สนามบินสุวรรณภูมิ
ที่สนามบินสุวรรณภูมิ พู่กันกำลังเข็นกระเป๋าออกมาจากอาคารผู้โดยสารขาเข้า สายตาหวานกำลังมองหาพี่ชาย เมื่อเห็นพี่ชายที่ยืนอยู่อยู่ไม่ไกล รอยยิ้มบางก็ผุดขึ้นที่ใบหน้าเนียน ก่อนจะรีบเข็นรถเข็นกระเป๋าเข้าไปหาพี่ชาย ใกล้เพียงไม่กี่ก้าวแต่จนตอนนี้พี่ชายของเธอก็ยังมองไม่เห็นเธออยู่ดี
“พี่ณัฐ” เธอโบกมือให้พี่ชาย ณัฐนธีหันไปตามเสียงเรียก
“ยายพู่” ณัฐนธีโบกมือตอบกลับน้องสาว พร้อมกับเดินเข้าไปหา
“หึ หึ มีใครบางคนจำน้องตัวเองไม่ได้” พู่กันทำหน้าย่นๆ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้พี่ชาย ณัฐนธีหัวเราะให้กับท่าทางของเธอ
“ยายตัวแสบเธอไม่กลับบ้านกี่ปีแล้วฮะ” ณัฐนธีเอามือขยี้ผมน้องสาวเบาๆ
“ถ้าจะโทษก็ต้องโทษที่เธอแล้วละ”
“อ่ะ ใช่ที่ไหน” พู่กันทำท่าทีประท้วงทีเล่นทีจริง
“ไปกันเถอะ”
“ค่ะ”
“มาเดี๋ยวพี่เข็นเอง” พู่กันปล่อยมือจากรถเข็นกระเป๋าแล้วไปคล้องที่แขนของพี่ชายแทน ทั้งสองเดินมาถึงที่จอดรถ ณัฐนธีขนกระเป๋าใบใหญ่ของน้องสาวขึ้นท้ายรถ จากนั้นทั้งสองก็มุ่งหน้าออกจากสนามบิน
พู่กันมองออกนอกหน้าต่าง เห็นความเปลี่ยนแปลงใหม่ๆ ที่เกิดขึ้นมากมาย
“ดูแปลกตาขึ้นมากเลยนะคะ”
“หึ หึ ก็ใช่นะสิ เธอไปตั้งกี่ปีแล้วละ” พี่ชายหันหน้ามาหาน้องสาว
ใช่แล้วห้าปีที่เธอไม่ได้กลับมาที่นี่เลย ส่วนมากแล้วพี่ณัฐกับคุณปู่จะเป็ฝ่ายไปหาเธอ
“นานมากกก” เธอลากเสียงยาว
“นานจนใครบางคนจำน้องตัวเองไม่ได้” เธอหันหน้ามาหาพี่ชาย ณัฐนธีหันหน้ามามองน้องสาวแล้วยิ้มตอบ
“นี่เธอยังไม่หายงอนพี่อีกหรอ” ณัฐนธีหันกลับไปมองถนนอีกครั้ง
“เอา เอา พี่ยอมรับผิดก็ได้ ก็น้องสาวพี่สวยขึ้นขนาดนี้ใครจะไปจำได้ละ”
“พี่ณัฐ ไม่ต้องมาแกล้งชม พู่เลยนะคะ” ฮ่าฮ่าฮ่าเสียงหัวเราะของณัฐนธีเมื่อโดนน้องสาวแขวะ
“นี่ก็ไม่รู้ว่าใครบางคนอาจจะตกหลุมรักน้องสาวพี่ก็ได้นะ” พู่กันทำตาโตกับคำพูดของพี่ชาย
“พี่ณัฐอย่าพูดเป็เล่นไปค่ะ”
“พี่พูดจริงก็หาว่าพี่พูดเล่น คอยดูไปเถอะ”
“ใครเขาจะคิดเหมือนพี่ณัฐกัน แกล้งชมน้องกลบเกลื่อนความผิด”
“เ้าคิดเ้าแค้นนะเราอ่ะ”
“ก็ได้ๆ พี่จะพาไปกินของอร่อยๆ เป็การไถ่โทษ โอเคไหม”
“อืม แบบนี้สิถึงจะดีขึ้นมาหน่อย” พู่กันยิ้มหวานให้กับพี่ชาย
…..
สามสิบนาทีต่อมา
รถวิ่งเข้ามาจอดที่ร้านอาหารหรูร้านหนึ่งย้านกลางเมือง พู่กันเปิดประตูลงจากรถแล้วเดินตามพี่ชายไป
“ที่นี่หรือคะ”
“ใช่แล้วรับรองว่าอร่อย” ณัฐนธีเดินนำหน้าน้องสาวเข้าไปในร้าน มีพนักงานยืนต้อนรับและนำทางไปที่โต๊ะ
“เชิญค่ะ” พนักงานผายมือเชิญแขกให้นั่ง
“ขอบคุณครับ” ทั้งสองพยักหน้าก่อนจะนั่งลง
“สวัสดีค่ะ อ้าวณัฐ” รดาที่กำลังจะยื่นเมนูให้ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นว่าเป็ณัฐนธี
“เ้าของร้านรับออเดอร์เองเลยหรอ?”
“วันนี้ลูกค้าค่อนข้างเยอะ รดาก็ว่างๆ นิ” เสียงใสเอ่ยตอบคนตรงหน้า
“ว่าแต่...” รดาหันหน้ามามองหญิงสาวหน้าตาสะสวยที่นั่งตรงข้ามเพื่อน
“อ้อ รดา เอ่อนี่ พู่กัน น้องสาวเรา พู่นี่พี่รดา เป็เพื่อนพี่เอง”
“สวัสดีค่ะ”
“สวัสดีค่ะ”
“ณัฐเขาพูดถึงเราให้พี่ฟังบ่อยๆ ไม่คิดว่าตัวจริงจะสวยขนาดนี้” พู่กันยิ้มให้กับคำชม
“พี่รดาชมเกินไปแล้วค่ะ”
“วันนี้ทานอะไรดีคะ”
“พู่อยากทานอะไร” ณัฐนธีหันมาถามน้องสาว
“อืม ไม่รู้สิ พี่ณัฐสั่งเลยแล้วกัน พู่ไม่รู้จะสั่งอะไร”
“อืม ได้” ณัฐนธีพยักหน้าให้น้องก่อนจะก้มลงมองเมนูตรงหน้า พร้อมสั่งอาหารสามสี่อย่างที่เป็อาหารขึ้นชื่อของร้านกับเพื่อน
“ตามสบายนะคะ รดาขอตัวก่อน”
“ครับ ขอบคุณครับ”
“จะแนะนำพี่สะไภ้ก็ไม่บอกกันล่วงหน้าเลยนะพี่ณัฐ” พู่กันแอบกระซิบพี่ชายเมื่อเ้าของร้านสาวเดินออกไป
“ใช่ที่ไหนกัน” ณัฐนธีปฏิเสธเสียงสูงกับน้องสาว
“จริงหรือเปล่าคะ” พู่กันที่หรี่สายตาแล้วจ้องมองพี่ชายอย่างสงสัย หลังจากที่ทั้งสองสั่งอาหารเสร็จ ไม่นานอาหารที่สั่งก็วางเต็มโต๊ะไปหมด
“ว้าว หน้าตาน่าทานทั้งนั้นเลยค่ะ” พู่กันมองไปยังอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะ
“เยอะมากเลยค่ะเราจะกินกันหมดไหมคะเนี่ย”
“เราอ่ะ ผอมขนาดนี้ต้องกินให้เยอะๆ หน่อย ลองชิมอันนี้ดูนะ รับรองว่าอร่อยแน่” ณัฐตักอาหารให้น้องสาว
“ขอบคุณค่ะ” พู่กันตักอาหารเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ
“อืม อร่อยจริงๆ ด้วยค่ะพี่ณัฐ”
“ใช่ไหม บอกแล้วว่าอร่อย กินเยอะๆ” พู่กันลองชิมอาหารที่วางเรียงเต็มโต๊ะทีละอย่างๆ อย่างเอร็ดอร่อย
“พู่ไม่ได้กินอาหารไทยแบบนี้มานานมากเลยนะคะเนี่ย”
“เดี๋ยวพี่จะพาทัวร์ให้ทั่วกรุงเลย” ฮ่าฮ่าฮ่าเสียงหัวเราะขึ้นพร้อมกัน
.....
หลังจากที่ทั้งสองทานอาหารเสร็จ ณัฐนธีก็พาพู่กันขับรถกลับบ้าน รถยนต์วิ่งเข้าจอดที่หน้าบ้านพิพิธพงศ์พู่กันรีบเปิดประตูลงจากรถทันทีที่เห็นคุณปู่ยืนรออยู่
“คิดถึงจังเลยค่ะคุณปู่” พู่กันกอดคุณปู่แน่น
“ปู่ก็คิดถึงเหมือนกันลูก”
“ไหนไหนขอปู่ดูให้ชัดชัดหน่อยสิไม่ได้เจอกันตั้งหลายปีหลานสาวปูสวยขึ้นมากแค่ไหนเนี่ย” ปู่สุรศักดิ์มองซ้ายมองขวา หมุนตัวหลานสาวดู ก่อนจะเอ่ยชมหลานสาว
“โอ้โห สวยสวย สวยจริงๆ เลยหลานสาวปู่” ปูสุรศักดิ์ยิ้มอย่างเอ็นดู
“เข้าบ้านกันลูก”
“ค่ะคุณปู่”
“หิวไหมลูก” คุณปู่สุรศักดิ์ถามหลานสาวขณะที่เดินเข้าบ้าน
“ไม่หิวเลยค่ะ อิ่มมากๆ เลย พี่ณัฐพาพู่แวะกินข้าวก่อนเข้ามาอร่อยมากเลยละค่ะ” ฮ่าฮ่าฮ่าเสียงหัวเราะของคุณปู่ดังขึ้น
“ดีดีดีงั้นหนูขึ้นไปพักผ่อนก่อนดีไหม พักให้หายเหนื่อยแล้วค่อยลงมาคุยกับปู่ ตอนเย็น”
“ดีเหมือนกันค่ะพู่นั่งเครื่องมาตั้งนาน อยากเอนหลังสักหน่อย”
“อืม ขึ้นไปพักผ่อนเถอะลูก”
“งั้นเจอกันตอนเย็นนะคะ”
“อืม”
….
พู่กันเดินขึ้นบันไดมุ่งหน้าไปยังห้องของเธอ หลายปีแล้วสินะ ที่ฉันไม่ได้กลับบ้านเลย ไม่รู้ว่าที่ห้องยังเหมือนเดิมหรือเปล่า พู่กันเปิดประตูห้อง สำรวจของทุกอย่าง ของใช้ภายในห้องยังคงเหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย ปู่ดูแลรักษาเก็บของใช้ให้เธอเป็อย่างดี พู่กันยิ้มอย่างพอใจ
เธอวางกระเป๋า เอนหลังนอนลงบนเตียงนุ่มๆ ที่คุ้นเคย นี่สินะความรู้สึกของคำว่าบ้าน มันให้ความรู้สึกคุ้นเคย อบอุ่น สบายใจ
“ฉันกลับมาแล้ว” พู่กันเอ่ยเสียงดังกับตัวเองด้วยความดีใจ เธอนอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนที่นอน ด้วยความคิดถึง เฮ้อ เสียงถอนหายใจด้วยความโล่งอย่างบอกไม่ถูก นอนสักงีบดีกว่า พู่กันหลับตา ไม่นานเธอก็ผล็อยหลับไป
เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นพู่กันลืมตาคว้าโทรศัพท์มือถือเพื่อกดปิดการแจ้งเตือน ร่างบางบิดี้เีเพื่อขับไล่ความเมื่อยล้า แล้วพลิกตัวไปมาบนที่นอน เพื่อคลายความง่วง ไม่นานเธอก็ลุกขึ้นหยิบผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำให้ร่างกายสดชื่น
พู่กันใช้เวลาอาบน้ำไม่นานเธอแต่งตัวด้วยชุดธรรมดาสบายๆ แล้วเดินลงบันไดมาที่ห้องรับแขก เธอกำลังมองหาคุณปู่
“คุณหนู” เสียงป้าเจียมร้องทัก
“ป้าเจียม” พู่กันวิ่งเข้าไปกอดป้าเจียมแน่น
“พู่คิดถึงป้าเจียมมากๆ เลยค่ะ”
“ป้าก็คิดถึงคุณหนูมากๆ เหมือนกันค่ะ” ป้าเจียมกอดตอบพู่กันด้วยความคิดถึง จากนั้นเธอก็ผลักพู่กันออกเบาเบา
“ไหนขอป้าดูคุณหนูให้ชัดชัดให้หายคิดถึงหน่อยค่ะ”
ป้าเจียมจับแขนทั้งสองข้างของพู่กัน แล้วมองซ้ายมองขวาหมุนตัวพู่กันดูหลายรอบจนพู่กันหัวเราะกับท่าทางของป้าเจียม จากนั้นก็กอดด้วยความคิดถึงอีกครั้ง
“คุณหนูโตเป็สาวสวยมากๆ เลยนะคะ” พู่กันยิ้ม
“ป้าพูดเหมือนกันกับคุณปู่และพี่ณัฐเลยนะคะ”
“ก็ตอนนั้นคุณหนูยังเป็เด็กมัธยมอยู่เลยนะคะ ตอนนี้เรียนจบ สวยจนจำแทบไม่ได้เลยนะคะ ป้าว่าคุณหนูภาคินต้องตกหลุมรักคุณหนูของป้าแน่นอนค่ะ” พู่กันหุบยิ้มทันทีเปลี่ยนเป็ใบหน้าที่มีแววกังวลอยู่ไม่น้อย เขาไม่มีวันชอบเธอหรอก การแต่งงานก็เป็สิ่งที่เขาหลีกเลี่ยงไม่ได้ก็เท่านั้นเอง เธอรู้
“คุณหนู เป็อะไรหรือเปล่าคะ” ป้าเจียมเห็นสีหน้าที่ดูแปลกไปจึงเอ่ยถามขึ้น
“อ้อ เปล่าค่ะ อืม ป้าเห็นคุณปู่บ้างไหมคะ”
“อ๋อ คุณท่านออกไปนั่งเล่นที่สวนหน้าบ้านค่ะ”
“อ้อ งั้นพู่ออกไปหาคุณปู่ก่อนนะคะ”
“ค่ะคุณหนู เดี๋ยวป้าจะไปเตรียมอาหารเย็นอร่อยๆ ไว้รอนะคะ”
“ค่ะ พู่จะรอนะคะ หลายปีแล้วคิดถึงอาหารฝีมือป้าเจียมมากๆ เลย”
“วันนี้ป้าทำอาหารจานโปรดของคุณหนูหลายอย่างเลยค่ะ” “ขอบคุณนะคะ”
แสงอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้า ลมพัดเย็นสบาย อากาศสดชื่น พู่กันเดินชมบรรยากาศรอบบ้านด้วยความคิดถึง 5 ปีแล้วที่ไม่ได้กลับมาเลยั้แ่ที่ตัดสินใจจากบ้านไป
“กำลังคิดอะไรอยู่หรอลูก” ปู่สุรศักดิ์เอ่ยถามหลานสาวเมื่อเห็นว่าหลานสาวกำลังเดินมา
“คุณปู่ พู่กำลังคิดอะไรเพลินๆ ค่ะ” พู่กันเดินเข้าไปหาปู่ที่นั่งอยู่ที่เรือนนั่งเล่น
“มามา มานั่งข้างๆ ปู่” ปู่กวักมือเรียกเธอให้มานั่งใกล้ๆ
“ค่ะ”
“เป็ยังไงบ้างลูก หลับสบายดีไหม หายเหนื่อยหรือยัง”
“หลับสบายมากๆ เลยค่ะ”
“ดีแล้ว ดีแล้ว กลับมาบ้านเราปูก็หายห่วง” ปู่สุรศักดิ์ตบที่มือ ของหลานสาวเบาๆ
“พรุ่งนี้ปูจะจัดงานเลี้ยงเล็กๆ ที่บ้าน ต้อนรับการกลับมาของหนู ปู่ชวนครอบครัวของคุณปู่บดินทร์มาร่วมด้วย” คุณปู่สุรศักดิ์หันมาสบตาหลานสาวอันเป็ที่รัก
“เราสองครอบครัวจะร่วมปรึกษาเื่แต่งงานของหนูกับภาคินไปด้วยเลย มันถึงเวลาแล้ว ปู่ก็แก่มากแล้ว ปู่อยากเห็นหนูกับตาภีมเป็ครอบครัวสักที ปู่จะได้หายห่วง” ปูสุรศักดิ์จับมือหลานสาวแน่นเมื่อเอ่ยความในใจออกมา
“คุณปู่...” พู่กันโผเข้ากอดคุณปู่แน่น เธอรู้ว่าคุณปู่เป็ห่วงเธอ จึงทำทุกอย่างนี้เพื่อเธอ แต่ว่า พู่กันรวบรวมความกล้าเงยหน้าขึ้นเพื่อที่จะแสดงความคิดเห็นบางอย่าง ยังไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยคำใดก็ต้องพับความคิดเ่าั้เก็บเอาไว้ทันทีที่เห็นใบหน้าอันเปี่ยมสุขของผู้สูงวัย
390
