ตอนที่16
"หลังจากลู่ฉางกลับถึงวังได้ยินทหารคุยกันนอกประตูลู่ฉางเดินย่องเข้าไปใกล้ ใกล้เอาหน้าแนบประตูยืนฟังอย่างตั้งใจ"
ทหารคนที่หนึ่ง: ข้าได้ยินมาว่าเกิดโรคประหลาดกับชาวบ้านเขตนอกเมืองและกำลังจะเกิดาอีกต่างหาก
ทหารคนที่สอง: เ้าไปได้ยินมาจากไหนกันท่านแม่ทัพคุยกับฝ่าาบังเอิญข้ายืนอยู่ที่นั่นพอดี ชาวบ้านเกิดโรคประหลาดมากรักษาไม่มีวันหาย เืไหลออกจมูกออกปากอาเจียนเป็เืและหัวใจหยุดเต้นผู้ใดที่ััโดนผู้ป่วยหรือผู้เสียชีวิตโดยที่ไม่ป้องกันสุดท้ายก็ต้องติดเชื้ออาการหนักมากขึ้นถึงขั้นเสียชีวิตหัวใจหยุดเต้นทันที
ลู่ฉาง: อะแฮ่ม!!! ข้าหิวแล้วพวกเ้าไปนำอาหารมาให้ข้าที
ทหารคนที่หนึ่ง: พ่ะย่ะค่ะองค์ชายกระหม่อมจะไปเดี๋ยวนี้
ลู่ฉาง: เฮ่ย!! เกิดเื่แบบนี้ได้ยังไงกันทำไมถึงเกิดเหตุการณ์อันเลวร้ายแบบนี้ได้ มันหนักอึ้งภายในใจแบบบอกไม่ถูกนี่มันเกิดอะไรขึ้นกับแคว้นของเรากันนะ
ขันที: ฝ่าาองค์ชายขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ
"เชิญองค์ชาย"
ลู่ฉาง: เสด็จพ่อ
ฮ่องเต้: ใครอนุญาตเ้าออกมาจากห้อง
ลู่ฉาง: เสด็จพ่อท่านก็รู้นิสัยข้าดีอีกทั้งเมื่อคืนท่านก็รู้ว่าข้าออกไปข้างนอกเสด็จพ่อลูกเกรงว่าเราจะเกิดภัยพิบัติครั้งใหญ่เราต้อง เตรียมพร้อมรับมือนะพ่ะย่ะค่ะ
ฮ่องเต้: นี่เ้าเป็ห่วงประชาชนด้วยรึข้านึกว่าเ้าจะเที่ยวเล่นไปวัน วัน
ลู่ฉาง: เสด็จพ่อ
ฮ่องเต้: เอาล่ะเ้ากลับไปก่อนเถอะให้ข้าปรึกษากับท่านแม่ทัพเสียก่อน
ลู่ฉาง: ลูกทูนลา
ขันที: ท่านแม่ทัพขอเข้าเฝ้าฝ่าา
ท่านแม่ทัพ: ฝ่าากระหม่อมเกรงว่าเราจะต้านไม่ไหวข้าศึกมีจำนวนทหารมากกว่าเราหมื่นเท่าแคว้นเทียนยกทัพมาถึงชายแดนแล้วพ่ะย่ะค่ะ
ฮ่องเต้: สั่งกำลังทหารปิดล้อมพวกมันเอาไว้อย่าได้ให้ข้าศึกเหยียบเข้ามาในเขตเมืองหลวงแม้แต่ก้าวเดียว
ท่านแม่ทัพ: พ่ะย่ะค่ะ
"ฮ่องเต้พูดอย่างเสียงแข็ง"
ฮ่องเต้: เดี๋ยวอย่าพึ่งไป
"และพูดอย่างน่ารัก"
ฮ่องเต้: ท่านพี่สู้ สู้
"ท่านแม่ทัพหันมามองฝ่าาและยิ้มเล็กน้อย"
ท่านแม่ทัพ: โตปานนี้แล้วยังพูดเป็เด็ก เด็กไปได้
"ท่านแม่ทัพเดินหันหลังออกจากประตูไป"
ฮ่องเต้: เ้าจงนำราชโองการนี้ไปให้องค์ชาย
ขันที: พ่ะย่ะค่ะ
"ราชโองการถึงองค์ชายลู่ฉาง ได้มอบหมายให้องค์ชายและสหายไปปฏิบัติภารกิจอันสำคัญในการช่วยเหลือชาวบ้านเขตนอกเมือง"
ขันที: รับราชโองพ่ะย่ะค่ะองค์ชาย
ลู่ฉาง: งานเข้าอีกแล้วพวกเรา
สือเฟิง: งานนี้ไม่อยากและไม่ง่ายรักษาไม่หายก็ตายกันหมดแค่นั้นแหละ
ชิวตันเฟิง: เอเ้านิรู้สึกว่าเ้าจะปากหมาเหมือนกันนะเนี้ย
ลู่ฉาง: สือเฟิงเ้าพูดอย่างเห็นว่ามันจะเกิดขึ้นจริงสะงั้น
สือเฟิง: เป็ธรรมชาติของโลกมนุษย์ เกิด แก่ เจ็บ ตาย ทำใจเถอะ
ชิวตันเฟิง: เอเ้านิเลิกพูดได้แล้วข้ายังไม่อยากตายตอนนี้
สือเฟิง: เออ น่าไม่ตายตอนนี้ตอนต่อไปเดี๋ยวก็ตาย
ลู่ฉาง: พวกเ้าเลิกทะเลาะกันได้แล้วเรามีภารกิจที่ต้องไปปฏิบัติ
ชิวตันเฟิง: ภารกิจอะไร
ลู่ฉาง: ช่วยประชาชนผู้ติดเชื้อเขตนอกเมือง
"ผู้คนทั้งหลายต่างนอนตายเกลื่อนเต็มท้องถนนทหารเก็บศพกันแทบจะไม่ทัน"
ทหาร: องค์ชาย
ลู่ฉาง: พวกเ้าทำไมศพเต็มไปหมด
ทหาร: ประชาชนตายเพราะโรคประหลาดไม่มียารักษาติดต่อกันโดยง่ายดาย
ลู่ฉาง: ไอ้โรคประหลาดที่เ้าว่ามามันคือโรคอะไรกัน
ทหาร: กระหม่อมก็มิทราบพ่ะย่ะค่ะว่ามีชื่อเรียกว่าอะไรที่เรียกว่าโรคประหลาดเพราะกระหม่อมก็ไม่เคยเจอเช่นนี้มาก่อนก็เลยเรียกตาม ตามกันมาเพราะไม่มีทางรักษาหาย
ลู่ฉาง: แล้วทำไมไม่เก็บศพชาวบ้านเหล่านี้ไปฝังในที่ดีๆเก็บให้หมดเชื้อจะได้ไม่ระบาดไปมากกว่านี้
ทหาร: กำลังคนไม่เพียงพอพ่ะย่ะค่ะ
ลู่ฉาง: น่าเวทนาเหลือเกิน มาพวกเรามาช่วยกันเถอะเร็วเข้าจะได้เสร็จเร็วขึ้น
ชิวตันเฟิง: เ้าทำเถอะข้าไม่ทำข้ากลัวติดเชื้อ
สือเฟิง: เ้าจะเห็นแก่ตัวแบบนี้ไม่ได้
ชิวตันเฟิง: ก็ข้ากลัวติดเชื้อนี่นา
สือเฟิง: มันไม่ได้ติดกันง่ายขนาดนั้นสักหน่อย
ชิวตันเฟิง: ใครจะไปรู้ว่าเ้าไปจับเืมาแล้วนำมาป้ายข้า
สือเฟิง: นี่เ้าใครเขาจะปัญญาอ่อนขนาดนั้น
ชิวตันเฟิง: เ้านั้นไงจะใครล่ะ ข้าก็ต้องระวังไว้เป็ธรรมดา
สือเฟิง: เ้าก็เป็เทพเซียนไม่ใช่รึเ้าจะกลัวติดเชื้อทำไม
ชิวตันเฟิง: เป็เซียนเ้าคิดว่าติดเชื้อไม่ได้หรือไง
สือเฟิง: ฮ่า ฮ่า
ชิวตันเฟิง: เ้าหัวเราะอะไร
"แต่ยังไงก็ตามทั้งสี่คนก็ช่วยกันกับทหารเก็บศพชาวบ้านนำไปฝังท้ายหมู่บ้านทุกคนต้องสวมผ้าปิดจมูกไม่อย่างนั้นจะติดเชื้อได้อย่างรวดเร็ว
ชิวตันเฟิง: พวกเ้าคิดว่าจะมีคนตายเพิ่มขึ้นอีกหรือไม่
สือเฟิง: แน่นอนย่อมมีคนตายเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาลรวมถึงพวกเราด้วย
ชิวตันเฟิง: นี่เ้าช่างพูดเป็ราง
โจโฉ: พวกเ้าก็พูดเกินไปทุกอย่างมันไม่แย่เสมอไปหรอก
ลู่ฉาง: เอาละไปที่พักกันเถอะข้าเริ่มเหนื่อยล้าแล้ว
โจโฉ: นี่เ้าใช้แรงไปไม่เท่าไหร่ก็หมดแรงแล้วหรือ
ลู่ฉาง: เ้าจะว่าข้าเช่นนี้ไม่ได้ร่างกายคนเราย่อมเหนื่อยล้าเป็ธรรมดาไม่ว่าชายหรือหญิง
โจโฉ: เ้าทำเป็อ่อนแอไปได้คิดว่าข้าจะห่วงใยเ้าหรือไง
ลู่ฉาง: เ้าพูดเองนะข้ายังไม่ได้เอ่ยปากสักคำ
สือเฟิง: เอาละ เอาละเข้าที่พักกันเถอะ หยุดทะเลาะกันได้แล้วข้าหิวแล้ว
ลู่ฉาง: ข้ามีมันเอามันเหล่านี้เอาไปเผาสะจะได้กินกัน
ชิวตันเฟิง: ทำไมพวกเ้าถึงทำอย่างกระเราไม่มีจะกิน
ลู่ฉาง: พวกเ้าจะได้รู้จักความลำบากยังไงล่ะชาวบ้านลำบากกว่าเราเยอะเผาเสร็จยังข้าหิว
โจโฉ: อยากกินก็มาเผาเองสิ
ลู่ฉาง: เ้าพูดเกินไปใครนั่งเผาอยู่ตรงนั้นก็เผาให้มันเสร็จสิเ้าจะพูดให้มากความทำไมกัน
โจโฉ: น้อย น้อยเดี๋ยวนี้เ้าต่อปากต่อคำกับข้ารึ
"สือเฟิงแกล้งชิวตันเฟิงโดยการใช้พลังวิเศษปัดมันเผาออกจากมือชิวตันเฟิง"
ชิวตันเฟิง: นี่เ้า
สือเฟิง: อะไร
ชิวตันเฟิง: เ้าแกล้งข้า
สือเฟิง: เ้าเห็นหรือไงข้าก็นั่งอยู่ของข้าเฉย เฉย เ้าทำร่วงเอง โทษคนนั้นทีโทษคนนี้ที
ชิวตันเฟิง: นี่เ้า
"สือเฟิงหันหน้าไปด้านอื่นแอบหัวเราะ ฮ่า ฮ่า"
ชิวตันเฟิง: บ้าโรคจิต
สือเฟิง: เ้าว่าใครบ้า
ชิวตันเฟิง: เ้านั่นแหละบ้า
โจโฉ: พวกเ้าเอาอีกแล้วนะพอออกจากวังมาพวกเ้าก็ทะเลาะกันอีกพอเถอะ เฮ่ย!!
"รุ่งเช้า โรงหมอทั้งสี่คนตรงไปยังโรงหมอ เพื่อตรวจสอบยาและอุปกรณ์ทางการแพทย์ที่สามารถนำมารักษาชาวบ้านได้และนำยาเ่าั้ไปช่วยรักษาชาวบ้าน ลู่ฉางช่วยใส่ยาแผลตามแขนและขาให้กับชาวบ้านที่ได้รับาแจากโรคประหลาดนี้ด้วย โจโฉช่วยป้อนยาชาวบ้านผู้ที่ไม่สามารถช่วยเหลือตนเองได้คือนอนอยู่กับที่ไม่สามารถลุกได้เพราะอาการป่วยเริ่มทรุด ชิวตันเฟิงช่วยพยุงชาวบ้านมาที่โรงหมอเพื่อให้หมอหลวงตรวจรักษา สือเฟิงต้มยาสมุนไพรนำยาไปให้ชาวบ้านดื่ม ทุกคนล้วนมีหน้าที่ของตนเองและมีจิตใจที่จะช่วยรักษาชาวบ้านให้หายโดยเร็วแต่ความเป็จริงแล้วโรคประหลาดนี้ไม่สามารถรักษาให้หายได้มีแต่ตายสถานเดียวมีแค่ยาที่ช่วยบรรเทาอาการได้่ระยะหนึ่งเท่านั้น"
"หลังจากนั้นทางตอนเหนือ ใต้ ออก ตก ทหารแคว้นเทียนและทหารแคว้นฉงชิ่ง ฟันฆ่าสู้รบกันไม่มีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งยอมกันได้เลยทีเดียว ทหารตายเกลื่อนกลางสนามรบคนที่าเ็ต่างก็ติดเชื้อโรคประหลาดและล้มตายเป็จำนวนมากท่านแม่ทัพก็ตายในสนามรบอย่างกล้าหาญที่ได้ปกป้องแผ่นดินของตนส่วนฮ่องเต้พอได้ยินข่าวของท่านแม่ทัพเสียใจเป็อย่างมากจนกระอักอาเจียนออกมาเป็เืและเริ่มป่วยจากการติดเชื้อ ข้าหลวงในวังและนางกำนัลทั้งหลายต่างก็พากันติดเชื้อล้มตายเป็จำนวนมากจนเพิ่มขึ้นเรื่อย เรื่อย"
ทหาร: รายงานองค์ชายข่าวร้ายจากเมืองหลวง ฝ่าาทรงประชวรพ่ะย่ะค่ะ
ลู่ฉาง: หา เสด็จพ่อ
"ทันใดนั้นองค์ชายลู่ฉางเสด็จกลับเมืองหลวงั้แ่เดินเข้าประตูวังก็พบผู้คนล้มตายเป็จำนวนมาก"
ลู่ฉาง: เกิดอะไรขึ้นทำไม่เวลาแค่ไม่กี่วันที่ข้าออกจากวังไปทำไมวังหลวงถึงเป็เช่นนี้เกิดอะไรขึ้น
ขันที: องค์ชายท่านแม่ทัพเสียชีวิตแล้วพ่ะย่ะค่ะ
ลู่ฉาง: ท่านอา
ขันที: องค์ชาย ณ ตอนนี้ฝ่าาคงไม่ไหวแล้วพ่ะย่ะค่ะ
ลู่ฉาง: เสด็จพ่อ
"องค์ชายลู่ฉางเสด็จตำหนักหลวง"
ลู่ฉาง: ท่านพ่อ
ฮ่องเต้: ลูกพ่อ พ่อคงอยู่กับเ้าไม่ได้แล้วเ้าจงออกจากเมืองหลวงไปเสียเถอะที่แห่งนี้เกิดโรคประหลาดผู้คนล้มตายมากมายและรวมถึงพ่อด้วยพ่อก็ติดเชื้อเช่นเดียวกันเ้าอย่าเสียใจไปเลยคนเรา มีเกิด มีแก่ มีเจ็บ มีตาย เป็เื่ธรรมดาของมนุษย์
"ตอนนั้น นั่นเองฮ่องเต้ก็ได้สิ้นใจต่อหน้าองค์ชายลู่ฉางน้ำตาของลู่ฉาง ไหลไม่หยุดแต่ลู่ฉางก็เข้มแข็งช่วยทหารนำศพของฮ่องเต้ไปฝังที่หลุมฝังศพของกษัตริย์ และคำนับลาเป็ครั้งสุดท้าย"
ลู่ฉาง: พวกเ้าจัดการศพในวังหลวงให้เรียบร้อย
ทหาร: พ่ะย่ะค่ะ
ลู่ฉาง: ข้าจะไปที่โรงหมอ
"ลู่ฉางกลับมาถึงโรงหมอ กลับพบว่ามีผู้ป่วยเพิ่มจำนวนมากขึ้นและตายเกลื่อนตามทางเดินลู่ฉางไม่รอช้ารีบวิ่งเข้าไปในโรงหมอกลับพบว่าทุกคนก็ป่วยไม่ได้สติ"
ลู่ฉาง: ไม่นะพวกเ้าจะทิ้งข้าไปแบบนี้ไม่ได้นะ
"ลู่ฉางะโเรียกหาโจโฉ"
ลู่ฉาง: โจโฉ โจโฉเ้าอยู่ไหน
โจโฉ: ข้าอยู่นี่
"ลู่ฉางเริ่มมีอาการอาเจียนออกมาเป็เืล้มลงกองกับพื้นและสิ้นใจทันที โจโฉพยายามตะเกียกตะกายมาหาลู่ฉาง"
โจโฉ: ลู่ฉาง ลู่ฉาง
"โรงหมอแห่งนี้มีที่ศักดิ์สิทธิ์อยู่ที่หนึ่งในโรงหมอเป็ที่เคารพของผู้คนมากมาย และ โจโฉพยายามแข็งใจลุกขึ้นยืนเดินไปยังป้ายศิลานั้นโจโฉได้นั่งลงตรงหน้าแผ่นป้ายศิลาเพื่อขอพร"
โจโฉ: ข้าอยากขอพรท่านเทพหากชาติหน้ามีจริงขอให้ข้าและลู่ฉางได้พบเจอกันอีกครั้งและรักกันไปจนแก่เฒ่าถึงชาติพบนี้ข้าทั้งสองจะไม่สามารถรักกันได้เพราะข้าทั้งสองต่างก็เป็ชายพวกข้าจึงไม่สามารถรักกันได้ดังนั้นข้าอยากขอพรไม่ว่าจะกี่พบกี่ชาติขอให้ข้าและลู่ฉางกลับมาพบเจอกันและรักกันในที่สุดนี่คือคำขอสุดท้ายของข้า
เทพแห่งความรัก: อืมน่าเห็นใจ น่าเห็นใจ
"ท่านเทพแห่งความรักได้รับรู้ถึงพรของโจโฉ โจโฉได้หันไปมองลู่ฉางที่นอนกองอยู่กับพื้น"
โจโฉ: ข้ายังไม่ได้บอกรักเ้าเลยแล้วเมื่อไหร่เ้าจะรับรู้ถึงความรู้สึกของข้า
"จากนั้นโจโฉล้มลงและเสียชีวิตต่อหน้าแผ่นป้ายศิลาของเทพแห่งความรัก"
เทพแห่งความรัก: ชีวิตหนอชีวิต
"หลังจากนั้นเทพแห่งความรักได้หายตัวออกมาจากแผ่นป้ายศิลานั้นและเห็นการเปลี่ยนแปลงของโลกมนุษย์ที่เกิดจากธรรมชาติสร้างขึ้น
โปรดติดตามตอนต่อไป.......
199
