ยอดหญิงชาวนาพลิกชะตาหาทางรวย (นิยายแปล)

ตอนที่ 19 ถีบส่งจินจวี๋ (1)

        หลินซื่อไม่กล้าเปิดปากพูด นางกลัวว่าพออ้าปาก จมูกสุนัขของเถียนจินจวี๋จะได้กลิ่นเนื้อตุ๋นในปากของนางทันที

        เสี่ยวหม่านเป็นเด็กฉลาด หยิบโป๊ยกั้กที่ใช้ไม่หมดออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นไปใต้จมูกของเถียนจินจวี๋เพื่อให้อีกฝ่ายดมกลิ่น จากนั้นวางโป๊ยกั้กลงบนโต๊ะแล้วทำภาษามือว่า ‘ที่ท่านอาหญิงได้กลิ่นหอมก็คือโป๊ยกั้กในกระเป๋าข้า เป็นเพราะข้าไม่มีโอกาสได้กินเนื้อตุ๋น จึงเก็บโป๊ยกั้กพวกนี้ไว้ในกระเป๋าเพื่อดมกลิ่นให้หายอยาก คิดไม่ถึงว่าท่านอาหญิงจะคิดว่าเราแอบกินเนื้อตุ๋น ขนาดท่านอาหญิงยังไม่มีเนื้อตุ๋นกิน พวกเราไหนเลยจะได้กินล่ะ’

        เถียนจินจวี๋ยังไม่เชื่อ มองเสี่ยวหม่านด้วยความสงสัยใคร่รู้ “พี่สาวเจ้ารีดไถเงินไปจากมือพวกเรามากกว่าสามตำลึงไม่ใช่หรือ จะไม่มีเงินซื้อเนื้อตุ๋นกินได้อย่างไร”

        ‘เงินพวกนั้นเก็บไว้ให้ท่านแม่หาหมอ ไม่ได้เอาไว้ซื้อของกิน อีกอย่าง เมื่อครู่ข้ากับพี่สาวเข้าบ้านมามือเปล่า ใช่ว่าท่านอาหญิงจะไม่เห็น แล้วจะไปซื้อเนื้อตุ๋นมาจากไหนเล่า’ เสี่ยวหม่านตอบอย่างชาญฉลาด

        เถียนจินจวี๋หาช่องโหว่ไม่เจอมาสักพักแล้ว แต่รู้สึกอยู่ตลอดว่ามีจุดที่ผิดปกติ ทันใดนั้นก็โพล่งถามว่า “นางคนชั้นต่ำไฉ่เวยล่ะ”

        เถียนไฉ่เวยย่องลงมาจากหลังคาบ้านตั้งนานแล้ว เมื่อได้ยินคำพูดของเถียนจินจวี๋ก็เดินเข้ามา “ท่านอาหญิงเรียกหาข้ามีเรื่องอันใด”

        เถียนจินจวี๋มองนางหัวจรดเท้าอย่างสงสัย “เหตุใดเจ้าถึงอยู่ข้างนอก เมื่อครู่ที่ข้าเดินมาตลอดทางทำไมไม่เห็นเจ้า”

        เถียนไฉ่เวยยิ้มเย็นชาแล้วพูดประชดประชัน “ท่านอาหญิงไม่เห็นข้า แต่ข้าเห็นท่าน เหมือนสุนัขได้กลิ่นอุจจาระโชยตามลมมาบ้านเรา ท่านไม่สนแม้แต่จะมองซ้ายมองขวา ตอนนั้นข้ากำลังเก็บเสื้อผ้าอยู่ตรงกำแพงลานบ้านด้านซ้าย” ขณะที่นางพูดอยู่นั้นก็ยื่นผ้าขาดรุ่งริ่งในอ้อมแขนหลายตัวให้เถียนจินจวี๋ดูด้วย เมื่อครู่นางเก็บเสื้อผ้าพวกนี้มาเพื่อเป็นหลักฐานป้องกันโดยเฉพาะ

        ตอนนี้เถียนจินจวี๋พูดไม่ออกแล้วจริงๆ เมื่อครู่นางกำลังนั่งอยู่ในห้องโถงอย่างเบื่อหน่าย เมื่อได้กลิ่นหอมของเนื้อตุ๋นจางๆ ก็รีบวิ่งตามกลิ่นมาโดยไม่สนใจอะไร เป็นความจริงที่นางไม่สอดส่ายสายตาไปไหนเลย จึงไม่ได้สังเกตว่ามีใครอยู่ทางด้านซ้ายของกระท่อมหลังเล็กที่หลินซื่อแม่ลูกสามคนอาศัยอยู่หรือไม่

        นางจ้องเถียนไฉ่เวยสักพัก แล้วเดินปึงปังออกไปด้วยความโกรธ

        หลินซื่อตบหน้าอกด้วยความกลัว มองเถียนไฉ่เวยแล้วพูดว่า “ขอบคุณเจ้าที่ปฏิกิริยาว่องไว ไม่เช่นนั้นเราสามคนแม่ลูกคงถูกอาหญิงของพวกเจ้าจับได้แล้ว”

        เถียนไฉ่เวยทำหน้ารังเกียจ “อาหญิงอะไร เห็นได้ชัดว่าเป็นสุนัขที่คอยมองหาอุจจาระกิน”

        เสี่ยวหม่านที่อยู่ข้างๆ หลุดขำคิกคัก

        เถียนไฉ่เวยกล่าว “ต่อไปข้าจะล่าเหยื่อมาอีก พวกเราสามคนแม่ลูกไปซ่อนตัวกินข้างนอกให้เสร็จแล้วค่อยกลับมา เลี่ยงไม่ให้ถูกสุนัขเถียนจินจวี๋ดมกลิ่นตามหา เดี๋ยวต้องคิดหาวิธีถีบส่งนางไปอีก ยุ่งยากนัก”

        หลินซื่อกับเสี่ยวหม่านตอบตกลง

        หลินซื่อมองดูเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งหลายชุดของสองพี่น้องที่อยู่บนเตียงแล้วเอ่ยขึ้น “ไฉ่เวย เจ้าเอาเงินที่ฝากไว้กับป้าจางมาครึ่งหนึ่ง ข้าจะทำเสื้อผ้าให้พวกเจ้าคนละสองชุด โดยเฉพาะเสื้อคลุมผ้าฝ้ายและกางเกงผ้าฝ้ายกันหนาวจะต้องทำใหม่ ข้าเห็นเสื้อคลุมกับกางเกงผ้าฝ้ายของพวกเจ้าทั้งเล็กทั้งโทรม ผ้าฝ้ายข้างในก็เสื่อมสภาพแล้ว สวมใส่อย่างไรก็ไม่อุ่น ไม่ทำใหม่ก็ไม่ได้”

        เถียนไฉ่เวยกลับบอกว่า “ไม่รีบเจ้าค่ะ ยังมีเวลาอีกกว่าหนึ่งเดือนก่อนถึงฤดูหนาว”

        ขณะที่สามแม่ลูกกำลังพูดคุยกัน เสี่ยวเป่าก็วิ่งมาตะโกนที่หน้าประตูบ้าน “พวกคนชั้นต่ำ ข้าวพร้อมแล้ว”

        เถียนไฉ่เวยได้ยินดังนั้นก็โมโห ตั้งแต่นางมายังโลกนี้ก็เป็นเวลากว่าหนึ่งเดือนแล้ว เจ้าเด็กเปรตคนนี้ยังเรียกพวกนางสามแม่ลูกว่าคนชั้นต่ำอยู่ตลอด ทำให้นางอยากจะทุบเจ้าเด็กเปรตคนนี้นัก แต่ก็ต้องระงับโทสะในใจเอาไว้ก่อน ตอนนี้พวกนางสามแม่ลูกยังอาศัยอยู่ในบ้านตระกูลเถียน ตนจะดุร้ายเกินไปไม่ได้ มิฉะนั้นหากฝูงหมาในตระกูลเถียนตระหนักได้ว่าตนไม่ใช่คนเดิมจะเกิดปัญหาใหญ่ จึงกล้ำกลืนฝืนทนไปที่ห้องโถงพร้อมกับหลินซื่อและเสี่ยวหม่าน