ลิขิตฟ้าให้มารัก

65.....  

        ไปรยารับอาสาที่จะไปส่งลิลลี่เอง  และลิลลี่ ก็บอกให้สิปปกรพาเอมี่กลับไปก่อนส่วนสองสาวยังคงนั่งคุยกันต่อด้วยความตื่นเต้น

        “เธอคิดเหมือนฉันไหมยา”

        ลิลลี่ รีบถามความเห็นเพื่อนทันทีที่สิปปกรพาเอมี่เดินออกจากโต๊ะไป

        “เธอคิดว่าไง”ไปรยาถามเสียงตื่นเต้น

        “จะคิดเป็นอย่างอื่นได้เหรอนอกเสียจากยัยเด็กนั่นมีอะไรกับปอนด์” ลิลลี่พูดตามที่คิด

        “อุ๊ย!..ถึงขั้นมีอะไรกันเลยเหรอ”

        ไปรยาแม้จะคิดเช่นนั้นแต่ก็ยังกระดากปากอยู่ไม่น้อย

        “แหม..เธอไม่ฟังคำพูดคำจาของยัยเด็กนั่นหรือไงแต่ละคำมันส่อไปในทางนั้นแหละ บอกว่าให้รอดูว่าจะมีเซอร์ไพรส์มากกว่านี้..แล้วก็ที่บอกว่าปอนด์คงไม่คิดจะปัดความรับผิดชอบเธอว่าสองประโยคนี้จะตีความว่าไงได้ล่ะ”  ลิลลี่ย้อนถาม

        “อือ..ก็จริงนะ..ต๊าย..หรือว่าสองคนนั่นจะ...”

        ไปรยาทำหน้าตกใจอีกรอบ

        “ไม่จะหรอก ฉันว่าเรียบร้อยไปแล้วล่ะเธอไม่คิดสงสัยเหรอที่ปอนด์จู่ ๆ ก็นัดเราสองคนมา แถมหน้าตายังกะคนแบกโลกเอาไว้ทั้งโลกสีหน้ากลัดกลุ้มระทมทุกข์ซะขนาดนั้นคงจะเรื่องที่ทำพลาดไปมีอะไรกับยัยเด็กเอมี่นั่นแน่เลย”

        ลิลลี่ วิเคราะห์ ไปรยาเริ่มเห็นด้วยทั้งคู่เริ่มหน้าเครียดรับเอาปัญหาของเพื่อนมาเป็นของตนในทันที ต่างก็ถกปัญหานี้กันจนร้านปิดจึงกลับบ้านไปด้วยความกลุ้มแทนสิปปกรพร้อมกับห่วงใยนัฏนรี ที่กำลังท่องเที่ยวอยู่ต่างประเทศด้วย

        “ทำไมน้องเอมี่จะต้องพูดให้ตัวเองดูแย่ในสายตาคนอื่นแบบนั้นด้วย”

        สิปปกร ต่อว่าเอมี่ทันที่ที่ทั้งคู่ขึ้นมานั่งในรถเรียบร้อยแล้วและเขากำลังจะขับออกจากร้านอาหาร

        “ก็แล้วทำไมพี่ปอนด์จะต้องปิดบังเพื่อนด้วยล่ะคะ”

        เอมี่ย้อนถามด้วยความน้อยใจ

        “มันไม่ใช่เรื่องที่ดีไม่ใช่หรือที่จะต้องเปิดเผยให้คนอื่นรู้ว่าเรามีอะไรกันหรือเอมี่อยากจะประจานพี่ให้เพื่อน ๆ พี่มองพี่ว่าเป็นไอ้พวกหื่นกามใช้กำลังข่มขืนผู้หญิง”

        เขาถามเสียงดังรู้สึกขุ่นเคืองใจลึก ๆ

        “ไม่ใช่นะคะ..เอมี่ไม่คิดที่จะบอกเพื่อนพี่ปอนด์สักหน่อยว่า  เอมี่ถูกพี่ปอนด์ข่มขืน”

        เอมี่ทำหน้าเสียใจไม่คิดว่าเขาจะกลัวในเรื่องนี้

        “แล้วเอมี่พูดเพื่ออะไร” เขาถามอย่างไม่เข้าใจ

        “เอมี่ก็แค่อยากจะให้พี่ปอนด์ให้เกียรติเอมี่ด้วยการแสดงออกว่าเราเป็นแฟนกันก็เท่านั้นเอง” เอมี่บอกความต้องการที่แท้จริงของตนเอง

        “แต่เอมี่ก็รู้ว่าความจริงเราไม่ใช่แฟนกัน”

        เขาบอกเพื่อให้เธอเข้าใจ เอมี่เม้มปากที่สั่นระริกเพียงครู่เดียวก็สามารถสั่งน้ำตาให้กลบตาทั้งสองข้างได้ในเวลาอันรวดเร็วราวนักแสดงมืออาชีพ

        สิปปกรตกใจที่เห็นเอมี่ร้องไห้สะอึกสะอื้นเขาเริ่มอารมณ์เย็นลงหันมามองเด็กสาวด้วยแววตาสงสาร เขาไม่น่าที่จะพูดรุนแรงกับเธอเลย  เขาเป็นคนที่ทำให้เธอต้องตกอยู่ในสภาพเลวร้ายนี้เขาไม่ควรจะซ้ำเติมเธอด้วยคำพูดเช่นนี้

        “น้องเอมี่..พี่ขอโทษ”

        เขาเอื้อมมือข้างหนึ่งไปกุมมือเธอด้วยความนุ่มนวลหัวใจของเขาอ่อนยวบด้วยความเวทนาเธอ

        “ทำยังไงเอมี่ถึงจะยกโทษให้พี่”

        เขาพูดต่อเมื่อเห็นเธอสะอื้นฮักๆ ไม่พูดไม่จา

        “พี่ปอนด์ไม่ผิดหรอกค่ะ..เอมี่ผิดเองที่ไม่คิดจะขัดขืนพี่ปอนด์ถ้าคืนนั้นเอมี่แข็งแรงกว่านี้ เอมี่คงจะเอาตัวรอดได้ไม่ถูกพี่ปอนด์ย่ำยีจนมามีสภาพกดดันแบบนี้”

        “โธ่..เอมี่..พี่ขอโทษได้โปรดอย่าพูดให้พี่ต้องรู้สึกผิดบาปมากไปกว่านี้เลยขอร้องล่ะ”

        เขาแทบจะไหว้เธอ เอมี่หยุดร้องไห้ก้มลงเปิดกระเป๋าหยิบผ้าเช็ดผ้ามาซับน้ำตา

        “เอมี่ อยากจะกลับคอนโด หรือ บ้านสวนกับพี่”

        “พี่ปอนด์...”

        เอมี่ ดีใจจนเผลอยิ้มออกมาที่ได้ยินเช่นนั้นแสดงว่าเขาใจอ่อนยอมให้เธอไปกับเขาได้แล้วสินะ เขาก็น่าจะรู้ว่าเธอต้องการไปบ้านสวนกับเขามากที่สุด

        “กลับมาแล้วเหรอนายปอนด์ นึกว่าจะเมามาซะอีก”

        ชวินในร่างเจ้าหมีพูเห่าต้อนรับเพื่อนที่ก้าวเข้ามาภายในห้องนอน

        “ยังไม่นอนอีกหรือชวินดีเหมือนกันฉันจะได้ระบายความทุกข์ให้นายฟัง เผื่อฉันจะได้หายกลุ้ม”

        สิปปกรล็อคประตูให้แน่นหนาก่อนจะเดินลงมาทิ้งตัวนอนบนเตียงอย่างคนหมดแรงเจ้าหมีพู กระโดดผลุงขึ้นไปนั่งข้าง ๆ ทันทีอย่างรู้ใจ สิปปกรเอื้อมมือไปลูบหลังเจ้าหมีพูแต่นัยน์ตาจ้องมองไปบนเพดานอย่างคนเหม่อลอย

        “ทุกข์ใจอะไรก็ระบายมาเถอะเพื่อนฉันพร้อมที่จะฟังนายเสมอ”

        เจ้าหมีพูเห่าเตือนให้รีบเล่า สิปปกรจึงหันเบนสายตามามองที่หมีพู

        “วันนี้ฉันนัด ลิลลี่กับไปรยาไปทานอาหาร”

        สิปปกรเกริ่นเสียงแผ่ว ๆ

        “ทำไมไม่ชวนฉันไปด้วยวะอ๋อ..เห็นฉันเป็นหมาใช่ไหมล่ะ ถึงไม่คิดจะสนใจไยดี  หมาก็มีหัวใจนะโว้ย” เจ้าหมีพูหอนยาวให้สิปปกรรับรู้

        “ที่ไม่ได้เอานายไปด้วยก็เพราะไม่อยากจะให้ลิลลี่กับยาสงสัยเกิดฉันเผลอพูดอะไรไป  ฉันไม่อยากจะให้คนอื่นรู้หรอกว่านายคือเจ้าหมีพู”

        “เออ..ขอบใจยังอุตส่าห์เข้าใจคำพูดของฉันด้วยแฮะ”  ชวินร่างหมีพูยิ้มอย่างพอใจ

        “ฉันกลุ้มใจเรื่องที่เกิดขึ้นอยากจะระบายให้ลิลลี่กับไปรยาฟังด้วยแต่ฉันก็ไม่อยากจะทำให้เอมี่เสียหาย แต่ที่ไหนได้ เอมี่ดันนั่งแท็กซี่ตามไปที่ร้าน แล้วก็พูดให้ลิลลี่กับไปรยาสงสัยแถมแสดงท่าทางสวีทหวานกับฉันให้สองคนนั่นเห็นอีกต่างหาก เหมือนกับว่าเอมี่อยากจะให้ฉันเปิดตัวว่าเธอเป็นแฟนฉัน  จนฉันต้องรีบพาเอมี่กลับมานี่แหละ ตอนแรกก็ว่าจะไปส่งที่คอนโดเอาไปเอามา ก็ต้องยอมพามานี่ที่ด้วย ไม่งั้นเอมี่ก็ร้องห่มร้องไห้จนฉันใจอ่อน”

        สิปปกร เล่าระบายออกไปแล้วก็รู้สึกหายอึดอัดบ้าง

        “ตายห่ะ นี่ยัยเด็กนั่นขอตามมาที่บ้านสวนด้วยหรือเนี่ยรีบล็อคห้องให้ดีนะโว้ย เกิดเจ้าหล่อนเข้ามาปล้ำจะหาว่าฉันไม่เตือน คราวนี้นายจะเสียตัวจริง ๆคราวที่แล้วฉันยังพอจะเชื่อได้ว่านายยังบริสุทธิ์ผุดผ่องอยู่เสียแต่ภายนอกให้ยัยเด็กนั่นลูบๆ คลำ ๆ”

        หมีพูกระโดดจากเตียงไปเห่าตรงประตูประหนึ่งจะเตือนให้เจ้าของห้องตรวจตราใส่กลอนให้แน่นหนา

        “ฉันรู้น่า..ล็อคห้องเรียบร้อยแล้วล่ะ  และตอนนี้เอมี่ก็คงเข้านอนไปแล้วล่ะ  นี่ดีเท่าไรที่ไม่ขอตามมานอนห้องนี้ด้วยไม่งั้นก็ไม่รู้จะปฏิเสธยังไงดี”  สิปปกรพูดให้ชวินในร่างหมีพูได้รับรู้

        “เออ..นายทำถูกแล้ว ไม่งั้นซวยติดพันแน่เพื่อนเอ๋ย..”

        “เฮ้อ..ชักจะง่วงแล้วล่ะขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะเพื่อนถ้านายง่วงก็นอนก่อนเลยนะ”

        เขาบอกหมีพูแล้วก็ลุกขึ้น

        “ตามบาย..ฉันก็ง่วงแล้วเหมือนกันหมาก็ง่วงเป็นเหมือนกันนะโว้ย”

        ชวินร่างหมีพูเห่าบอก ก่อนจะเดินไปล้มตัวลงนอนบนที่นอนของตัวเองอย่างรู้สถานภาพของตน

        ปัญจพลตื่นเต้นที่เห็นเบอร์โชว์ที่หน้าจอมือถือเขานึกว่าตัวเองตาฝาดไปด้วยซ้ำที่เห็นเป็นเบอร์ของลิลลี่โทรเข้ามา  ซึ่งถือเป็นเรื่องที่ผิดปกติอย่างมาก  เพราะส่วนมากแล้วเขาจะเป็นคนโทรหาเธอมากกว่า

        “ว่าไงครับคุณลิลลี่ วันนี้คิวว่างให้ผมแล้วใช่ไหมครับถึงได้รีบโทรมาบอกแต่หัววัน”

        เขากรอกเสียงยั่วยวนด้วยความคึกคักในหัวใจนึกอยากจะไปเห็นหน้าเธอเร็ว ๆ แต่การจราจรวันนี้ติดขัดมากเป็นพิเศษทำให้เขาไปช้ากว่าปกติที่เขาต้องการมากที่สุดในวันนี้ก็คือมอบของพิเศษที่เขาซื้อมาจากออสเตรเลียเพื่อฝากลิลลี่โดยเฉพาะ

        “หัววันบ้าอะไรล่ะแหกตาดูนาฬิกาสินี่มันจะทุ่มหนึ่งแล้วนะ พนักงานคนอื่นออกจากออฟฟิศไปหมดแล้ว เหลือฉันคนเดียวนี่แหละคุณจะมารับฉันหรือไม่มาคะ”

        ลิลลี่ถามเสียงเหมือนบังคับไปในตัวเธอคิดว่าเขาจะต้องแวะเข้ามารับเธอเหมือนเช่นที่ผ่านมา  และเมื่อวานนี้เขาก็พูดทำนองว่าจะมารับเธอ จนทำให้เธอต้องบอกปฏิเสธที่จะติดรถของสายใจไป  แล้วก็นั่งรอเขาอยู่นานจนเห็นว่าเวลาผ่านไปเกือบหนึ่งทุ่มแล้ว  เธอจึงต้องเป็นฝ่ายโทรถามเขาเสียเอง  แต่ใช่ว่าเธออยากจะให้เขามารับหรอกนะทว่า..เธออยากจะถามเขาในเรื่องที่เธอค้างคาใจเมื่อวานนี้มากกว่า

        “โอ๊ะ..นี่ผมหูฝาดไปหรือเปล่าครับช่วยทวนคำพูดอีกทีได้ไหมครับ”

        ปัญจพลย้อนถามด้วยน้ำเสียงที่จะหยอกเย้า

        “ไม่ต้องมาฟอร์ม ฉันรู้ว่าคุณไม่ได้หูตึงถ้าอยากจะมารับฉันก็ให้รีบมาภายในครึ่งชั่วโมงนี้ ไม่งั้นฉันจะได้โทรนัดคนอื่นมารับแทน”เธอพูดขู่

        “คนอื่นงั้นหรือ  อ๋อ..คุณคงจะหมายถึงคุณปอนด์ล่ะสิ”

        เขาย้อนถามน้ำเสียงขบขัน ไม่ได้มีอารมณ์หึงหวงเหมือนเมื่อวานนี้แล้ว เนื่องจากเขาได้รู้ความสัมพันธ์ของสิปปกรกับเอมี่  แล้วนั่นเอง เขาจึงหายห่วงเรื่องที่ลิลลี่จะไปมีความสัมพันธ์เชิงชู้สาวกับสิปปกร  เพราะจะต้องมีเอมี่คอยขัดขวางไว้ให้เขาสบายใจอยู่แล้ว

        “ถ้าใช่แล้วจะทำไม”

        “ผมก็จะบอกคุณว่า อย่าไปยุ่งกับคุณปอนด์เขาเลยถ้าไม่อยากถูกน้องเอมี่ฉีกอกเอาเพราะความหึง”

        “ดีแล้วที่พูดเรื่องนี้..ที่ฉันตั้งตารอให้คุณมารับก็เพราะฉันอยากจะพบคุณเพื่อถามเรื่องนี้โดยเฉพาะเลยแหละ”

        “อ้าว..นึกว่าคิดถึงผมจนทนไม่ไหวให้รีบไปให้เห็นหน้าซะอีก”

        “ฝันไปเถอะ..ตกลงวันนี้คุณจะแวะมารับฉันหรือเปล่า”

        “ผมเพิ่งรู้นะเนี่ย ว่าผมไปรับคุณหลังเลิกงานเกือบทุกวันจนเป็นหน้าที่ไปแล้ว”

        เขาถามเสียงกลั้วหัวเราะรู้สึกดีใจที่ลิลลี่อยากจะให้เขาไปรับเธอ เพราะที่ผ่านมาเขาคิดว่าตัวเองเป็นฝ่ายที่อยากจะไปรับเธอมากกว่าจึงไม่คิดว่าเธอจะยินดีหรือเต็มใจอะไรนัก

        “ช่วยไม่ได้อยากจะทำให้ฉันติดนิสัยสบายทำไมล่ะ

        คุณก็ต้องรับผิดชอบ แล้วนี่คุณอยู่ที่ไหนคะ”

        “ใกล้ถึงแล้ว รถติดอยู่หน้าถนนนี้เอง”

        “ถ้าอย่างนั้นฉันนั่งรถมอเตอร์ไซด์ไปดักรอคุณที่ป้ายรถเมล์หน้าปากซอยดีกว่า”

        “ไม่ต้องหรอก..ผมเป็นห่วงคุณไม่อยากจะให้นั่งรถตอนค่ำๆ มืด ๆ มันอันตราย”

        เขาบอกจากความรู้สึกจริง ๆ ลิลลี่นิ่งไปพักใหญ่ด้วยความอบอุ่นใจกับคำพูดของเขาจนหัวใจอ่อนไหวยวบยาบ

        “ก็เพิ่งจะทุ่มเดียวเองยังไม่มืดเท่าไหร่หรอก”

        น้ำเสียงของลิลลี่ฟังอ่อนโยนลง

        “ยังไงผมก็อดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดีคุณนั่งรอในออฟฟิศน่ะแหละ ถ้าเหงาก็คุยเป็นเพื่อนรปภ.ไปก่อนแล้วกัน อีกไม่เกินสิบห้านาทีหรอก  คุณก็จะได้เห็นหน้าผมแล้วล่ะอดทนรอคิดถึงผมนิดหนึ่งก็แล้วกันนะ”

        เขาทำเสียงล้อเลียนอย่างอารมณ์ดี

        “บ้า!..ฉันทนหิวไม่ได้มากกว่าอาจจะกัดแขนดูดเลือดรปภ.กินแก้หิวก็ได้ถ้าคุณไม่รีบ ๆ มา”  เธอบอกเขาติดตลกทำให้คนฟังถึงกับหัวเราะก่อนจะวางสายไป