ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง(จำเป็น) ในยุค 80 【จบแล้ว】

        พอฉินซู่ที่เจ็บขาแต่ก็พยายามพลิกตัวอย่างทุลักทุเลอยู่ข้างเตียงต่งเสี่ยวเสี่ยวก็อดไม่ได้ เธอพยายามจะกลั้นหัวเราะแล้ว

        ฉินซู่หันกลับมามองเธอ

        ทั้งสองสบตากันภายใต้แสงไฟสลัวต่งเสี่ยวเสี่ยวสังเกตเห็นหนวดเคราที่เริ่มขึ้นรกบนคางของฉินซู่สองสามวันมานี้คงคิดมากไม่ใช่น้อย

        ในระหว่างที่ฉินซู่สบตากับต่งเสี่ยวเสี่ยว

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวคนก่อนเอาแต่กินๆ นอนๆแต่หลังจากทะเลาะกันครั้งนั้น เธอก็เปลี่ยนไปจริงๆ

        ที่ผ่านมานี้เธอลำบากมามากร่างกายก็ซูบผอมลง แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยน

        หัวใจของเขาก็เต้นระรัวขึ้นมา

        บางทีชีวิตอาจจะดีขึ้นถ้าทั้งสองเปิดใจให้กันจริงๆ พวกเขาก็จะเป็นครอบครัวเดียวกันได้และมีลูกที่น่ารักอีกสองคน

        พอคิดได้แบบนั้นฉินซู่ก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา เขามองต่งเสี่ยวเสี่ยวด้วยสายตาที่อ่อนโยนมากขึ้น

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวสบสายตาฉินซู่เธออดบ่นพึมพำในใจไม่ได้

        ถึงฉินซู่จะมีหนวดเคราขึ้นเต็มไปหมดแต่เขาก็ยังหล่ออยู่ดี ถ้าเธอมีลูกกับเขาจริงๆ ลูกจะได้ยีนเด่นของเขามาบ้างไหมนะ?

        แน่นอนสิ!

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวให้คำตอบที่มั่นใจได้ในทันทีเพราะรูปร่างหน้าตาของเธอก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่อะไร

        ถ้าลูกสืบทอดยีนเด่นของทั้งสองคนมาพอเกิดออกมาก็ต้องเป็นสาวน้อย หรือหนุ่มน้อยหน้าตาดีแน่นอน

        หยุดๆๆ!

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวกำลังจินตนาการเพลินๆก็เห็นฉินซู่มองมาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหมาย

        สายตาที่ดูเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ใช่มีความสงสัยเคลือบแคลงอยู่ในน้้นด้วย

        "แค่กๆ"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวรู้ตัวว่ารอยยิ้มของเธอเมื่อกี้นี้มันจินตนาการเกินเลยไปมาก

        มันเหมือนกับว่าเธออยากจะกระโจนเข้าไปมีลูกกับเขาตรงนั้นเลย!

        "เอ่อ...ฉันขอตัวไปนอนก่อนนะ"พูดจบก็ทิ้งตัวลงนอน คว่ำหน้าลงกับหมอน แล้วหลับตาปี๋

        ถ้าคุยกันต่ออีกนิดเธอคงจะพูดจาไม่รู้เรื่องแถมยังอึดอัดจนอยากจะหลบหน้า

        พอเห็นท่าทางของต่งเสี่ยวเสี่ยวฉินซู่ก็หัวเราะออกมาอีกครั้ง เขารู้สึกว่าอารมณ์ดีขึ้นมาก

        เขาจะรอวันที่ขาของตัวเองหายดี

        และหวังว่าทั้งสองคนจะพยายามไปด้วยกันทำให้บ้านหลังนี้ดีขึ้น

        วันรุ่งขึ้น

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวตื่นขึ้นมาสวมเสื้อผ้าก็รู้สึกว่าร่างกายไม่เจ็บปวดแล้วแสดงว่ายาที่เธอทำขึ้นเองนั้นมีประสิทธิภาพค่อนข้างดีเลย

        เธอเอายาที่ทำไว้แล้วแต่ยังใช้ไม่หมดใส่ขวดเล็กๆ ตั้งใจจะเอาไปให้สวีซิ่ว

        เธอมองแปลงผักที่หน้าบ้านต่งเสี่ยวเสี่ยวก็รดน้ำให้พวกมันเล็กน้อยกว่าจะทำอาหารเช้าเสร็จก็เกือบจะถึงเวลาไปทำงานแล้ว

        "รีบตื่นมากินข้าวเช้าเร็วเข้าแม่ไปก่อนนะ!"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวเห็นว่าเด็กๆทั้งสามคนยังไม่ตื่น เธอก็แค่กำชับไม่กี่คำ แล้วหยิบของออกไปทำงาน

        ต้องทำงานอีกสองวันถึงจะได้พัก

        พอเธอออกไปแล้ว เด็กๆทั้งสามก็โผล่มาจากผ้าห่ม ฉินไห่หยางมองไปทางฉินซู่ "พ่อฮะ ยังจะใช้วิธีนี้อยู่อีกเหรอ?"

        ฉินซู่หันหน้ากลับมามองลูกชายด้วยท่าทางสบายๆ"หาวิธีไปสืบเรื่องเมื่อวานจากลุงหวังของลูกมาให้ได้"

        พูดจบฉินซู่ก็รู้สึกว่ายังไม่พอ"อีกสองวัน ค่อยเชิญลุงหวังมากินข้าวที่บ้าน พ่อจะคุยกับเขาเอง" 

        "ครับ"

        ถึงแม้ฉินไห่หยางจะไม่เข้าใจเหตุผลแต่เขาก็ไม่ค่อยเห็นฉินซู่แสดงสีหน้าจริงจังแบบนี้เท่าไหร่เขาจึงรู้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

        ฉินไห่หยางถือตัวว่าเกิดก่อนจึงไปตักอาหารเช้าในครัวมาให้เฉินเฉินและฉินไห่เยว่กินก่อน

        แล้วตักอาหารเช้ามาให้ฉินซู่อีกส่วน

        ระหว่างที่กินข้าว ฉินไห่หยางก็พูดขึ้นมา"อาหารเช้าที่แม่ทำอร่อยสุดๆ ถ้าแม่ไปเปิดร้านอาหารในเมืองจะต้องมีคนมาซื้อเยอะแน่นอน ว่าไหม?"

        พอได้ยินคำว่า แม่ที่ไม่ติดขัดของฉินไห่หยางแล้ว ฉินซู่ก็รู้สึกดีใจขึ้นมาเล็กน้อย

        หัวใจของเด็กๆ ใสบริสุทธิ์เหมือนกระจกเมื่อพวกเขาเรียกแบบนี้ด้วยความตั้งใจและไม่รู้สึกอึดอัดนั่นแสดงว่าความขัดแย้งในใจได้หมดไปแล้ว

        "ไห่หยาง"

        ฉินซู่เรียกฉินไห่หยางที่กินอาหารเช้าเสร็จพอดีเงยหน้าขึ้นมาด้วยความงุนงง"ครับ?"

        "ลูก..." ฉินซู่ตั้งใจจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็กลืนคำพูดนั้นลงไป "เดี๋ยวค่อยไปตัดหญ้ามาให้กระต่ายด้วยนะ"

        หลังจากทำยาเม็ดทำเสร็จสมุนไพรที่ตากเอาไว้ก็เริ่มแห้งหมดแล้วตอนกลางวันเขาก็ทำได้แค่นั่งรับแดดอยู่ในสวน ไม่มีอะไรให้ทำ

        ฉินซู่เพิ่งเคยรู้สึกเบื่อเป็นครั้งแรก

        เขาลังเลอยู่สักพัก ก่อนจะหันไปหาฉินไห่หยาง"เดี๋ยวลูกไปบ้านลุงชิงซานอีกรอบนะคราวก่อนเขาบอกว่าจะสอนพ่อสานเก้าอี้หวาย ลองไปถามเขาดูว่าพอจะมีเวลาไหม"

        "ครับผม!"

        ฉินไห่หยางพูดพลางเก็บชามออกไปเขาวิ่งออกจากบ้านไปพร้อมกับฉินไห่เยว่และเฉินเฉิน

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวเดินมาเกือบครึ่งชั่วโมงในที่สุดก็มาถึงลานหิน

        พอเธอมาถึง ก็เห็นสวีซิ่วกำลังเดินมาหาเธอ

        "สวีซิ่วคนนี้กล้าหาญจริงๆได้ยินว่าเมื่อวานหลี่กุ้ยหวาไปอาละวาด แต่ก็ถูกไล่ออกมา!"

        "หลี่กุ้ยหวาไม่ใช่คนใหญ่คนโตอะไรลูกชายคนโตของเธอก็เปิดแค่ร้านซ่อมเล็กๆ ในเมือง มีอะไรน่ากลัวกัน?"

        "จะไปทนให้เธอเอาเปรียบทำไหมแค่ไล่ออกไปก็พอแล้ว ถ้าเธอมาอีก ฉันก็จะแจ้งความเลย!"

        ยังไม่ทันที่เธอจะเดินไปถึงสวีซิ่วต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ได้ยินเสียงซุบซิบนินทาของชาวบ้าน

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวกำลังตั้งใจฟังสวีซิ่วก็เดินมาถึงตัวเธอพอดี

        สวีซิ่วยังไม่ได้พูดอะไรหวังฮั่นเหลียงก็เข้ามาจัดการเรื่องงานของวันนี้

        สายตาของเขามองเลยต่งเสี่ยวเสี่ยวไป"หลี่กุ้ยหวาได้รับบาดเจ็บ สองสามวันนี้คงจะไม่มาขอให้ทุกคนตั้งใจทำงานกันด้วย!"

        พอได้ยินว่าหลี่กุ้ยหวาได้รับบาดเจ็บทุกคนก็เบิกตากว้าง

        หวังฮั่นเหลียงเพิ่งเดินออกไปพวกเขาก็ซุบซิบนินทากันต่อทันที

        "เธอได้รับบาดเจ็บ?"

        "ไม่น่าเชื่อเลยคนร้ายกาจมาทั้งชีวิตแบบนั้นก็มีวันที่เจ็บตัวด้วย"

        "เธอเจ็บตัวก็ดีสิพวกเราก็จะได้อยู่อย่างสงบ!"

        พวกเขาพูดด้วยสีหน้าที่ตื่นเต้นบางคนก็รีบวิ่งเข้ามาจับมือของสวีซิ่ว

        "สวีซิ่ว เธอเก่งมากนี่เธอจัดการหลี่กุ้ยหวาเองเลยเหรอ?"

        สวีซิ่วก้มหน้าเมื่อเห็นพวกเขารุมถามแบบนั้น ต่งเสี่ยวเสี่ยวเลยเดินเข้ามาพร้อมพูดว่า"มีคนจัดการตัวปัญหาให้ พวกคุณก็ดีใจกันใหญ่เลยนะ!"

        "แล้วทำไมตอนปกติพวกคุณไม่สู้กลับบ้างล่ะ? ลูกชายคนโตของเธอแค่ทำธุรกิจในเมืองจะทำให้พวกคุณอดตายเลยงั้นเหรอ?"

        "พวกเราก็อยู่หมู่บ้านเดียวกันทำงานแลกแต้มเหมือนกัน ถึงเขาจะมีเงินมากกว่าหน่อยแล้วคิดว่าจะรังแกใครก็ได้งั้นเหรอ?"

        "เราก็คนก็เหมือนกันไม่จำเป็นต้องทำตัวด้อยกว่าใคร!"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวพูดจบก็หันหลังแล้วดึงสวีซิ่วออกไป

        สวีซิ่วเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อวานตอนบ่ายให้ฟัง

        หลี่กุ้ยหวามารู้ตอนหลังว่าสวีซิ่วมาช่วยเอาไว้ต่งเสี่ยวเสี่ยวเลยหนีรอดไปได้

        หล่อนเลยพาคนไปที่บ้านของเธอตั้งใจจะพังบ้าน เธอเลยถือมีดเดินออกมาจากข้างใน

        เธอแสดงละครเป็นคนบ้าหน้าประตูบ้านของตัวเองอย่างเต็มที่

        หลี่กุ้ยหวาก็ตกใจกลัวจริงๆไม่กล้าอาละวาดที่บ้านของเธออีก แล้วรีบพาคนของตัวเองกลับไปด้วยความอับอาย

        พอกลางดึกหล่อนก็ปวดขามาก จึงไปโรงพยาบาลจนถึงเช้าก็ยังไม่กลับมา

        เมื่อได้ยินเรื่องทั้งหมดแล้วต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ยกนิ้วโป้งให้ "เธอควรทำแบบนี้ตั้งนานแล้วต่อไปหล่อนจะไม่กล้ามาหาเรื่องเธออีก!"

        "ฉันช่วยเธอหาทนายดีๆ สักคนได้นะจะได้ทวงเงินค่าเลี้ยงดูลูกคืนมา"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวแค่แนะนำ ส่วนเรื่องอื่นๆก็แล้วแต่สวีซิ่ว

        "ฉันขอคิดดูก่อนนะ"