เกิดใหม่มาเป็นแพทย์สาวชาวนาผู้ร่ำรวย (ด้วยตัวเอง) [แปลจบแล้ว]

        คำพูดของท่านจ้าวทำให้ซ่งอวี้นับถือยิ่งนัก ผู้คนในโลกล้วนโง่เขลารู้เพียงข้อปฏิบัติและธรรมเนียมของบรรพชนเท่านั้น คนที่ไร้ความคิดทำเพียงคล้อยตามผู้อื่นเท่านั้น คนที่เข้าใจเรื่องเหล่านี้มีจุดยืนของตนเองหายากในยุคสมัยนี้

        ในเมื่อท่านจ้าวพูดเช่นนี้แล้วทั้งยังแสดงท่าทีของตนอย่างชัดเจน ซ่งอวี้จึงไม่อาจปฏิเสธ นางยิ้มแล้วตอบตกลงตั้งแต่ทะลุมิติมา การมีผู้อาวุโสที่ความคิดเปิดกว้างวิชาการแพทย์ล้ำเลิศเป็นอาจารย์ ถือเป็นความโชคดีที่พบเจอได้ยากของซ่งอวี้

        "ท่านอาจารย์โปรดรับไหว้ลูกศิษย์ด้วยเจ้าค่ะ" สองเท้าของซ่งอวี้คุกเข่าบนพื้นก้มคำนับท่านจ้าวสามครั้ง หยิบถ้วยน้ำชามาจากลูกศิษย์ที่อยู่ข้างๆ"ท่านอาจารย์โปรดดื่มชาเจ้าค่ะ"

        คำนับแล้ว ดื่มน้ำชาแล้วนับตั้งแต่นี้ หนึ่งล่วงทั้งสองล่วง หนึ่งโรจน์ทั้งสองโรจน์

        ความสัมพันธ์ของอาจารย์และลูกศิษย์ในสมัยโบราณนั้นแน่นแฟ้นอย่างมากใกล้เคียงกับความสัมพันธ์ระหว่างพ่อลูกการสืบทอดวิชาความรู้เป็นเรื่องจริงจังอย่างมาก กล่าวได้ว่าหากวันข้างหน้าซ่งอวี้ถูกผู้คนวางแผนทำร้ายแม้เรื่องนี้จะไม่เกี่ยวข้องกับท่านจ้าว แต่ท่านจ้าวก็จะเดือดร้อนไปด้วย

        ดังนั้นคนมากมายจึงไม่รับลูกศิษย์ง่ายๆโดยมากเพียงลงชื่อไว้ก่อน ดูอุปนิสัยและความสามารถ ต้องใช้เวลานานในการทดสอบหลังจากนั้นค่อยรับเป็นลูกศิษย์อย่างเป็นทางการ มีความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้น

        เวลานี้ท่านจ้าวพบเจอนางไม่กี่ครั้งแต่เพราะเห็นถึงพรสวรรค์ของนางจึงรีบนางเป็นลูกศิษย์ เห็นได้ชัดว่าซ่งอวี้โชคดีเหลือเกิน

        แต่ว่าก็เป็นเพราะตัวนางมีความสามารถจริงๆ

        ท่านจ้าวรับถ้วยชาอดไม่ได้ที่จะยิ้มร่า "ดีๆ คิดไม่ถึงว่าข้าอายุปูนนี้แล้วจะยังมีลูกศิษย์มาสืบทอดวิชาความรู้ของข้า ถือว่าชีวิตนี้ของข้าไม่สูญเปล่า ฮ่าๆๆ！”

        ซ่งอวี้ยิ้มทว่าไม่ได้พูดสิ่งใด

        หลังจากฝากตัวเป็นศิษย์แล้ว ท่านจ้าวก็พูดขึ้น"เดิมพันครั้งนี้ ข้าเป็นคนพ่ายแพ้ เจ้าพูดมาเถอะ เดิมพันด้วยสิ่งใด?"

        ถึงแม้ลูกศิษย์คนนี้จะเป็นลูกศิษย์ที่เพิ่งรับมาแต่ท่านจ้าวยอมรับลูกศิษย์คนนี้เป็นอย่างดีคล้ายว่าเพียงครู่หนึ่งทั้งสองก็ใกล้ชิดกันมาก ไม่รอซ่งอวี้พูด ท่านจ้าวก็เป็นฝ่ายถามขึ้นก่อนทั้งยังถามด้วยสีหน้าที่ไม่ฝืนใจแม้แต่น้อยเห็นชัดว่าไม่ได้รู้สึกเสียใจแต่อย่างใดที่ตนไม่อาจเอาชนะลูกศิษย์คนใหม่คนนี้ได้

        ซ่งอวี้ยิ่งนับถือท่านจ้าวมากกว่าเดิมและยิ่งไม่รู้ว่าควรหรือไม่ควรพูด

        พูดตามความจริงคนที่ฝากตัวเป็นลูกศิษย์คือนาง คนที่ได้ผลประโยชน์จากเรื่องนี้ก็คือนางเวลานี้พูดถึงเดิมพันนั้นไม่เหมาะสมเท่าใดนัก

        ความเป็นจริงตอนฝากตัวเป็นลูกศิษย์นางก็คิดแล้ว อย่างมากก็แค่ไม่หาเงินจากงานนี้ หลังจากนี้นางจะมีรายได้จากพลั่วทั้งยังสามารถเก็บสมุนไพรมาขาย ยอมทิ้งรายได้ส่วนหนึ่งก็ไม่ใช่เรื่องที่ยากจะยอมรับ

        แววตาของท่านจ้าวอ่านโลกได้อย่างเฉียบแหลม

        "เป็นอะไรไป? หลังจากฝากตัวเป็นลูกศิษย์แล้วแปรเปลี่ยนเป็นระมัดระวังมากขึ้นเช่นนั้นหรือ? หากสิ่งที่เจ้าต้องการขัดต่อคุณธรรมจริยธรรม แม้เจ้าจะพูดออกมาข้าเองก็ไม่อาจตอบตกลง ดังนั้นเจ้ากำลังกังวลเรื่องใด?"

        คำพูดของท่านจ้าว ราวกับยาสงบใจทำให้ซ่งอวี้จิตใจสงบขึ้นมาก

        ซ่งอวี้ครุ่นคิดนางรู้สึกว่าพูดไปก็ไม่เป็นไร ท่านจ้าวเป็นคนของร้านยาถงอันอยู่แล้วนอกเสียจากว่านางจะไม่แปรรูปยาอีก มิเช่นนั้นย่อมต้องหาคนมาทำงานร่วมกันไม่รั่วไหลผลประโยชน์ให้คนนอก สู้ร่วมงานกับร้านยาถงอันอย่างน้อยท่านอาจารย์ของนางก็อยู่ที่นี่

        ซ่งอวี้จัดการกับความรู้สึกของตนเองครู่หนึ่งแล้วค่อยๆ พูดความตั้งใจของนาง

        ตอนพูดถึงเรื่องที่อยากจะร่วมงานกับร้านยาถงอันแปรรูปยาทั้งหมดของร้านยาถงอัน ท่านจ้าวพิจารณาครู่หนึ่งดวงตาของเขาทอประกายระยิบระยับ

        "หากเป็นเช่นนี้เรื่องนี้ข้าสามารถตัดสินใจได้"

        ท่านจ้าวโบกมือ ตัดสินใจเรื่องนี้"เรื่องนี้ส่งผลดีต่อร้านยาถงอัน เจ้าไม่ต้องไปสำนักแพทย์อื่นแล้วแม้จะไปสำนักแพทย์อื่นก็ใช่ว่าพวกเขาจะสายตาเฉียบแหลมเช่นข้า ไม่แน่ อาจจะขับไล่เจ้าออกมาก็ได้"

        ซ่งอวี้พยักหน้า พบว่าเป็นจริงตามที่ท่านจ้าวพูด

        แม้จะเป็นท่านจ้าวหลังจากลองใช้ประโยชน์ของสมุนไพรแปรรูปแล้วจึงจะให้การยอมรับในตัวนาง หากเปลี่ยนเป็นคนอื่น คาดว่าคงไม่แม้แต่จะอยากลอง

        หลังจากนั้นซ่งอวี้และท่านจ้าวสองอาจารย์และลูกศิษย์ที่เพิ่งฝากตัวกันสดๆร้อนๆ มองข้ามชาติกำเนิดของอีกฝ่าย พูดคุยรายละเอียดการทำงานร่วมกันเสวนากันอยู่นานกว่าจะตกลงส่วนแบ่งได้

        ร้านยาถงอันเป็นผู้รับผิดชอบสมุนไพรซ่งอวี้ใช้เพียงวิชาความรู้ของตนเองแต่เพราะวิชาความรู้ของนางไม่อาจมีผู้อื่นมาทดแทนได้ดังนั้นส่วนแบ่งระหว่างนางกับร้านยาถงอันจึงเป็นหกต่อสี่ ร้านยาถงอันหก ซ่งอวี้สี่

        ทุกสิบวันจะมีคนส่งสมุนไพรไปที่เรือนของซ่งอวี้ทั้งยังจะมีคนไปรับสมุนไพรที่แปรรูปเสร็จแล้วไปส่งที่ร้านโดยเฉพาะซ่งอวี้เพียงตั้งใจแปรรูปสมุนไพรก็พอ ส่วนเรื่องอื่นๆ ร้านยาถงอันจะเป็นคนจัดการ

        ข้อตกลงเหล่านี้ล้วนชัดเจน ซ่งอวี้เองก็พอใจยิ่งนักด้วยเหตุนี้นางจึงลงลายมือชื่อต่อหน้าท่านจ้าว โดยแบ่งเป็นสองฉบับ

        หลังจากทำข้อตกลงเสร็จแล้วท่านจ้าวทดสอบวิชาแพทย์ของซ่งอวี้ในปัจจุบันพบว่าความรู้พื้นฐานของนางยังไม่แข็งแรงเท่าใดนักคำถามบางคำถามต้องใช้เวลานานกว่าจะตอบได้ ถึงขั้นที่ว่าบางคำถามใช้เวลาคิดแล้วก็ยังไม่ได้คำตอบ

        ท่านจ้าวปวดใจเล็กน้อยรู้สึกว่าซ่งอวี้เป็นคนมีพรสวรรค์แต่กลับไม่มีคนคอยชี้แนะทำได้เพียงศึกษาด้วยตนเอง วิชาความรู้ของนางจึงด้อยกว่าหมอมากมายหากตอนซ่งอวี้เป็นเด็ก เขาพบหยกชิ้นงามนี้แล้ว เขาไม่มีวันทนเห็นนางร่ำเรียนด้วยตัวเองจนกลายเป็นเช่นนี้แน่นอน

        สำหรับเรื่องนี้ซ่งอวี้ทำได้เพียงยิ้มตามมารยาทด้วยความกระอักกระอ่วน

        นางพูดได้เพียงว่าหากคนที่ท่านจ้าวพบเจอคือเจ้าของร่างเดิมท่านอาจารย์ของตนคงไม่แม้แต่จะปรายตามองนางกระมัง? แน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้ ดังนั้นสำหรับเรื่องนี้นางทำได้เพียงปล่อยผ่านไป

        แม้พื้นฐานด้านแพทย์แผนจีนของซ่งอวี้จะย่ำแย่แต่เพราะนางเรียนศัลยแพทย์เป็นหลัก ดังนั้นมุมมองความคิดบางอย่างของนางจึงแปลกใหม่ถึงขั้นกล่าวได้ว่าแปลกประหลาด ตอนแรกท่านจ้าวไม่เห็นด้วยแต่หลังจากทั้งสองถกเถียงกัน ท่านจ้าวก็พบว่าเป็นเช่นนี้จริงๆ

        แววตาของท่านจ้าวทอประกายสายตาที่มองซ่งอวี้ราวกับกำลังมองหยกเนื้อดี นางคือหยกเนื้อดีไม่ใช่หรือ? ศึกษาด้วยตนเองก็ประสบความสำเร็จได้รับซ่งอวี้เป็นลูกศิษย์ มีประโยชน์ยิ่งนัก！

        สายตาของท่านจ้าวทำให้ซ่งอวี้หนาวสั่นรีบรับตำราแพทย์สามสี่เล่มมาจากท่านจ้าวแล้วกล่าวลา ตกลงกันว่าหลังจากนี้ในการส่งสมุนไพรทุกสิบวันนางจะเขียนสิ่งที่ตนไม่เข้าใจและคำถามด้านวิชาการแพทย์ต่างๆ มาให้ท่านจ้าวชี้แนะผ่านจดหมาย

        แน่นอนว่าท่านจ้าวย่อมไม่เห็นด้วย

        ลูกศิษย์เช่นนี้ผู้ใดบ้างที่ไม่อยากคอยให้คำแนะนำอยู่ข้างๆ แต่ถึงอย่างไรชายหญิงก็แตกต่างกันแม้พวกเขาจะป่าวประกาศต่อคนนอกว่าเป็นลูกศิษย์และอาจารย์แล้วจะมีสักกี่คนที่ไม่ก่นด่าลับหลัง?

        ท่านจ้าวเป็นบุรุษแน่นอนว่าย่อมไม่เสื่อมเสียชื่อเสียง แต่ซ่งอวี้ต้องคิดเผื่อตนเองนางอธิบายสิ่งที่ตนลำบากใจให้ท่านจ้าวฟังใช้เวลานานกว่าครึ่งชั่วยามกว่าจะโน้มน้าวท่านจ้าวได้ทำให้เขาเข้าใจความทุกข์ของสตรี

        เพื่อชื่อเสียงของลูกศิษย์เพียงคนเดียวของตนท่านจ้าวจึงทำได้เพียงตอบตกลง

        ก่อนที่ซ่งอวี้จะกลับไปท่านจ้าวพูดกำชับครั้งแล้วครั้งเล่า บอกนางว่าอย่าลืมศึกษาเนื้อหาในตำราแพทย์สามสี่เล่มนั้นให้เข้าใจท่องจำให้หมด

        ทั้งหมดนี้เป็นเพียงเรื่องพื้นฐานคล้ายกับบ้านหลังหนึ่ง หากไม่มีฐานที่มั่นคงแล้วจะสร้างบ้านที่ต้านฝนต้านลมได้อย่างไร? ซ่งอวี้แสดงออกหลายต่อหลายครั้งด้วยความจนปัญญาตนจะไม่มีวันทำให้อาจารย์ผิดหวัง จะทำความเข้าใจเนื้อหาทั้งหมด ท่านจ้าวจึงยอมแพ้