(นิยายแปล) ออกเมืองมาปลูกผัก ดันมีรักมาทักทาย

ตอนที่ 19 หมดสติ

        กัวเทียนยื่นถาดให้มู่เจ๋ออวี่ อีกฝ่ายเสียบปลากับเหล็กเสียบแล้ววางบนตะแกรงพลางเอ่ย “ถ้ามีมะเขือม่วงกับข้าวโพดด้วยละก็ จะยิ่งเพอร์เฟกต์เลยละ”

        “เข้าใจคิดดีนี่” กัวเทียนยืนมองอยู่ด้านข้าง

        “เทียบกับคุณแล้ว ของผมคงไม่เท่าไรหรอก”

        ทั้งที่บ้านจนถึงขั้นไม่มีเครื่องใช้ไฟฟ้าสักชิ้น กลับมีของที่เอาไว้ผ่อนคลายอยู่ข้างบ่อปลาแบบนี้

        แม้จะเป็๞แค่ของเล็กน้อย แต่ก็มากพอที่จะทำให้มู่เจ๋ออวี่มองออกว่ากัวเทียนไม่ใช่แค่เกษตรกรธรรมดา ไม่แน่ว่าภูมิหลังครอบครัวอาจจะดีเลยก็ได้

        หากเป็๲ชาวไร่ชาวนาจริง น้อยนักที่จะมีอารมณ์สุนทรีย์แบบนี้

        คนชนบทวิถีชีวิตเรียบง่าย แต่ละวันมีงานต้องทำมากมาย พอทำงานมาทั้งวัน กลับมาถึงอาบน้ำกินข้าวเสร็จก็คงขึ้นเตียงนอนหลับกันแล้ว

        บางคนอาจดูโทรทัศน์ แต่ส่วนใหญ่ดูได้ครึ่งทางก็คงหลับคอพับไปก่อน เพราะเหนื่อยมากจริงๆ

        “ผมจะไปดูที่โรงเรือน” หลังเอ่ยจบ กัวเทียนก็เดินออกไป

        มู่เจ๋ออวี่ยืนถือเหล็กเสียบปลาตั้งใจปิ้งอยู่หน้าเตา ใต้แสงไฟคือเงาของมู่เจ๋ออวี่ที่ทอดยาวออกไป ท้องฟ้ามืดสนิท บ่งบอกว่ากลางคืนมาเยือนแล้ว

        ในที่ดินของกัวเทียนมีทั้งข้าวโพดและมะเขือม่วง กัวเทียนมาที่แปลงมะเขือม่วงก่อน เขาเข้าไปในโรงเรือนแล้วเลือกมะเขือม่วงมาสองลูกใหญ่ พลางตรวจดูผลมะเขือม่วงไปด้วย

        “อีกไม่กี่วันมะเขือม่วงพวกนี้ก็เก็บไปขายได้แล้ว ผักชนิดอื่นๆ ก็เอาไปขายพร้อมกันได้ด้วย”

        คิดได้ดังนั้น กัวเทียนก็ตัดสินใจว่าพรุ่งนี้จะเข้าเมืองไปหาพ่อค้าขายส่งมารับมะเขือม่วงสักหน่อย

        หลังจากได้มะเขือม่วงมาสองลูก กัวเทียนก็เดินไปที่แปลงข้าวโพดต่อ

        ทว่าเพิ่งเดินมาถึงแปลงข้าวโพด บริเวณหน้าท้องก็เกิดปวดขึ้นมาอีกครั้ง

        นี่เป็๲ครั้งที่สองของวันนี้แล้ว จากนั้นก็เริ่มหน้ามืดตาลาย ไม่นานก็ล้มลงกับพื้น

        กัวเทียนที่ล้มพับลงกับพื้นจู่ๆ ก็รู้สึกว่าความเ๯็๢ป๭๨หายไป เขารู้สึกเหมือนร่างกายผ่อนคลายมากกว่าที่เคย ทั้งยังเหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งไหลวนอยู่ทั่วร่าง จากนั้นร่างกายก็ค่อยๆ ถูกเติมเต็มพลัง กล้ามเนื้อที่ปวดบวมก็เหมือนถูกฟื้นฟู ไม่เ๯็๢ป๭๨อีกต่อไป

        แปลกจัง...

        เกิดอะไรขึ้นกันแน่

        ทำไมร่างกายเขาถึงมีปฏิกิริยาประหลาดแบบนี้

        ขณะที่คิดเขาก็รู้สึกเหมือนมีบางอย่างไหลวนอยู่บนท้อง แม้อยากจะยกมือขึ้นไปลูบ แต่มือทั้งสองข้างของเขามันไม่ขยับเลย

        เขาพยายามรับรู้ถึงสิ่งสิ่งนั้น มันเหมือนกับก้อนหยกกลมลูกหนึ่ง กลิ้งไปมาอยู่บนท้องของเขา ราวกับกำลังนวดอยู่อย่างไรอย่างนั้น รู้สึกสบายสุดๆ

        แม้จะพยายามเปิดเปลือกตาขึ้น แต่ก็ไม่เป็๞อย่างที่หวัง เพียง๱ั๣๵ั๱ได้ว่าตรงหน้ามีแสงสีฟ้าอ่อนๆ สว่างวาบขึ้น วิ่งวนอยู่บนท้องของเขารอบหนึ่ง

        ‘นั่นมันอะไร’

        กัวเทียนไม่รู้เลย สุดท้ายเขาก็หลับตาลงอีกครั้ง รับเอาความรู้สึกแสนสบายในตอนนี้เอาไว้

        ผ่านไปราวหนึ่งนาที กัวเทียนจึงค่อยลืมตาแล้วลุกขึ้นยืน

        เขาพบว่าจู่ๆ ประสาท๱ั๣๵ั๱ทั้งห้าแจ่มชัดกว่าปกติ หูเหมือนได้ยินเสียงชาวบ้านในหมู่บ้านกำลังพูดคุยกัน

        ทว่านั่นไม่ใช่จุดสำคัญ สิ่งที่สำคัญตอนนี้คือเขาเหมือนได้ยินความรู้สึกของพืชที่อยู่รอบๆ ด้วย

        นี่มันแปลกๆ แล้ว...

        หลังจากค่อยๆ หมุนตัวมองไปยังโรงเรือนตรงหน้า เขาก็๼ั๬๶ั๼ได้ถึงบรรยากาศน่าอึดอัดที่แผ่ออกมาจากโรงเรือน

        ราวกับว่าผักเ๮๧่า๞ั้๞กำลังไม่สบาย ทั้งยังอ่อนแรงมาก แม้ปกติเขาจะรู้สึกว่าผักพวกนี้เติบโตเป็๞อย่างดี แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกว่าผักเ๮๧่า๞ั้๞กำลังบอกกับเขาว่าอยากออกมาสูดอากาศอย่างแรงกล้า

        ตอนนี้ไม่ว่าที่ไหนก็ปลูกผักในโรงเรือนทั้งนั้น ซึ่งผักไม่ได้ถูกปลูกตามฤดูกาล และสามารถหากินได้ตลอดเวลา

        อย่างแตงโม เดิมทีเป็๞ผลไม้ที่เอาไว้ดับร้อนในฤดูร้อน แต่ตอนนี้แม้จะเป็๞ฤดูหนาวก็มีแตงโมให้กิน ผักบางชนิดเดิมทีไม่ควรได้กินในฤดูนั้นๆ ด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้ในเมืองใหญ่ๆ อยากกินอะไรก็ได้กินหมด หลายคนคงเคยชินกันแล้ว และคงไม่คิดว่ามันแปลกอะไร

        ทว่ากลับกลายเป็๲การมองข้ามความรู้สึกที่แท้จริงของพืชผลเหล่านี้ไป

        พอ๱ั๣๵ั๱ได้ถึงความรู้สึกของพืชเหล่านี้ กัวเทียนรู้สึกว่ามันช่างมหัศจรรย์เสียจริง

        เขารู้สึกว่าตัวเองมีบางจุดที่เปลี่ยนไป และมันต้องเกี่ยวข้องกับลมดำบนท้องเขาแน่ หรือจะบอกว่าเกี่ยวข้องกับผลไม้ป่าสีแดงที่เขากินเข้าไปก็ได้

        เขาเดินเข้าไปใกล้แปลงหัวไชเท้าที่อยู่ใกล้ๆ เสียงต่างๆ พลันลอยเข้าหูเขา เหล่าหัวไชเท้าเหมือนกำลังบอกว่า

        “รีบปล่อยพวกเราออกไปได้แล้ว ในนี้มันอึดอัด พวกเราอยากสูดอากาศบริสุทธิ์บ้าง”

        ทุกคนต่างรู้ดีว่าพืชผักที่ปลูกในโรงเรือนจะดูสวยและสดกว่าผักที่ปลูกทั่วไป ทั้งยังฉีดยาฆ่าแมลงและใช้ในปริมาณค่อนข้างมาก ซึ่งยาฆ่าแมลงที่ใช้เยอะกว่าที่ปลูกทั่วไปมากทีเดียว รวมถึงปุ๋ยเคมีต่างๆ ของพวกนี้จะตกค้างอยู่บนเปลือกของหัวไชเท้า ส่วนหัวไชเท้านี่คนที่กินมันเข้าไปก็ต้องได้รับอันตรายแน่นอน

        แต่ตอนนี้เขากลับ๼ั๬๶ั๼ได้ถึงอาการต่อต้านของผักเหล่านี้ซึ่งดูเหมือนจะไม่พอใจกับสภาพแวดล้อมที่ต้องเจริญเติบโตเป็๲อย่างมาก

        และในตอนที่กัวเทียนกำลังจะลองรับความรู้สึกจากผักอื่นๆ หัวสมองก็เริ่มมึนงงอีกครั้ง แล้วเขาก็ล้มลงกับพื้น โดยครั้งนี้ก็ไม่ได้ตื่นได้ไวเหมือนก่อนหน้านี้

        ...

        มู่เจ๋ออวี่ย่างปลาไปพลาง มองไปยังทิศทางที่กัวเทียนเดินไปพลาง ในใจเริ่มบ่นว่าทำไมหมอนั่นถึงได้ไปนานไม่กลับมาสักที

        ด้านหน้าปลาย่างสุกแล้ว กลิ่นหอมฉุยลอยเข้าจมูกเขา ทำเอาแทบอดใจไม่ไหวอยากจะกินสักคำ แต่สุดท้ายก็ทนเอาไว้

        พอลองคำนวณเวลาจึงเห็นว่ากัวเทียนไปได้ประมาณครึ่งชั่วโมงแล้ว แต่ก็ยังไม่กลับมา

        มู่เจ๋ออวี่นำปลาใส่ถาด ยกเข้าไปในบ้านไม้แล้ววางลงบนโต๊ะ จากนั้นก็หมุนตัวเดินออกมา

        เขายืนอยู่หน้าประตูพลางมองไปยังทางที่พวกเขาเดินมา แต่เป็๞เพราะมืดเกินไปจึงไม่สามารถเห็นกัวเทียนได้

        หลังจากนึกย้อนว่าระหว่างทางเดินผ่านอะไรมาบ้าง มู่เจ๋ออวี่คำนวณคร่าวๆ ได้ว่าระยะห่างระหว่างบ่อปลากับโรงเรือนก็ไม่ได้ไกลกันเท่าไร แล้วทำไมกัวเทียนถึงได้ไปนานขนาดนี้นะ