“แม่นางไป่หลิงขอเข้าเฝ้าพะย่ะค่ะ”
“ให้เข้ามาได้” ท่านอ๋องซานตงตรัส “เ้า คือ ฮูหยินของท่านเสนาบดีนี่ มีอะไร ถึงมาถึงที่นี่ได้”
“ข้าจะไม่อ้อมค้อม ข้ามาขอยาแก้พิษให้ท่านเสนาบดี” ไป่หลิงกล่าว
“พิษอะไร เราไม่เห็นจะรู้เื่” ท่านอ๋องทรงทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้
“องค์หญิงชานหยางทรงสารภาพหมดแล้วเพคะ ว่านำยาพิษมาจากพระองค์” ไป่หลิงกล่าว
“นางคงกล่าวหาเราน่ะ อย่าถือสานางเลย” ท่านอ๋องยังทรงไม่ยอมรับ
ไป่หลิงเห็นไม่ได้การ เลยตั้งสติ แล้วเผยตัวตนทันที “ข้า คือ ลูกสาวของหมอเทวดา ข้ารู้ว่าตำรายาอายุวัฒนะอยู่ที่ไหน”
“หึ หึ ที่แท้เ้าก็เป็ลูกสาวของหมอคนนั้น ตำราอยู่ที่ไหนล่ะ” ท่านอ๋องทรงเผยธาตุแท้
“นำยาแก้พิษ มาให้ก่อน ข้าถึงจะบอก” ไป่หลิงกล่าวข้อแม้
“ได้ งั้นมาแลกเปลี่ยนกัน เ้าโยนตำรามา ข้าก็จะโยนยาแก้พิษให้เ้า” ท่านอ๋องตรัส
ไป่หลิงได้รับยาแก้พิษ ส่วนท่านอ๋องซานตงก็ได้รับตำราแต่ได้เพียงครึ่งเล่มเท่านั้น “อีกครึ่งเล่มอยู่ที่ไหน” ท่านอ๋องตรัสอย่างโมโห
“ข้าขอพิสูจน์ก่อน ว่านี่คือยาแก้พิษจริงๆ ถ้าใช่ ข้าถึงจะให้ส่วนที่เหลือ” ไป่หลิงกล่าว
จากนั้นไป่หลิงจึงกินยาแก้พิษไปส่วนหนึ่ง ซึ่งไป่หลิงก็รู้สึกได้ว่านี่คือยาแก้พิษจริงๆ
“ที่แท้เ้าก็กินยาพิษไปด้วย เ้าช่างรักสามีเสียจริงนะ ยอมเป็หนูลองยาให้ท่านเสนาฯ ก่อน แล้วค่อยนำยาไปให้สามีตัวเอง ข้าชักแอบอิจฉาสามีเ้าเสียแล้วสิ ที่ได้ภรรยาดีๆ อย่างเ้า” “และข้าก็ไม่ได้โกหกเ้า ใช่มั้ย นำตำราส่วนที่เหลือมาให้ข้าเดี๋ยวนี้” ท่านอ๋องตรัส
ไป่หลิงยอมโยนตำราส่วนที่เหลือให้ท่านอ๋องซานตง แล้วรีบใช้ะเิควันเพื่อหลบหนีทันที
*********************************
ณ จวนท่านเสนาบดี
“ข้าได้ยาแก้พิษมาแล้ว” ไป่หลิงกล่าว
“ขอบใจมาก ไป่หลิง เ้ารีบรักษาลูกชายข้าเลยนะ” แม่ของท่านเสนาฯ กล่าวอย่างดีใจ
“แต่ว่า ข้าต้องเดินกำลังภายในเพื่อขับพิษช่วย ดังนั้นในคืนนี้ห้ามใครเข้ามารบกวนเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นธาตุไฟอาจเข้าแทรกได้” ไป่หลิงอธิบาย
“ได้ ข้าจะสั่งคนไม่ให้เข้าไปรบกวนเ้า” แม่ของท่านเสนาฯ กล่าว
ไป่หลิงรีบเข้าไปหาท่านเสนาบดีทันที พร้อมกับให้เขากินยาแก้พิษ ไป่หลิงจัดท่าให้ท่านเสนาบดีนั่งขัดสมาธิหันหลังให้ตน แล้วรีบเดินกำลังภายในโดยใช้ทั้งสองมือแตะไปที่หลังของท่านเสนาฯ ทันที ไป่หลิงต้องใช้เวลาเดินกำลังภายในขับพิษให้ท่านเสนาฯ ถึงสองชั่วยาม จนทำให้ท่านเสนาฯกะอักเืพิษออกมาได้ จากนั้นท่านเสนาฯ ก็ล้มหงายนอนสลบไป ไป่หลิงจับชีพจรดูก็พบว่าเป็ปกติดี แต่ไป่หลิงนั้นใช้กำลังมากเกินไป อีกทั้งตนเพิ่งแก้พิษได้ไม่นาน จึงทำให้ไป่หลิงถึงกับสลบไปนอนข้างๆ ท่านเสนาฯ ทันที
*********************************
เช้าวันรุ่งขึ้น ท่านเสนาฯ ฟื้นขึ้นมาก็พบภรรยาตัวเองมานอนข้างๆ “ข้าไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย ไป่หลิง เ้ากลับมาแล้ว”
ท่านเสนาฯ จึงนั่งพิงกำแพงแล้วเปลี่ยนให้ไป่หลิงมานอนหนุนตัก
แม่ท่านเสนาฯ เห็นว่ามันเป็เวลาเช้าแล้ว จึงรีบเข้าไปดูลูกชายกับไป่หลิงว่าเป็อย่างไรบ้าง พอเห็นลูกชายฟื้นขึ้นมา แล้วลุกขึ้นมานั่งให้ภรรยานอนหนุนตัก ก็ดีใจมาก กำลังจะเข้าไปหาลูกชาย แต่แล้วลูกชายกลับส่งซิกบอกว่า “ได้โปรดเถิดท่านแม่ อย่าเพิ่งรบกวนตอนนี้ และห้ามส่งเสียงดังเพราะฮูหยินนอนอยู่”
แม่ของท่านเสนาฯ เข้าใจลูกชาย จึงสั่งให้สาวใช้วางของกินที่โต๊ะ แล้วพากันออกไปจากห้อง ห้ามใครรบกวนท่านเสนาฯ กับฮูหยินเด็ดขาด
สักพักไป่หลิงก็ฟื้นขึ้นมา และลุกขึ้นนั่ง พอเห็นท่านเสนาบดีฟื้นเป็ปกติ ก็ยิ้มดีใจ และบอกว่า “ท่านฟื้นแล้ว ท่านไม่เป็อะไรแล้วใช่มั้ย”
ท่านเสนาฯ รีบกอดฮูหยินทันที “ข้าไม่เป็อะไรแล้ว ข้าดีใจที่เ้ากลับมา เ้าอยู่กับข้าตลอดไปนะ ถึงเ้าคิดจะฆ่าข้า ข้าก็อยากอยู่กับเ้า ไป่หลิง”
“ข้ารู้ตัวคนร้ายตัวจริงแล้ว คนที่ฆ่าพ่อข้าคือ ท่านอ๋องซานตง ไม่เพียงเท่านั้นท่านอ๋องยังทรงคิดฆ่าท่านด้วย โดยหลอกองค์หญิงชานหยางว่าให้วางยาเสน่ห์ใส่ท่าน เพื่อให้ท่านหลงรักนาง แต่จริงๆ กลับเป็ยาพิษ” ไป่หลิงอธิบาย
“ข้าก็บอกเ้าหลายครั้งแล้ว แต่เ้าไม่เคยเชื่อข้าเลย” ท่านเสนาฯ กล่าว
“ข้าขอโทษ ท่านเสนาฯ” ไป่หลิงรู้สึกผิด
“ฮูหยิน ควรจะเรียกข้าว่าท่านพี่ได้แล้วนะ” ท่านเสนาฯ กล่าว
“ค่ะ ท่านพี่” ไป่หลิงพูดอย่างเขินๆ
“เอ่อ ฮูหยิน ข้าทนไม่ไหวอีกแล้ว เ้าเป็ของพี่เถอะนะ” ท่านเสนาฯ เก็บอารมณ์หื่นไม่ไหวแล้ว
“เดี๋ยวสิคะ เราจะไม่ทานข้าวกันเลยหรอ เดี๋ยวสิท่านพี่ อื้อ” ไป่หลิงพูดไม่ได้อีกแล้ว เพราะถูกดึงตัวเข้าไปจูบ
*********************************
แม่ของท่านเสนาฯ กับสาวใช้แอบฟังจากด้านนอก คอยเข้ามาดูทุกหนึ่งชั่วยาม
“เป็อย่างไรบ้างล่ะ” แม่ของท่านเสนาฯ ถาม
“ฮูหยิน ได้ปลุกอารมณ์หื่นของท่านเสนาฯ เป็ที่เรียบร้อยแล้วเ้าค่ะ คงจะต่อเนื่องอีกยาวเ้าค่ะ” สาวใช้กล่าว
“ข้าคงจะได้หลานเร็วๆ นี้แหละ ว่าแต่ลูกชายไปเอาแรงมาจากไหนนะ” แม่ของท่านเสนาฯ กล่าว
“น่าจะเป็อารมณ์เก็บกดมากกว่าเ้าค่ะ ก่อนหน้านี้ข้าแอบได้ยินท่านเสนาฯ บอกฮูหยินว่า จะไม่แตะต้องนาง หากนางไม่ยินยอมพร้อมใจ” สาวใช้กล่าว
“งั้นพรุ่งนี้เช้าพวกเราค่อยมากันใหม่เถอะ ขอให้ได้หลานชายก็แล้วกันรอบนี้” แม่ของท่านเสนาฯ กล่าว
สักพักก็มีเสียงเล็ดลอดมา “พอเถอะค่ะท่านพี่ ท่านจะไม่กินข้าวกินปลาเลยหรืออย่างไร ข้าจะไม่ไหวแล้วนะ”
12K
