"รีฟาร์"
"FLY!!!!"
"ดาบตัดสายฟ้า" พลั่บ!!!
ธาตุหลักของรีฟาร์คือธาตุลม แม้ว่าเธอจะไม่ใช่สายต่อสู้ แต่การสนับสนุนของเธอมันก็เป็ประโยชน์อย่างมากในการปราบปรามมอนสเตอร์ แถมเธอยังเป็สายสนับสนุนที่มีเวทมนตร์รักษาอีก เพราะแบบนั้นผมเลยต่อสู้กับมอนสเตอร์ได้อย่างสบายใจ ไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลังกลัวว่าเธอจะถูกมอนสเตอร์โจมตีหรือไม่ แต่มันยังมีอีกหนึ่งเหตุผลที่ทำให้ผมไม่ต้องคอยเป็ห่วงเธอ
[สมาชิกในปาร์ตี้]
[รีฟาร์ LV.20 HP 500/500 MP 550/700]
ผมพึ่งรู้เร็วๆ นี้ว่าเลเวลของเธอเยอะกว่าของผมมาก หลังจากที่เธอบอกว่าจะเข้าร่วมปาร์ตี้กับผม พอคิดดูแล้วก็ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมตอนที่ถูกโจรสามคนนั้นโจมตี เธอที่เป็ผู้หญิงแถมยังเป็แม่ชีถึงได้ไม่ร้อนใจอะไรมากนัก เอาเข้าจริงๆ ต่อให้ไม่มีผมเธอก็รับมือกับโจรสามคนนั้นได้อย่างสบายๆ เลยด้วยซ้ำ
"ตัวสุดท้ายแล้ว"
พลั่บ!!! สวบ!!!!
ผมใช้ชีวิตเป็นักผจญมาได้สัปดาห์เศษแล้ว เป้าหมายของผมในตอนนี้ไม่ใช่การเพิ่มเลเวล แต่เป็การฝึกการต่อสู้ ทั้งการใช้ดาบ ทั้งการใช้เวทมนตร์ เพื่อปรับตัวให้ชินกับวิถีของโลกใบนี้ เพราะสำหรับที่นี่นั้น ผมคือมือใหม่มากๆ ราวกับเด็กทารกที่ไม่รู้เื่อะไรของโลกใบนี้เลย ซึ่งทุกอย่างมันก็เป็ไปได้ด้วยดี ผมสามารถใช้ทั้งดาบ ทั้งเวทมนตร์ได้เป็อย่างดีราวกับว่ามันเป็แขนขาของตัวเอง
"เท่านี้ภารกิจปราบหมูป่าเขี้ยวยาวก็สำเร็จแล้วนะคะท่านเซย์จิ"
[หมูป่าเขี้ยวยาวLV.15]
หมูป่าเขี้ยวยาวคือมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งเป็อันดับที่สองของชายป่าแถบนี้ ส่วนเ้าสไลม์ที่ผมจัดการในภารกิจแรกคือมอนสเตอร์ที่เลเวลต่ำที่สุด ถัดมาก็จะเป็เห็ดมีขาที่เดินได้ ต้นไม้กินคนที่แม้จะเคลื่อนที่ไม่ได้แต่พ่นพิษได้ แล้วก็งูมีปีกที่บินได้ เท่าที่ผมล่ามาทั้งหมดก็มีเท่านี้ ถ้าถามว่าตัวไหนเก่งที่สุดก็คงจะเป็หมูป่าเขี้ยวยาว เพราะว่ามันนั้นเร็วพอๆ กันกับสไลม์ แต่โจมตีได้รุนแรงกว่ามาก พอเห็นมันแล้วก็คล้ายๆ กันกับผมเลย ที่เคลื่อนที่ไวและโจมตีรุนแรง
"ไหนๆ ก็เข้ามาลึกขนาดนี้แล้ว ท่านเซย์จิอยากไปถิ่นของก็อบลินหน่อยไหมคะ"
"ก็อบลินเหรอ"
หนึ่งในมอนสเตอร์ที่มีในทุกเื่ของอนิเมะแนวแฟนตาซี มอนสเตอร์ตัวสีเขียวเดินสองขาที่มีรูปร่างคล้ายคนแคระ
"ไปสิ!!!" มันก็แน่นอนอยู่แล้วว่าต้องไป
รีฟาร์บอกกับผมเอาไว้ว่า อาณาจักรที่ผมถูกอัญเชิญมานี้ เป็อาณาจักรที่เงียบสงบและปลอดภัยมากที่สุด เลเวลของมอนสเตอร์โดยเฉลี่ยจะอยู่ที่ไม่เกินยี่สิบ เธอตั้งใจที่จะให้ผมฝึกการต่อสู้กับมอนสเตอร์ที่นี่จบเลเวลถึงยี่สิบ แล้วค่อยเดินทางไปยังเมืองแห่งหอคอย เพื่อเริ่มต้นการเป็นักผจญที่แท้จริง และก็ดูเหมือนว่าเ้าก็อบลินน่าจะเป็มอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งที่สุดของอาณาจักรแห่งนี้
"กี้ กี้ กี้!!!" พอเดินตามเธอมาได้ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงของมอนสเตอร์ดังขึ้นมา
"ระวังหน่อยนะคะ เ้าพวกนั้นมันหูไวตาไวมาก แล้วก็ชอบอยู่ด้วยกันเป็กลุ่มด้วย จัดได้ว่าเป็ตัวอันตรายสำหรับนักผจญภัยปาร์ตี้เล็กๆ เลย"
เป็อย่างที่เธอพูดจริงๆ พวกมันอยู่กันเป็ฝูงมีกันทั้งหมดห้าตัว กำลังนั่งล้อมวงรอบกองไฟย่างตัวอะไรสักอย่างที่คล้ายหมูกินกันอยู่ แต่พอมองดูดีๆ แล้ว หมูที่มันย่างกินกันอยู่นั้นคือหมูป่าเขี้ยวยาว ตรงจุดนั้นทำให้ผมได้รู้ว่ามอนสเตอร์มันสามารถกินกันเองได้ด้วย
"ดูเหมือนว่าพวกมันจะอยู่ระหว่างพักเดินทางนะคะ"
"เดินทางงั้นหรอ"
เป็อย่างที่รีฟาร์พูด ดูเหมือนจะเป็อย่างนั้นจริงๆ หนึ่งในสามจากห้าตัวแบกกระเป๋าเป้ใบใหญ่ไว้ที่หลัง ที่ด้านข้างของพวกมันก็มีหมูป่าที่ดูตัวใหญ่กว่าอยู่ในหาบ
"ดูเหมือนว่าเราจะโชคนี้นะเ้าคะท่านเซย์จิ เ้าก็อบลินห้าตัวนั้นน่าจะไม่ใช่ฝูงห้าตัว ถ้ามันกำลังเดินทางแบบนี้แปลว่าต้องมีหมู่บ้านก็อบลินอยู่ใกล้ๆ นี่แน่ค่ะ"
"ก็อบลินมีหมู่บ้านด้วยเหรอ"
"มีค่ะ พวกมันเป็มอนสเตอร์ที่ฉลาดไม่ต่างจากมนุษย์ แถมยังชอบอยู่รวมกันเป็ฝูง ไม่แปลกเลยถ้ารวมตัวกันสร้างหมู่บ้านขึ้นมา แต่ที่กิลด์ไม่มีรายงานแจ้งเื่หมูบ้านของก็อบลินเลย อาจจะเป็หมู่บ้านที่เล็กมาก หรือไม่ก็พรางสายตาได้ดีจนไม่มีใครหาเจอ"
หลังจากที่เราสองคนแอบซุ่มดูพวกมันไปได้สักพัก พวกมันที่กินเสร็จก็ออกเดินทางกันต่อ ผมกับรีฟาร์แอบตามพวกมันไปอย่างระมัดระวัง จนเข้ามาในป่าลึกมากกว่าเดิมอีกนิดหน่อย ฝูงก็อบลินห้าตัวนั้นมาหยุดอยู่ที่โพรงไม้ขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยเถาวัลย์ ก่อนที่จะหันซ้ายหันขวาอยู่สักพัง แล้วส่งเสียงร้องอันแสบแก้วหูออกมาเสียงดัง พลั่บ!!!! และในตอนนั้นเองที่ผมกับรีฟาร์ได้เห็นว่า จากต้นไม้ใหญ่ต้นนั้นได้กลายเป็ประตูไม้ไผ่ที่สูงเหนือหัว แล้วก็อบลินทั้งห้าตัวนั้นก็เดินผ่านประตูไม้ไผ่เข้าไป ก่อนที่มันจะกลายเป็ต้นไม้ใหญ่ดังเดิม
"!!!" รีฟาร์ที่เห็นแบบนั้นก็ดูใเล็กน้อย ก่อนที่จะหันมาพูดกับผม "ข้างในนั้นมีก็อบลินที่ใช้เวทย์พรางตาได้"
"แล้วยังไง เราสองคนจัดการพวกมันได้ไหม"
"เื่นั้นไม่น่าจะมีปัญหาอะไร แต่ว่า......." คำตอบของเธอมาพร้อมกับใบหน้าที่กำลังครุ่นคิด
"แต่ว่าอะไรเหรอ"
"การรวมฝูงโดยเมจิกก็อบลินแล้วตั้งเป็หมู่บ้านไม่ใช่เื่แปลก แต่ที่แปลกก็คือหมู่บ้านนี้มันใหญ่เกินไป หมายความว่าหัวหน้าฝูงอาจไม่ใช่เมจิกก็อบลิน"
"......" ตอนนี้ผมตามเธอไม่ทันแล้ว เพราะว่าผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับโลกนี้เลย
"ถ้าอย่างนั้นก็เป็ไปได้อย่างเดียว......" เธอพูดพลางหันหน้ามาสบตาผม "จ่าฝูงคือราชินีก็อบลิน" ก่อนที่จะพูดออกมาด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์ "เราได้ที่เพิ่มเลเวลดีๆ แล้วท่านเซย์จิ"
เดี๋ยวนะที่เพิ่มเลเวลดีๆ คงไม่ได้หมายความแบบที่ผมกำลังคิดอยู่หรอกนะ
"หรือว่าเธอจะให้ฉัน...."
"ใช่แล้วท่านเซย์จิ มาจับราชินีก็อบลินทำเมียกันเถอะ!!!"
"ไม่นะ!!!!" แค่คิดก็สยองแล้วถ้าต้องมีอะไรกับเ้าตัวเขียวพวกนั้น
วิธีเพิ่มเลเวลของผมที่เป็ผู้กล้าแห่งกามอารมณ์นั้น มีเพียงแค่วิธีเดียวนั่นก็คือต้องมีเซ็กส์กับสตรี ไม่ว่าจะเป็มนุษย์ มอนสเตอร์ หรือเผ่าพันธุ์ไหนก็ตาม ของเพียงแค่เป็ผู้หญิงก็สามารถเพิ่มเลเวลได้ทั้งนั้น แต่อย่างน้อยก็ขอเป็เผ่าครึ่งสัตว์ ผู้หญิงธรรมดา เอลฟ์ หรืออะไรพวกนี้ก็ได้ไหม ทำไมต้องเป็มอนสเตอร์ตัวเขียวอย่างก็อบลินนั่นด้วย
".........."
"ทำไมนั่งิญญาหลุดออกจากร่างแบบนั้นล่ะเ้าคะท่านเซย์จิ"
"ปะ....เปล่า ไม่มีอะไร"
ยังโชคดีที่ผมไม่ต้องเป็ผัวของก็อบลินเลยในวันนั้น รีฟาร์บอกว่าเลเวลของก็อบลินส่วนใหญ่อยู่ที่ 17-20 ส่วนเมจิกก็อบลินนั้นก็น่าจะอยู่ที่ราวๆ 22 ซึ่งเมจิกก็อบลินไม่ได้มีความสามารถด้านการต่อสู้มากนัก ถ้าเพียงแค่นั้นเราสองคนสามารถจัดการได้อย่างสบายๆ ถึงจะเสียเปรียบเื่จำนวน และเลเวลของผมที่ต่ำมากก็ตาม แต่ถึงแบบนั้นความสามารถของผมก็เกินกว่าเลเวลตัวเองไปไกลแล้ว เพียงแต่ว่าปัญหาจริงๆ อยู่ที่ราชินีก็อบลินที่เลเวลน่าจะถึง 30 จัดได้ว่าเป็บอสแมพของอาณาจักรแห่งนี้เลย เป็มอสเตอร์หายากที่สิบปีถึงจะเกิดขึ้นมาสักครั้ง
"ไปกันเถอะค่ะ ไปเพิ่มเลเวลอัพพลังแล้วไปปราบราชินีก็อบลินกัน" จากทั้งหมดนั้นทำให้เธอพาผมออกจากป่าลึกแล้วเดินทางกลับมาที่บ้าน แต่พอตกดึกเธอก็พาผมออกนอกบ้านอีกครั้ง แถมเธอยังแต่งตัวจนมิดชิดแทบดูไม่ออกว่าเป็ใครเป็หญิงหรือชายอีกต่างหาก
"ไปไหนเหรอ แล้วนั่นแต่งตัวอะไรของเธอ"
"เราจะไปย่านเริงรมย์กันเ้าค่ะ"
"ย่านเริงรมย์!!!!" ทันทีที่ได้ฟังแบบนั้นก็ตาลุกวาวทันที
ทางด้านตะวันออกของเมืองที่ดูเงียบสงบในตอนกลางวันนั้น พอตกดึกมันจะคึกคักและพลุกพล่านไปด้วยนักท่องราตรีในทันที ไฟหลากสีถูกเปิดส่องสว่างมาจากตัวอาคาร โคมไฟสีแดงที่ถูกห้อยเรียงตามทางเดินเป็ทางยาว และเหล่าผู้ชายมากหน้าหลายตาที่มีเป้าหมายไปยังที่เดียวกัน 'โรงน้ำชาแสงจันทร์' คือชื่อของที่ท่องเที่ยวที่ได้รับความนิยมที่สุดในย่านเริงรมย์แห่งนี้
"เธอไม่เข้าไปด้วยกันเหรอรีฟาร์"
"ฉันเข้าไปไม่ได้หรอกเ้าค่ะ ที่นี่สำหรับผู้ชายเท่านั้น ถึงจะแต่งตัวมิดชิดขนาดนี้ก็คงจะพรางสายตาได้แค่คนที่เดินผ่านไปผ่านมาเท่านั้น แต่ถ้าเข้าไปในนั้นแล้วถูกจับได้ว่าเป็ผู้หญิงขึ้นมาคงไม่สนุกเท่าไหร่ ท่านเซย์จิเที่ยวให้สนุกแล้วก็เก็บเลเวลมาให้เยอะๆ นะเ้าคะ อย่างน้อยๆ ขอสักถึงเลเวลสิบห้าก็ยังดี" หลังจากที่คุยกันจบเธอก็ปล่อยให้ผมเข้าไปยังโรงน้ำชาคนเดียวตามที่พูด
คนภายในโรงน้ำชานั้นไม่ได้น้อยไปกว่าด้านนอกเลย ทั่วทุกโต๊ะมีลูกค้านั่ง และทุกโต๊ะก็มีหญิงสาวที่ทั้งสวยและรูปร่างดีนั่งอยู่บนตักของลูกค้าคอยป้อนเหล้าอย่างออดอ้อน ส่วนชั้นบนของร้านก็ััได้เลยว่ามีใครกำลังละเลงเพลงสวาทกันอยู่ เพราะแรงสั่นะเืมันลงมาถึงด้านล่าง และคงไม่ได้มีแค่คู่หรือสองคู่ด้วย ส่วนตัวผมที่ไม่เคยเข้าที่แบบนี้มาก่อนก็ตื่นเต้นเป็อย่างมาก จนกระทั่งผมได้สบตากับผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังเดินขึ้นบันไดไปชั้นสอง ที่มันทำเอาผมละสายตาจากเธอไม่ได้เลย
หญิงสาวรูปร่างบางในชุดคล้ายเกอิชาสีขาวลายชมพูอ่อน ซึ่งมันก็เข้ากับผิวกายอันขาวเนียนของเธอเป็อย่างมาก เรือนร่างบางที่สวมชุดนั้นก็อวบอิ่มกำลังดี แต่สิ่งที่มันดึงดูดสายตาผมที่สุดก็คงจะเป็หูแหลมๆ คล้ายแมวที่ยื่นออกมาจากศีรษะของเธอ ที่มันดูนุ่มฟูน่าััเป็อย่างมาก กับดวงตาคู่สวยของเธอที่มันดูเศร้าหมองแปลกๆ แต่ผมก็มองเธอได้เพียงไม่นาน เพราะพอขึ้นชั้นสองไปเธอก็เดินลับสายตาผมไปแล้ว
"เถอะน่ามาดาม ฉันเป็ลูกค้าประจำที่ใช้บริการโรงน้ำแสงจันทร์มานานเลยนะ แค่มาดามมาบริการฉันมันจะเป็อะไรไป"
"ฉันบอกแล้วไงเ้าคะ ว่าฉันไม่รับงานบริการ ถ้าหากพูดไม่รู้เื่คงต้องเชิญให้ท่านบารอนออกไปจากร้านนะเ้าคะ"
"อย่ามาเล่นตัวหน่อยเลยน่ามาดาม นี่มันซ่องนะ เธอที่เป็แม่เล้าจะไม่รับงานได้ยังไง"
แต่ทว่าในตอนที่สายตาผมกำลังจดจ่ออยู่กับผู้หญิงคนนั้น ก็ได้มีเสียงของคนกำลังทะเลาะกันดังขึ้นมา พอหันไปตามที่มาของเสียงก็เห็นว่าเป็คู่ชายหญิงที่กำลังทะเลาะกันอยู่ ฝ่ายชายนั้นแต่งตัวดีอย่างมากราวกับพวกขุนนาง ส่วนฝ่ายหญิงนั้น...โคตรสวย/// ไม่ใช่แค่สวยเท่านั้น เธอยังแต่งตัวเซ็กส์ซี่มากอีกด้วย
ผมเส้นตรงยาวสลวยของเธอนั้นเป็สีน้ำตาลอมแดง เรือนร่างที่ดูเ้าเนื้อเล็กน้อยนั้นดูเย้ายวนเป็อย่างมาก อีกทั้งเธอยังใส่ชุดเดรสสีแดงสดที่นอกจากจะรัดรูปแล้ว ยังสั้นสุดๆ แถมยังผ่ากลางอกเป็ร่องลึกลงมาถึงกลางท้อง เผยให้เห็นนมเต้าใหญ่ราวกับหัวเด็กอย่างเต็มตา ด้วยความสวยที่เย้ายวนขนาดนั้นไม่แปลกเลยที่จะถูกชายคนนั้นหมายตาเข้า แต่ถ้าฟังไม่ผิดเหมือนผมจะได้ยินเขาเรียกเธอว่ามาดาม ไหนจะแม่เล้าอีก หมายความว่าเธอน่าจะเป็เ้าของโรงน้ำชาแห่งนี้
"ถึงจะเป็ซ่องแต่ก็มีกฎ และที่นี่ก็ไม่ใช่สถานที่ที่บารอนจากตระกูลเล็กๆ อย่างท่านจะมาเบ่งได้หรอกนะเ้าคะ"
"ยัยนี่!!!!!" ดูเหมือนว่าคำพูดนั้นจะทำเอาอีกฝ่ายเดือดเป็อย่างมาก เขาก็เลยดึงเธอเข้ามาหาตัวเองก่อนที่จะง้างมือตบ พลั่บ!!!!!! ผมที่เห็นแบบนั้นก็เลยพุ่งเข้าไปคว้ามือของเขาเอาไว้ก่อนที่จะปะทะลงไปบนใบหน้าสวยๆ ของเธอ
"แกเป็ใครวะ!!!!"
"ไม่เห็นหรือไงว่าผู้หญิงเขาไม่ยอม ทำไมทำตัวหน้าโง่จังละครับท่านบารอน" ผมไม่ได้พูดเปล่าแต่เตรียมชักดาบที่คาดเอวอยู่ไว้ด้วย
"ไอ้เวรนี่!!!!" ทำเอาคนตรงหน้าเดือดดาลขึ้นกว่าเดิม และในขณะนั้นเองผมก็เห็นว่าที่ด้านหลังของเขา มีชายอีกสองคนที่นั่งดื่มอยู่ทำท่าจะชักดาบออกมาด้วย
หมับ!!!! แต่ทว่ามาดามผู้เป็เ้าของโรงน้ำชาคนนั้นก็เข้ามากอดแขนผมเอาไว้เสียก่อน ทำเอานมเต้าสวยขนาดเท่าหัวเด็กของเธอแนบชิดกับแขนผมอย่างจัง
"ผู้ชายคนนี้เป็คนที่ซื้อตัวฉันไว้แล้วค่ะ เพราะแบบนั้นฉันก็เลยบริการใครไม่ได้อีกนอกจากเขา หวังว่าท่านบารอนจะเข้าใจนะเ้าคะ" คำพูดนั้นของเธอทำเอาบารอนและชายด้านหลังอีกสองคนชะงักไป รวมถึงแขกแทบทุกคนในร้านที่มองมาทางผมเป็สายตาเดียวกัน จากนั้นเธอก็พาผมเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสองแบบงงๆ โดยมีบารอนคนนั้นมองตามมาด้วยสายตาที่ยังคงอาฆาตอยู่
#ผู้กล้าขยี้สวาท
![System ระบบสร้างผู้กล้า [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1683576705_48321724.webp)
22K
![[จบ]ทะลุมิติมาเป็นภรรยาตัวน้อยของสามีพิการ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1710864878_79730567.webp)
