ระบบเปลี่ยนชีวิต

เดท
หลังจากออกจากร้านขายดอกไม้ ไป๋เฉินก็เดินกลับไปที่หน้าสถานีซิงซวน
หน้าสถานีซิงซวนยังคงมีคนมากมาย เขายืนอยู่ที่ข้างเสาต้นหนึ่ง เขากำลังยืนเพื่อรอให้หลี่หลินมาถึง
เวลาในตอนนี้ใกล้จะถึงสิบโมงเช้าแล้ว แต่ก็ยังคงไม่ปรากฏวี่แววของหลี่หลินเลย
ในเรื่องนี้ไป๋เฉินไม่คิดมาก เพราะเขารู้มาว่าผู้หญิงชอบมาช้ากว่าผู้ชายในวันเดท
เวลาผ่านไปจนถึงสิบโมงเช้าตรง ไป๋เฉินก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งเดินตรงมาทางที่เขายืนอยู่
เธออยู่ในชุดกระโปรงสีดำ มีแถบสีขาวเล็กน้อยบนชุดของเธอ เธอแต่งหน้าเล็กน้อย ทำให้เธอดูน่ารักมากยิ่งขึ้น และเธอก็ถือกระเป๋าผ้ามาด้วย
แน่นอนว่าเธอไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากหลี่หลิน ผมสั้นประบ่าของเธอพัดขึ้นตามแรงลมที่พัดมาเล็กน้อย ทำให้เขาจ้องมองเธอจนดวงตาเบิกกว้าง เขารู้สึกว่าวันนี้เธอน่ารักกว่าทุกๆ วันที่เห็นอยู่โรงเรียนเสียอีก
“นายมานานแล้วเหรอ?”
คำถามแรกที่หลี่หลินถามก็คือคำถามนี้ เธอเดินมาหยุดลงตรงหน้าของไป๋เฉิน ท่ามกลางสายตาของเหล่าชายหนุ่มที่อยู่ใกล้ๆ พวกเขามองเธอด้วยความหลงใหล
แต่พอเห็นว่าเธอนัดพบกับไป๋เฉิน ใบหน้าของพวกเขาก็เหยเก รู้สึกได้ว่าทั้งสองคนราวดอกฟ้ากับหมาวัด หรืออีกอย่างหนึ่งก็คือดอกไม้ปักอยู่บนอึวัว
ไป๋เฉินไม่ได้รู้ตัวว่ากำลังถูกก่นด่าโดยชายหนุ่มที่อยู่รอบๆ หน้าสถานีซิงซวน เขากลับมาเป็นปกติ พลางยิ้มให้กับเธอ “ฉันเพิ่งจะมาถึงไม่นาน”
“เหรอ? แบบนั้นก็ดีแล้ว” หลี่หลินเหมือนจะไม่สนใจว่าเขามานานหรือไม่นานจริงๆ เธอพูดออกมาอย่างไม่ใส่ใจ
แต่ทันใดนั้นเธอก็เห็นในมือของเขาถือเอาไว้ด้วยดอกกุหลาบสีขาวหนึ่งดอก
“นายเอามาให้ใคร?”
“ต้องให้เธออยู่แล้ว” ไป๋เฉินยิ้มเล็กน้อยและยื่นดอกกุหลาบขาวไปตรงหน้าของเธอ “ฉันหวังว่าเธอจะรับมันเอาไว้”
ดวงตาคู่กลมโตน่ารักของหลี่หลินแสดงความสุขออกมาเล็กน้อย ก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็ว เธอส่งเสียง ‘ฮึ’ คำหนึ่ง ก่อนจะรับดอกกุหลาบขาวมา “ฉันจะรับไว้ก็ได้”
ติ้ง!---[ภารกิจสำเร็จ!]
ภารกิจที่ 9: มอบดอกไม้ให้กับคู่เดทของคุณในวันพรุ่งนี้ (สำเร็จ)
รางวัลที่ได้รับ: คุณได้รับ 10 คะแนน---
เสียงดังขึ้นมาในหัวของไป๋เฉิน พร้อมๆ กับหน้าต่างภารกิจสำเร็จเด้งขึ้นมา แต่เขาก็ไม่ได้สนใจมันมาก พลางกดปิดไป เพราะในตอนนี้ เรื่องที่เขาสนใจก็คือการเดทกับหลี่หลิน และเขาก็ไม่สนใจแม้กระทั่งจะดูภารกิจใหม่ด้วยซ้ำ
“พวกเราจะไปไหนดี?” เขาถาม
“ต้องเป็นห้างสรรพสินค้าใหญ่ซิงหยวนอยู่แล้ว นายลืมไปแล้วรึไง ว่าฉันจะให้นายมาเป็นเบ้ให้ตอนฉันซื้อของน่ะ” หลี่หลินพูดอย่างน่ารัก
ไป๋เฉินรีบพยักหน้ารัวๆ “ใช่ๆๆๆ พวกเรารีบไปกันเถอะ”
“อืม” หลี่หลินพยักหน้า พลางเก็บดอกกุหลาบขาวใส่ถุงผ้าที่เธอถือมาด้วยไว้
จากนั้นทั้งสองคนก็เข้าไปในสถานีซิงซวน ขึ้นชื่อว่าสถานี...มันต้องเป็นสถานีอยู่แล้ว
และสถานีซิงซวนก็คือสถานีรถไฟใต้ดินที่ใหญ่ที่สุดในเมืองซิงโจว ส่วนห้างสรรพสินค้าซิงหยวนนั้นก็คือห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในเมืองซิงโจวเหมือนกัน
ด้วยความที่ห้างสรรพสินค้าซิงหยวนตั้งอยู่ห่างจากสถานีซิงซวนหลายกิโล ทำให้พวกเขาทั้งสองคนต้องนั่งรถไฟใต้ดินไป
หลังจากซื้อตั๋ว ไป๋เฉินกับหลี่หลินก็เข้าไปในรถไฟใต้ดินที่มีผู้คนอยู่จำนวนมาก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะวันนี้เป็นวันหยุดของใครหลายๆ คนรึเปล่า ถึงได้ทำให้มีคนแน่นภายในรถไฟใต้ดินไปหมด
“นายอย่าเข้ามาใกล้ฉันมากสิ” หลี่หลินหน้าแดงในขณะที่พูดออกมา
ไป๋เฉินได้แต่ยิ้มแห้งๆ “ฉันจะทำยังไงได้ก็คนเยอะมากขนาดนี้”
ในตอนนี้แผ่นหลังของหลี่หลินได้อยู่ติดกับผนังรถไฟใต้ดิน และไป๋เฉินก็อยู่ในท่าที่ใช้แขนทั้งสองข้างยันกับผนังรถไถใต้ดินเอาไว้ ซึ่งช่องว่างระหว่างแขนทั้งสองข้างของเขานั้นเป็นหลี่หลิน
ใบหน้าของคนทั้งสองแทบจะติดกันอยู่แล้ว ลมหายใจเองก็รดกัน ใบหน้าของไป๋เฉินเปลี่ยนไปเล็กน้อย เมื่อได้กลิ่นหอมจากหลี่หลินในระยะประชิดแบบนี้
“ยะ...อย่าคิดทำอะไรแปลกๆ เชียวนะ ไม่งั้นฉันไม่ยกโทษให้นายแน่!” หลี่หลินเตือนเขาด้วยน้ำเสียงสั่นปนเข้มงวด เธอกลัวว่าไป๋เฉินจะฉวยโอกาสจูบเธอ
ไป๋เฉินแน่นอนว่าไม่ใช่คนแบบนั้น เขาพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว “เธอไม่ต้องห่วง ฉันไม่จูบเธอหรอก”
“นายเข้าใจก็ดีแล้ว” เธอพูดพร้อมกับหันหน้าไปด้านข้าง สองแก้มของเธอนั้นแดงระเรื่อ ดูมีเสน่ห์อย่างมาก
เวลาผ่านไปไม่ถึงยี่สิบนาที ไป๋เฉินกับหลี่หลินก็ลงจากรถไฟใต้ดินที่แออัด พวกเขาทั้งสองคนไม่ได้รออะไร รีบเดินไปที่ห้างสรรพสินค้าซิงหยวนในทันที
ห้างสรรพสินค้าซิงหยวนเป็นห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่มาก ที่นี่มีสิ่งอำนวยความสะดวกแทบจะทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นข้าวของเครื่องใช้ อาหาร หรือสิ่งบันเทิงต่างๆ อย่างเช่นพวกโรงหนัง ลานสเก็ต และอื่นๆ อีกมากมาย
“เธอจะไปซื้ออะไร?”
เมื่อเข้ามาภายในห้างสรรพสินค้าซิงหยวนที่มีผู้คนเดินสัญจรเข้าออก หรือเดินไปหาซื้อของที่ตัวเองต้องการ ไป๋เฉินอดไม่ได้ที่จะถามหลี่หลิน
เธอหันมามองเขาเล็กน้อย “ฉันต้องการซื้อเสื้อผ้า”
“เสื้อผ้าสินะ ถ้าจำไม่ผิด มันน่าจะอยู่บนชั้นสอง” ไป๋เฉินพูด เขาจำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่เขามาที่ห้างสรรพสินค้าซิงหยวนก็คือตอนที่หวังเฉิงเย่ปรากฏตัวที่ย่านการค้าซิงเซิง
“งั้นนายยืนบื้ออะไรอยู่? รีบเดินไปสิ”
“เข้าใจแล้วน่า แต่ว่านี่คือเดทใช่ไหม?”
“เดทบ้าอะไรของนาย! ฉันบอกว่าไม่ใช่ไง!”
ระหว่างที่เดินขึ้นบันไดเลื่อนไปชั้นสองของห้างสรรพสินค้าซิงหยวน ไป๋เฉินอดถามถึงเรื่องเดทกับหลี่หลินไม่ได้ ซึ่งผลลัพธ์ที่ออกมานั้น เธอทำท่าทางโกรธและใบหน้าขึ้นสี ซึ่งมันเป็นอะไรที่น่ารักมากๆ
ไป๋เฉินไม่เคยคิดฝันมากก่อนเลยว่าตัวเองจะมีช่วงเวลาแบบนี้ ยิ่งเขามาเดทกับหลี่หลิน หญิงสาวผู้มีความน่ารักเหมือนกับตุ๊กตา ยิ่งทำให้เขารู้สึกเขาว่าจะตกหลุมรักเธอเข้าให้แล้ว
“ความรักครั้งแรกเหรอ?” ไป๋เฉินพึมพำด้วยรอยยิ้ม เขาคิดว่ามันก็คงจะเป็นเรื่องที่ดีไม่ใช่น้อย หากว่าเขาได้คบกับหลี่หลินขึ้นมาจริงๆ
จบบทที่ 24

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 24 : เดท

นิยายแนะนำ

ระบบเปลี่ยนชีวิต

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 24 : เดท​

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้

บทที่ 24 : เดท