"ไปโรงแรมฟาร์เซ็นท์ครับ" เจลบอกคนขับรถแท็กซี่ พลางยื่นนามบัตรให้
"โธ่ ไม่ต้องหรอกไอ้หนุ่ม โรงแรมนี่ดังจะตาย ข้าไม่หลงหรอก เอ้า! ขึ้นมาเร็ว" คนขับท่าทางใจดีพูด
"ครับ" เจลพยักหน้า พาตัวเองขึ้นมานั่งเบาะข้างคนขับพร้อมด้วยกระเป๋าเป๋ใบใหญ่
"เอามันวางไว้ที่เบาะหลังก็ได้" คนขับพูดไปหัวเราะไปกับท่าทางทุลักทุเลของชายหนุ่มผมดำ
"อ๋อ ครับ" คนร่างสูงพยักหน้า ถอดกระเป๋าออกแล้วจัดแจงวางไว้ที่เบาะข้างหลัง
เมื่อทุกอย่างเข้าที่ ล้อทั้งสี่ก็เคลื่อนออกไปบนถนนใหญ่ แทรกเข้าไปเลนส์ กลายเป็หนึ่งเดียวกับวัฏจักรแห่งการจราจร
"ไปทำงานรึไอ้หนุ่ม" คนขับรถถามเพื่อทำลายบรรยากาศเงียบเชียบ
"เปล่าครับ พอดีผมได้รางวัลจากการบริจาคเืมาครับ" เจลตอบ มุมปากคลี่ยิ้มเล็กน้อยด้วยความดีใจ
"โฮ่ สงสัยข้าต้องไปบริจาคบ้างแล้ว เป็รางวัลที่ล่อตาล่อใจจริงๆ" คนขับรถตบพวงมาลัย
"ผมเองก็คิดไม่ถึงเหมือนกันครับ ว่าจะโชคดีขนาดนี้"
แน่นอนว่าไม่มีใครคาดคิด แม้แต่ตัวของเจลก็ตาม ใครจะรู้ล่วงหน้าว่าการบริจาคเืเพื่อการกุศลกับทางมหาลัย จะทำให้เขาได้รับรางวัลใหญ่เป็บัตรพักโรงแรมฟาร์เซ็นท์สามวันสองคืน ตอนแรกเจลคิดว่ารางวัลที่ได้คงไม่พ้นพวกมาม่า ปลากระป๋อง หม้อหุงข้าว หรือพระเครื่องสำหรับสอบ แต่ทุกอย่างกลับผิดถนัด เมื่อเห็นชื่อและรหัสนักศึกษาของเขาเด่นหราอยู่บนจอประกาศ เจลอึ้งไปพักใหญ่แม้แต่ตอนรับรางวัล และกระทั่งตอนเก็บของใส่กระเป๋าหลังปิดเทอม
เขากำลังจะเข้าพักโรงแรมหรูห้าดาวระดับประเทศ!!
จากการศึกษาหาข้อมูลเพื่อกันความเด๋อ ฟาร์เซ็นท์เป็โรงแรมห้าดาวที่มีชื่อเสียงโด่งดังเป็อันดับต้นๆ ของประเทศ ดารา เซเลบ และผู้ทรงอิทธิพลมากมายเคยมาใช้บริการโรงแรมแห่งนี้ ที่นี่ขึ้นชื่อเื่ของการบริการ จนมีคำพูดยกยอว่า ‘หากคุณอยากเป็าา หรือราชินี ให้ลองมาพักที่ฟาร์เซ็นท์ดูสักคืน’
ใช้เวลาออกจากตัวเมืองมาไม่นานก็ถึงจุดหมายปลายทาง รถแท็กซี่ขับอ้อมน้ำพุทรงกลมก่อนจะหยุดอยู่ที่ทางเข้าโรงแรม ทันทีที่รถจอดสนิท พนักงานในชุดเครื่องแบบสีเทาทั้งชายและหญิงต่างก็วิ่งกรู่เข้ามารุมล้อม
พนักงานชายคนหนึ่งเปิดประตูให้เจลลงจากรถ พร้อมกับโค้งทักทาย “ยินดีต้อนรับสู่โรงแรมฟาร์เซ็นท์ครับ ทางเราขอทราบชื่อคุณลูกค้าหน่อยนะครับ ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าชื่ออะไรครับ”
คนผมดำตะกุตะกักตอบด้วยความตื่นเต้น "ชื่อเจล วรยศ รัตณรัตณ์ ครับ"
"ผมขออนุญาตเรียกว่าคุณเจลนะครับ" พนักงานโรงแรมกล่าว มองดูชายหนุ่มรูปร่างสมส่วน ท่าทางเป็มิตร แต่งกายด้วยชุดสบายๆ พยักหน้า
"ครับ ผมขอจ่ายค่าแท็กซี่แปปหนึ่งนะครับ" เจลทำท่าจะคว้านหากระเป๋าเงินที่กางเกง แต่ถูกขัดไว้เสียก่อน
"ไม่ต้องกังวลเื่นั้นครับ ทางเราจะเป็คนจัดการให้เอง เชิญคุณเจลทางนี้เลยครับ" พนักงานชายผายมือเป็สัญญาณเชิญลงจากรถ
"ขอบคุณมากครับ" กระเป๋าเงินในมือถูกเก็บ ก่อนที่เ้าตัวจะลงมาตามคำเชิญ
พนักงานชายพาเจลเข้าไปในล็อบบี้โรงแรม ขณะที่พนักงานคนอื่นๆ ขนกระเป๋า และจัดแจงเื่ค่าโดยสาร ระหว่างทางเดิน เจลเหลือบมองตึกกระจกสูงสามสิบชั้น แล้วนึกประมาณว่าห้องพักของเขาจะอยู่ตรงไหน หากทางโรงแรมใจดีเหมือนตอนจ่ายค่าแท็กซี่ เจลอยากขอให้ห้องของตัวเองอยู่บนชั้นสูงๆ ซึ่งสามารถมองเห็นวิวทะเลได้ชัด แต่เมื่อนึกถึงบัตรรางวัลที่มี เขาคิดว่าแค่ชั้นปกติคงเกินพอ
เมื่อก้าวเข้ามาด้านใน สิ่งแรกที่เขาพบย่อมเป็ล็อบบี้ต้อนรับ มันถูกตกแต่งอย่างงดงาม ไม่มีส่วนไหนผิดเพี้ยนไปจากรูปที่เห็นในอินเทอร์เน็ต เพดานสูงโปร่ง ห้อยด้วยโคมไฟระย้า คลุมโทนทั้งห้องด้วยสีเทา-เงิน เฟอร์นิเจอร์ราคาแพงสไตล์โมเดิลลัคชัวร์รี่ ผนังสลับซับซ้อนซ่อนแสงไฟ และต้นไม้ตกแต่งตามมุมต่างๆ
"ยินดีต้อนรับค่ะคุณเจล" พนักงานล็อบบี้ทักทาย
"สวัสดีครับ" เจลตอบ พยายามดึงสายตาออกจากความงามในการตกแต่งให้มาอยู่ที่หล่อน เขานึกขึ้นได้ว่าลืมสิ่งสำคัญไป "เอ่อ...บัตรๆ"
"ไม่เป็ไรค่ะ ทางเราได้ข้อมูลของคุณจากทางมหาลัยแล้ว เราแค่อยากให้คุณเซ็นยืนยันสิทธิ์ก็พอค่ะ" หล่อนพูด แล้วยื่นแท็บเล็ตพร้อม ปากกามาให้ "รบกวนเซ็นตรงด้านล่างนะคะ"
"ครับ" เจลทำตาม หยิบปากกาเซ็นชื่อตัวเองลงไปจอ แล้วคืนมันให้กับพนักงานสาวคนเดิม
"ระหว่างรอเตรียมห้อง คุณเจลสามารถพักผ่อนตามอัธยาศัยได้เลยนะคะ เรามีบาร์และห้องอาหารบริการฟรี สามารถสั่งอาหารและเครื่องดื่มได้ตามเมนูเลยค่ะ" สาวเ้าผายมือไปยังโซนรับรอง ซึ่งเป็ที่ตั้งของบาร์ขนาดกลาง และมีแขกบางคนกำลังรับประทานอาหารอยู่
"เชิญทางนี้ครับ" พนักงานชายคนเดิมพาเจลมานั่งพักตรงโซฟาเดี่ยว ก่อนผละไปที่บาร์แล้วเอาแก้วใส่น้ำผลไม้มาให้ "welcome drink จากทางโรงแรมของเราครับ สัปปะรสสมูตตี้เพื่อสุขภาพ หากไม่ชอบสามารถสั่งอย่างอื่นได้ที่บาร์เลยนะครับ"
"ขอบคุณมากครับ" เจลยิ้ม พลางรับแก้ววางไว้บนโต๊ะสี่เหลี่ยมทรงเตี้ยตรงหน้า
"หากห้องพักพร้อมแล้ว ผมจะแจ้งให้ทราบนะครับ เชิญพักผ่อนให้เต็มที่ครับ" พูดจบ พนักงานคนเดิมก็เดินออกไป ปล่อยเจลนั่งยิ้มอยู่กับการบริการดุจาาสมคำรำลือ
การก้าวเข้ามาที่นี่เพียงไม่กี่นาที ทำให้เขารู้สึกต้อนรับอย่างอบอุ่น พนักงานของทางโรงแรมไม่มีท่าทีดูถูก หรือดูแคลนว่าเขาเป็ผู้โชคดีจากรางวัลในการบริจาคเื ทุกคนปฏิบัติกับเขาอย่างเท่าเทียม เหมือนลูกค้ารายอื่นๆ ที่เข้ามา
ระหว่างรอ เจลทักไปหาเพื่อนสนิทที่มหาลัยชื่อธรณ์ ั้แ่จำความได้เขากับธรณ์สนิทกันตอนรับน้องมหาลัย สาเหตุง่ายๆ เพราะทั้งรุ่นในสาขาดันมีแค่เขาและธรณ์เป็ผู้ชายสองคน จึงไม่แปลกหากพวกเขาจะไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยๆ และติวหนังสือสอบด้วยกันจนกลายมาเป็เพื่อนสนิทแบบทุกวันนี้
สิ่งแรกที่เขาต้องเล่าคือการต้อนรับขับสู่ ต่อมาคือระบบการจัดการ ที่นี่ไม่ต้องใช้เอกสารต่างๆ ให้วุ่นวายเหมือนที่อื่น เพราะพนักงานได้จัดการตรวจสอบให้เรียบร้อย อีกอย่างคือ welcome drink และบริการของฟรีต่างๆ แน่นอนว่าเขาไม่ลืมที่จะถ่ายรูปแนบไปด้วย
:รสชาติล่ะ?
ธรณ์ถาม ทำให้เจลลองยกแก้วชิม คิ้วบางเลิกขึ้นเล็กน้อยเมื่อพบว่ามันอร่อยเกินคาด ความหวานซ่อนเปรี้ยวตบท้ายด้วยการโรยเกลือเล็กน้อยช่วยให้กระปรี้กระเปร้า และคลายความเหนื่อยล้าจากการผจญรถติดออกไปจากร่างกาย
เมื่อได้คำตอบเจลก็พิมพ์บอกเพื่อนรักในทันที จังหวะเดียวกัน เจลรับรู้ถึงการมาเยือนของผู้อื่น เขาคิดว่าเป็พนักงานคนเดิมมาแจ้งเื่ห้องพัก แต่พอเงยหน้าขึ้น ภาพของบุคคลตรงหน้า และออร่าความสดใสกลับทำให้เจลใจเต้นผิดจังหวะ
"สวัสดีครับคุณเจล" เสียงทักทายดังขึ้นเบื้องหน้า โดยชายร่างโปร่งบางผู้ใส่ชุดสูทตัวเนี๊ยบสีดำ ผมยาวประบ่าสีเดียวกันถูกหวีจัดทรงอย่างเป็ระเบียบ ใบหน้าหล่อเหลาดูอ่อนวัยส่งยิ้มปรายความใจดีออกมา
"ครับ สวัสดีครับ" เจลตอบรับ พลางวางมือถือลง เขามองอีกฝ่ายด้วยความฉงน แล้วยิ้มกลับตามมารยาท
ชายปริศนานั่งลงบนโซฟาเดี่ยวตรงข้าม แล้วเริ่มแนะนำตัว "ผมชื่อดอลล่า เป็เ้าของโรงแรมแห่งนี้นะครับ ยินดีที่ได้รู้จัก"
มือยาวยื่นข้ามโต๊ะทรงเตี้ยมารอการตอบรับ ก่อนที่มือนุ่มจะเข้ามาััเพื่อทำความรู้จักแบบสากล
"ยินดีที่ได้รู้จักครับ" เจลตอบตะกุตะกัก อึ้งกับความโชคดีของตัวเอง และเสน่ห์แสนสุภาพของดอลล่า
"ยินดีกับรางวัลที่ได้ด้วยนะครับ ผมเชื่อว่าการบริจาคเืของคุณจะช่วยต่ออายุให้เพื่อนมนุษย์อีกหลายพันคนแน่ๆ" ดอลล่าชื่นชม พลางปล่อยมือออกอย่างอ้อยอิ่ง เหมือนกำลังเสียดาย และอยากจับไว้ให้นานกว่านี้
"ผมเองก็หวังว่าเช่นนั้นครับ"
"จริงสิครับ ผมมีเื่ต้องบอกคุณ" ดวงตาสีดำสนิทประกายความตื่นเต้นว่า "ทางเราเห็นว่าการบริจาคเืของคุณเป็เื่น่ายกย่อง คืนนี้เราเลยมีดินเนอร์ริมหน้าผาสุดพิเศษให้ครับ"
"เห จริงหรอครับ" เจลพูดอย่างไม่เชื่อหู เหมือนคราวแรกที่เขาได้ยินชื่อของตัวเองในประกาศรางวัลชิงโชคใหญ่
"จริงสิครับ แต่น่าเสียดายที่คู่ดินเนอร์ของคุณเป็ผม ไม่ใช่สาวๆ" ดอลล่าหัวเราะ "คุณคงเสียดายแย่เลย"
"ไม่หรอกครับ แค่นี้ผมก็ดีใจมากแล้ว" เจลรีบปฏิเสธ "อีกอย่างผมมาคนเดียว คงไม่มีใครไปเป็คู่ดินเนอร์ กินคนเดียวคงเหงาแย่ ขอบคุณคุณดอลล่าที่อุตส่าห์มาทานดินเนอร์เป็เพื่อนผมนะครับ"
"ไม่เป็ไรหรอกครับ เพราะคุณเป็คนสำคัญของเรา เราจึงดูแลคุณเป็อย่างดี"
"ขออนุญาตครับ เครื่องดื่มของคุณดอลล่าครับ" พนักงานเสิร์ฟเดินเข้ามาบอก ก่อนวางแก้วไวน์ปากกว้างใส่เครื่องดื่มสีน้ำเงินเข้มลงบนโต๊ะ
"ขอบคุณครับ" ดอลล่าพยักหน้า หยิบเอาแก้วไวน์มาจิบ แล้ววางลงตรงข้ามกับแก้วสมูตตี้ของเจล "welcome drinkของเราไม่อร่อยหรอครับ" คิ้วเล็กๆ ขมวดอย่างกังวล เมื่อเห็นว่ามันพร่องลงไปเพียงเล็กน้อย
"ไม่ครับๆ มันอร่อยมากเลย แต่ผมคุยกับคุณเพลินไปหน่อย" เจลพิสูจน์คำพูดด้วยการคว้าแก้วสมูตตี้มาดื่มอึกใหญ่
"ดีใจที่คุณชอบนะครับ" มุมปากหยักยิ้ม หรี่ดวงตามองปริมาณที่ลงลดไปเรื่อยๆ
——————————————————————————
เปิดเื่ใหม่แบบงงๆ
84K
