏ
าระหว่างธรรมะและอสูรราวกับจบลงภายในค่ำคืนเดียว!
หลังจากผู้คนมากมายไถ่ถามจึงได้พบว่า ณ เวลานั้นในสนามรบระหว่างธรรมะและอสูร หลัวชิงเซียนที่้ากลับมาช่วย ถูกจักรพรรดิปีศาจเสวี่ยเหลียนและจักรพรรดิปีศาจเชียงอวี้ขัดขวางด้วยกำลังทั้งหมดที่มี หลัวชิงเซียนผู้ร้อนใจราวกับเพลิงแผดเผาชั่วขณะนั้น ได้ใช้เคล็ดต้องห้ามสูญแปดร้อยสังหารศัตรูนับหมื่นในกระบวนท่าเดียว และจักรพรรดิอสูรทั้งสองก็ได้รับาเ็แสนสาหัสในทันที
ยิ่งกว่านั้น ด้วยเหตุผลบางประการสำนักอสูรกลืนกินหนึ่งในเก้าสำนักอสูรใหญ่ ระดับสูงในสำนักได้รับาเ็หนัก แม้แต่ผู้นำสำนักยังคาดว่าอาจจะตายแล้ว ดังนั้นคนของสำนักอสูรจึงหยุดพักไปชั่วขณะ
ถือโอกาสที่อสูรกำลังอ่อนแอ สำนักฝ่ายธรรมจึงได้โอกาสพักหายใจและฟื้นฟูกำลัง
ณ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียน
ั้แ่เหตุการณ์ในหอคอยปราบอสูร หลัวชิงเซียนพักรักษาาแอยู่ในพระราชวังจักรพรรดินี
ในระหว่าง่เยียวยารักษาร่างกายนั้น หนิงฝานกลายเป็บุรุษผู้อบอุ่น ไต่ถามสุขภาพร่างกายนางทุกวัน ดูแลเอาใจใส่นางในทุก ๆ ทางที่ทำได้
นี่ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคนพุ่งทะยานขึ้นไม่น้อย
แม้ว่ามีอยู่ครั้งหนึ่งหนิงฝานเกาะกุมมือหยกของหลัวชิงเซียน เ้าตัวก็ไม่แสดงความไม่พอใจแม้แต่น้อย
“ฮ่า ๆ! หากเป็เช่นนี้ต่อไป ย่อมมีโอกาสลองอีกเป็ครั้งที่สอง!”
หนิงฝานตื่นเต้นกับสิ่งนี้เหลือคณา
อย่างไรก็ตาม ่เวลาดี ๆ กลับไม่อยู่นาน
สองสามเดือนต่อมา เมื่อหลัวชิงเซียนฟื้นฟูจากอาการาเ็ นางออกจากพระราชวังจักรพรรดินีแล้วกิจวัตรยุ่ง ๆ ของนางก็คืนกลับมา
“เฮ้อ! ไม่ว่าจะเป็หนทางสู่การไร้เทียมทาน หรือเส้นทางสู่การทะลุทะลวง ย่อม้าความรับผิดชอบอันหนักหนา และมีเส้นทางอันยาวไกลต้องก้าวเดิน!”
หนิงฝานถอนหายใจ
หลัวชิงเซียนไม่ได้อยู่ที่นี่ เขาจึงคืนสู่ชีวิตการลงชื่อเข้าใช้เพื่อฝึกฝนก่อนหน้าดังเดิม
ถึงตอนนี้ระดับขั้นในการฝึกฝนของเขาสูงขึ้นและสูงขึ้นไปเรื่อย ๆ ด้วยเสื้อคลุมเร้นลับที่สวมอยู่บนร่างกาย แต่หนิงฝานก็ไม่พอใจกับการลงชื่อเข้าใช้ในหอหมื่นวิถี วิหารโอสถ และสถานที่อื่น ๆ อีกต่อไป เขาเริ่มที่จะลอบเข้าไปในสถานที่ต้องห้ามอย่างหอคอยปราบอสูร
หรืออย่างเช่น คลังสมบัติศักดิ์สิทธิ์ หอบรรพชน และอื่น ๆ
[ลงชื่อเข้าใช้ในคลังสมบัติศักดิ์สิทธิ์ ได้รับกระดิ่งิญญาศักดิ์สิทธิ์!]
[ลงชื่อเข้าใช้ในโถงบรรพชนครั้งแรก ได้รับเคล็ดหวนคืนชีวิต!]
สองการลงชื่อเข้าใช้ครั้งแรก แต่กลับได้รับรางวัลเช่นนี้ทำให้หนิงฝานเบิกบานใจมาก
กระดิ่งิญญาศักดิ์สิทธิ์นับว่าเป็สมบัติศักดิ์สิทธิ์ล้ำค่าอย่างแท้จริง เพียงแค่ได้ยินมันในทุก ๆ วันก็สามารถเสริมความแข็งแกร่งของจิติญญาและยังช่วยควบรวมจิติญญาศักดิ์สิทธิ์!
การควบรวมจิติญญาศักดิ์สิทธิ์เปรียบดังการชำระร่างกายให้บริสุทธิ์ ซึ่งเป็เงื่อนไขข้อสำคัญในการเข้าสู่ขอบเขตปราชญ์ยุทธ์!
ยังมีเคล็ดหวนคืนชีวิต ซึ่งสามารถสังเวยร่างโคลน อีกทั้งยังพลังต่อสู้ถึง 70% ของทวยเทพ
…
นี่เป็สถานที่ลงชื่อเข้าใช้ใหม่ หนิงฝานจึงเริ่มฝึกฝนอีกครั้งในขณะที่ลงชื่อเข้าใช้เพื่อเก็บขนแกะ!
นอกเหนือจากการฝึกฝนแล้ว หนิงฝานพลางเรียนรู้เคล็ดหวนคืนชีวิตไปด้วย
การแยกร่างด้วยเคล็ดนี้ ความสนใจของเขาที่มีต่อมันนับว่าไม่น้อย
เวลาลอยละล่องผ่านไป อีกหนึ่งปีครึ่งต่อมา
ณ พระราชวังจักรพรรดินี
ตู้ม!
มีเสียงทะลุทะลวงผ่านกึกก้องภายในร่างกายของหนิงฝาน ผู้ที่ฝึกฝนอย่างอุตสาหะ ทะยานเข้าสู่ขอบเขตจักรพรรดิยุทธ์ขั้นสมบูรณ์แบบได้สำเร็จ
นี่ล่วงเข้าสู่ปีที่เก้าแล้วนับั้แ่เขามายังโลกแห่งนี้
ในเวลาเพียงแค่เก้าปี ระดับการฝึกฝนของเขาเข้าสู่ขอบเขตจักรพรรดิยุทธ์ขั้นสมบูรณ์แบบ จากแรกเริ่มเดิมทีเป็ขั้นขัดเกลาร่างระดับสาม
หากความเร็วในการฝึกฝนนี้หลุดรอดออกไป จะต้องทำให้ใต้หล้าตกตะลึงเป็แน่!
“หลังจากขอบเขตจักรพรรดิยุทธ์ขั้นสมบูรณ์แบบ คือปราชญ์ยุทธ์ หาก้าเป็ปราชญ์ยุทธ์แล้ว จะต้องหลอมร่างศักดิ์สิทธิ์ พลังศักดิ์สิทธิ์ และจิติญญาศักดิ์สิทธิ์ เพียงแค่ทั้งสามสิ่งหลอมรวมกันเท่านั้น จึงจะมีโอกาสเข้าสู่ขอบเขตปราชญ์ยุทธ์!”
“อย่างไรก็ตาม ขั้นตอนการชำระทั้งสามสิ่งนี้ให้บริสุทธิ์ยากเป็อย่างยิ่ง หลายพันปีมานี้ ผู้มีพร์น่าตื่นตะลึงมากมายนับไม่ถ้วนล้วนสิ้นสุดอยู่ที่นี่!”
“ไม่ว่าอย่างไร ข้าย่อมต่างออกไป!”
คิดเช่นนี้แล้ว หนิงฝานตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อย
“ฝึกฝนร่างกาย ข้ามีมหาเคล็ดขัดเกลาร่างอสูร์ หากข้าฝึกฝนจนสมบูรณ์ ร่างกายย่อมได้รับการชำระล้างให้บริสุทธิ์!”
“ฝึกฝนพลัง ข้ามีคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียนที่เขียนขึ้นโดยผู้เฒ่าไท่เสวียน สามารถแปรเปลี่ยนพลังศักดิ์สิทธิ์ได้!”
“ฝึกฝนจิติญญา ข้ายังมีทรัพย์สมบัติศักดิ์สิทธิ์ที่สามารถควบรวมจิติญญาศักดิ์สิทธิ์!”
“ตราบใดที่ข้าไม่มีย่นย่อ ไม่ท้อถอย ฝึกฝนไม่หยุดหย่อน ย่อมสามารถเข้าสู่ขอบเขตปราชญ์ยุทธ์ได้แน่นอน!”
ในหัวหนิงฝานได้วางแผนการที่จะเป็ปราชญ์ยุทธ์ในอนาคตเอาไว้แล้ว
“ฮ่า ๆ หลังจากกลายเป็ปราชญ์ยุทธ์แล้ว เ้าต้องมีพลังในการปกป้องตัวเองเอาไว้บ้าง จากนั้นจึงจะสามารถออกไปท่องดูโลกภายนอกได้”
ในที่สุด หนิงฝานก็ยิ้มออกมาอย่างรื่นเริงใจ
ปิดด่านฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง ด้วย้าจะเข้าสู่ขอบเขตปราชญ์ยุทธ์ให้ได้โดยเร็วที่สุด
ทว่าจากนั้น
หนึ่งเดือนผ่านไป
สองเดือนผ่านไป
สามเดือนผ่านไป
หลังจากติดอยู่ที่คอขวดเป็เวลาสามเดือน หนิงฝานหยุดชะงักอีกรอบ
หายนะ!
ยากเหลือเกิน!
ยากสุดจะพรรณนา!
หนิงฝานโหยหวนคร่ำครวญ!
ไม่แปลกใจเลยว่าเหตุใดในโลกนี้ จึงไม่มีผู้ใดสามารถทะลุทะลวงสู่ขอบเขตปราชญ์ยุทธ์นานนับพันปี ย่อมเป็เพราะสามระดับขั้นของการเข้าสู่ขั้นปราชญ์ยุทธ์พูดง่าย ๆ ว่ายากอย่างยากจะเข้าถึง!
แม้แต่หนิงฝานที่ร่างแห่งเซียนกระบี่า ทั้งพร์ไร้ผู้ใดเทียบเทียม ยังมีคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียน มหาเคล็ดขัดเกลาร่างอสูร์ และกระดิ่งิญญาศักดิ์สิทธิ์ รวมถึงเคล็ดชำระอื่น ๆ อีก การฝึกฝนเป็ระยะเวลาสามเดือนยังมิรุดหน้ามากมายนัก
ส่วนระยะห่างของขั้นปราชญ์ยุทธ์นั้น เขารู้สึกว่ามันช่างไกลเกินเอื้อมเหลือเกิน
“ดูเหมือนว่าข้าจะใจร้อนเกินไป สิ่งที่ไม่มีผู้ใดสามารถทำได้นานนับพันปี ข้าจะประสบผลสำเร็จได้อย่างง่ายดายได้เช่นไร”
“ลืมมันเสียเถอะ ลืมมันเสียเถอะ ออกไปเดินเล่นผ่อนคลายอารมณ์กัน!”
หนิงฝานส่ายหัวไปมา
สุดท้ายเขาก็หยุดฝึกฝน แล้วเดินลงไปด้านล่างของพระราชวังจักรพรรดินี
อย่างไรก็ตามแต่ ทันทีที่เขาเดินลงจากพระราชวังจักรพรรดินี หนิงฝานกลับพบว่าทั่วทั้งดินแดนศักดิ์สิทธิ์กำลังเคลื่อนไหว บรรยากาศเต็มไปด้วยกลิ่นอายสังหาร และมีผู้คนมากมายจากสิบสำนักปะปนในนั้น
“เกิดอะไรขึ้น?”
“หรือว่าอสูรก่อเื่อีกแล้ว?”
หนิงฝานงงงวย เปิดััเทพเ้า สุ้มเสียงมากมายนับไม่ถ้วนหลั่งไหลเข้ามาในหัวของเขา แล้วเขาก็เข้าใจต้นสายปลายเหตุได้ในทันที
“สุสานนักบุญปรากฏขึ้นในใต้หล้า!”
“ธรรมะและอสูรทั้งสองฝ่ายล้วน้าพิชิตมัน”
หนิงฝานประหลาดใจ
สุสานนักบุญ ดังชื่อเรียกขาน มันคือสุสานของปราชญ์ยุทธ์ในตำนาน!
ปราชญ์ยุทธ์ผู้เกรียงไกรผู้หนึ่ง สุสานย่อมฝังไว้ด้วยทรัพย์สมบัติล้ำค่านานาชนิดที่สะสมไว้ใน่ชีวิตตน สิ่งเ่าั้ล้วนแต่เป็ทรัพย์สมบัติศักดิ์สิทธิ์อันมิอาจประเมินค่าได้ ผู้ใดได้รับมันมาย่อมเพิ่มพูนความแกร่งกล้าอย่างมหาศาล
ด้วยเหตุนี้ ทั้งฝ่ายธรรมะและวิถีอสูรย่อมให้ความสำคัญต่อสุสานนักบุญเป็อย่างยิ่ง
เป็เพราะนี่เหมือนประหนึ่งกุญแจสำคัญในศึกระหว่างฝ่ายธรรมและอสูร!
อย่างไรก็ตาม หนิงฝานรู้สึกขาดความสนใจต่อเื่นี้
ประการแรก เขาในหลายปีมานี้ได้ลงชื่อเข้าใช้และได้รับสมบัติล้ำค่ามากมาย ซึ่งแม้แต่ปราชญ์ยุทธ์ก็มิอาจมี
ประการที่สอง กำเนิดของสุสานนักบุญ ย่อมกลายเป็วังน้ำวนขนาดใหญ่ในใต้หล้าอย่างแน่นอน มิอาจหลีกเลี่ยงการต่อสู้และการเข่นฆ่ากันได้
เขาไม่จำเป็ต้องเข้าไปขลุกในบ่อโคลนตมนี้ แค่เพียงอยู่ภายในพระราชวังจักรพรรดินีอย่างสงบและกลายเป็ปราชญ์ยุทธ์ด้วยตัวเอง นี่คือความเป็จริง
หลังจากนั้น หนิงฝานเตร็ดเตร่ไปรอบ ๆ อยู่สักพัก ได้มองดูทิวทัศน์อันงดงามของดินแดนศักดิ์สิทธิ์และรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว จึงกลับไปพระราชวังจักรพรรดินี
กระทั่งค่ำคืนนั้น หลัวชิงเซียนกลับมายังพระราชวังจักรพรรดินีด้วยสีหน้าเศร้าโศก
“ภรรยา เ้าเป็อะไรไป?” เมื่อเห็นสีหน้าของหลัวชิงเซียน หนิงฝานขมวดคิ้วมุ่นทันที
“หนิงฝาน เ้ารู้เื่สุสานนักบุญที่เลื่องลือไปทั่วใน่นี้หรือไม่?” หลัวชิงเซียนถอนหายใจ เห็นได้ชัดว่า้าพูดคุยกับหนิงฝานเพื่อคลายความขุ่นเคือง
“ข้ารู้ มีอะไรหรือ?” หนิงฝานถามด้วยความสงสัย
หลัวชิงเซียนผ่อนลมหายใจอีกครั้ง “เฮ้อ! เ้าก็รู้ สุสานนักบุญนี้ประหนึ่งความพินาศย่อยยับต่อฝ่ายธรรมเรา!”
“เกิดอะไรขึ้นงั้นหรือ?” หนิงฝานฉงนใจ
“เ้าอยู่แต่ในพระราชวังจักรพรรดินีตลอดทั้งปีย่อมมิรู้เื่ ตอนนี้เก้าสำนักอสูรใหญ่ ยกเว้นจักรพรรดิปีศาจเสวี่ยเหลียนแห่งสำนักอสูรกลืนกินและจักรพรรดิปีศาจเชียงอวี้แห่งสำนักอสูรพันปรารถนา ยังมีจักรพรรดิแห่งอสูรทั้งสองปรากฏกายขึ้นอีกครั้ง พวกเขาคือจักรพรรดิปีศาจชีซาแห่งสำนักอสูรเจ็ดสังหาร และจักรพรรดิปีศาจว่านโซ่วแห่งสำนักอสูรหมื่นสรรพสัตว์!”
“ตรงกันข้าม ฝ่ายธรรมเรานั้น นอกจากผู้าุโที่เร้นกายอยู่ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์แล้ว จนถึงตอนนี้มีข้าเพียงผู้เดียวที่เป็ผู้แข็งแกร่งขั้นจักรพรรดิยุทธ์!”
“แลสุสานนักบุญนี้ เราไม่อาจมอบให้อสูร ไม่เช่นนั้นย่อมหมายถึงภัยพิบัติเป็ทวีคูณ”
ใบหน้าของหลัวชิงเซียนเต็มไปด้วยความหดหู่
“ข้ารู้แล้วว่าเื่อันใดที่สร้างความลำบากใจให้ภรรยาข้า”
หนิงฝานส่ายหัวพลางแย้มยิ้ม จากนั้นจึงพูดขึ้นว่า “ในระหว่างที่ไปสุสานนักบุญ เ้าไปกับผู้าุโนิรนามผู้นั้นได้ ผู้าุโนิรนามผู้นั้นสังหารสองจักรพรรดิด้วยกระบี่เดียว ความสามารถด้านการต่อสู้ไม่เลวเลย พวกเ้าทั้งสองร่วมมือกันต่อกรกับจักรพรรดิอสูรผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสี่มิควรเป็ปัญหาใช่หรือไม่?”
“มันง่ายยิ่งนักที่เ้าจะพูดเช่นนั้น แต่เ้าจะรู้ได้อย่างไรว่าผู้าุโนิรนามผู้นั้นจะไปกับข้าได้?” หลัวชิงเซียนมอบสีหน้าว่างเปล่าให้หนิงฝาน อันที่จริง ใบหน้าของนางค่อนข้างละมุนละไมอยู่ในที
“ไปเป็แน่ ดูอย่างเื่หอคอยปราบอสูรเป็ตัวอย่างสิ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ตกอยู่ในความลำบาก มิใช่ว่าเป็ผู้อาสุโสนิรนามเคลื่อนไหวหรอกหรือ? ตอนนี้สุสานนักบุญอุบัติขึ้น เกี่ยวโยงถึงความอยู่รอดของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ข้าเชื่อว่าเขาจะต้องเคลื่อนไหวอีกครั้งเป็แน่” หนิงฝานขยิบตา เอ่ยออกมาเพียงเท่านี้
“ใช่แล้ว!”
หลังจากได้ยินสิ่งที่หนิงฝานเอ่ยออกมา หว่างคิ้วของหลัวชิงเซียนจึงผ่อนคลายลง รู้สึกดีขึ้นเป็อย่างมาก
ท้ายที่สุด
หลัวชิงเซียนพลันเหลือบตามองหนิงฝาน รอยยิ้มพิลาสตราตรึงใจปรากฏบนใบหน้างามล้ำของนาง
“สวามี ข้าง่วงแล้ว!”
หนิงฝานถึงกับผงะ
จากนั้น ใบหน้าของเขาเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น “ง่วงแล้วก็ดี ปะไปนอนกัน!”
703
![[จบ] หวนมาเป็นสาวอ้วนของนายทหารใหญ่จอมคลั่งรักยุค 80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737009046_32054801.webp)
