กึกๆๆๆ แล้วสัญญาณก็ตัดไปฉันนั่งมองโทรศัพท์มือถือด้วยความงุนงง
“เกิดอะไรขึ้นคะคุณมิน”ผู้ช่วยส่งเสียงถามหลังจากที่เห็นฉันนั่งทำหน้างงจ้องโทรศัพท์อยู่นาน
“ไม่รู้สิคะ อยู่ดีๆสายก็ตัดไป” ฉันตอบออกไปพร้อมกับใจหวิวๆหวังว่าจะไม่เกิดอะไรขึ้นนะ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
มือถือของจัสมินก็ส่งเสียงดังขึ้น
“สวัสดีค่ะ” ฉันนส่งเสียงไป
“ไม่ทราบว่านี่ใช่ญาติของคุณ แด็มเมิท วิลสัน ใช่ไหมคะ” เสียงปลายสายตอบกลับมา
“ใช่ค่ะ ฉันเป็ลูกสาวค่ะ เกิดอะไรขึ้นคะ” ฉันตอบกลับไปด้วยความร้อนใจต้องมีอะไรเกิดขึ้นกับคุณพ่อแน่ๆ
“คุณวิลสัน ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ค่ะ ตอนนี้อยู่ในห้องฉุกเฉิน โรงพยาบาล Aค่ะ”
“ค่ะๆจะรีบไปเดี๋ยวนี้ค่ะ” ฉันทำอะไรไม่ถูก รนรานไปหมด รู้ตัวอีกทีก็อยู่หน้าห้องฉุกเฉินแล้วคงจะเป็ผู้ช่วยฉันพามา ซึ่งฉันก็ไม่ได้ใส่ใจมากนักเพราะตอนนี้ใจฉันจดจ่ออยู่ที่หน้าประตูห้องฉุกเฉิน ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ แต่ในใจฉันมันรู้สึกนานเป็ชาติเลย และแล้วประตูห้องฉุกเฉินก็เปิดออก
“ใครญาติคุณวิลสันครับ” คุณหมอเอ่ยถาม
“หนูค่ะ หนูเป็ลูกสาวค่ะ” ฉันรีบตอบคุณหมอออกไป
“คนไข้อาการหนักมากนะครับ หมอพยายามสุดความสามารถแล้วครับ หมอเสียใจด้วยนะครับ” คุณหมอกล่าวออกมา
หลังจบประโยคที่คุณหมอพูด สมองฉันตื้อไปหมด กับสิ่งที่ได้รับรู้ฉันอึ้งไปหลายนาที
“คุณมินคะ คุณมิน คุณวิลสันคงอยากเจอคุณนะคะ” ผู้ช่วยเตือนสติฉัน
ฉันจึงรีบวิ่งเข้าไปในห้องนั้นพร้อมน้ำตาแห่งความเสียใจ
ภาพที่ฉันเห็นพ่อนอนอยู่บนเตียงบนใบหน้ามีาแเป็ทางยาวน่ากลัว บนแขนของคุณพ่อมีรอยบาดจากกระจกเต็มไปหมด คุณพ่อต้องเจ็บมากแน่ๆ
“คุณพ่อคะ หนูมาแล้ว มินน้อยของพ่อมาแล้วนะคะ พ่อต้องหายนะคะ เรายังไม่ได้ทะไรด้วยกันตั้งหลายอย่าง ใช่ น้ำหอมไงคะ พ่อจำได้ไหมเราจะต้องได้อันดับที่1ไงคะ มันเป็ความฝันของหนูกับพ่อไงคะ อื่อออออ พ่อขา อยู่กับหนูอีกหน่อยไม่ได้หรอคะ”ฉันกล่าวออกมาด้วยความเสียใจ พ่อพยายามเปิดเปลือกตาขึ้นมาพร้อมกับยื่นมือมาเพื่อจะจับมือฉัน แต่ด้วยแรงที่เหลือน้อยเต็มที ฉันจึงรีบคว้ามือของพ่อมาจับไว้แน่น
“มินน้อยของพ่อ อย่าร้องนะคะ หนูต้องมีความสุขนะลูก หนูต้องมีความสุขต่อ......ติ้ดดดดดด” เสียงของพ่อเบาลงเรื่อยๆจนท้ายประโยคเสียงก็หายไปพร้อมกับเสียงเครื่องวัดชีพจรที่ส่งเสียงออกมาฉันมองไปที่เครื่องนั้นและหันกลับมาดูพ่อ วินาทีนั้นเหมือนมีใครเอามือมาบีบหัวใจฉันมันทั้งเจ็บทั้งจุกจนไม่สามารถส่งเสียงร้องไห้ออกมาได้ คนที่สำคัญที่สุดในชีวิตฉันไม่อยู่แล้ว ไม่มีอีกแล้วคุณพ่อที่รักฉันที่สุด ไม่มีอีกแล้วคุณพ่อที่ตามใจฉันที่สุด ไม่ว่าจะอยากได้อะไร ้าสิ่งไหนพ่อก็จะหามาให้
“คุณพ่อขา...อื่อออออ” น้ำตาไหลออกมาไม่หยุดจนภาพข้างหน้าเบลอไปหมด พยาบาลมาพาตัวฉันออกไปที่หน้าห้องผู้ช่วยยืนรอฉันอยู่รีบเดินมารับทันที พร้อมกับสติฉันก็ดับวูบไป
2K
