เพราะอะไร?
คำถามนี้ดังขึ้นในหัวของเทวา ทำไมล่ะเราผิดอะไร ทำไมเราถึงกลายเป็ที่รองรับอารมณ์ของพวกมัน อาจจะเป็เพราะเค้าไม่รวย หรือ มีอำนาจมากพอ ไม่เก่งพอที่จะทำให้พวกมันไม่กล้ายุ่ง?
คำถามมากมายผุดขึ้นในหัวของเทวา
"อยากจะเปลี่ยนไหมล่ะ"
เสียงลึกลับดังขึ้นภายในหัวของเทวา
"นั้นเสียงใคร"
"ข้าคือใครไม่สำคัญ แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือความรู้สึกของเ้า มันรุนแรงมาก แถมิญญา ยังใกล้จะดับสูญ เ้า้าให้ข้าช่วยไหมล่ะ"
"ถ้าหาก มันจะเปลี่ยนทุกอย่างที่เป็ในตอนนี้ได้ ถ้าหากมันจะทำให้ผมมีโอกาสแม้แต่นิดเดียวที่จะทำให้ผมก้าวข้ามพวกนั้นผม ผมขอโอกาสอีกครั้ง ให้ผมได้มีชีวิตอีกซักครั้งนึง"
เทวาคิดในหัว แม้เค้าคิดว่านี่อาจเป็แค่เสียงหลอนในหัวก่อนที่จะตายเค้าก็ยินดีที่จะพูดสิ่งที่้า อย่างน้อยเค้าก็ขอได้ระบายสิ่งที่อัดอั้นในใจของเค้า ความ้าลึกๆของเค้าก็ตาม
"ดีมาก นี่คือสัญญาข้าจะมอบสิ่งสำคัญของข้าให้เ้า และเ้า จะกลายเป็ร่างสถิดของข้า จากนี้ไปเ้าจงเป็ผู้เหยียบย่ำผู้อื่น ไปสู่จุดสูงสุดซ่ะ"
สิ้นเสียงนั้น เกิดความรู้สึกปวดขึ้นที่ดวงตาข้างซ้าย มันปวดมากจนเทวาแทบอยากจะตายไปซ่ะตอนนี้ แต่ไม่สามารถกระทำได้ ความเ็ปดำเนินไป ไม่ทราบว่านานขนาดไหน เทวารู้สึกเจ็บ จนตัดใจไปหลายรอบ แต่ไม่สามารถทำได้ จนในที่สุด มันเริ่มทุเลาลง...
"ปวดหัว โอ๊ยยยย ทำไมมันปวดขนาดนี้"
เสียงของเทวาดังขึ้น เค้ารู้สึกปวดบริเวณศรีษะ เป็อย่างมากแต่ถึงแบบนั้น เทวากลับจำความรู้สึกที่ตาซ้ายได้อย่างแม่นยำ แค่คิดถึงมันเทวาก็รู้สึกปวดตุ๊บๆ ที่ตาข้างนั้นแล้ว
"เทวา ฟื้นแล้วหรอลูก" เสียงที่นุ่มนวลที่ทำให้คิดถึงดังขึ้น พร้อมกับใบหน้า ที่มีท่าทางและแววตาแสดงออกถึงความเป็ห่วงมาจากก้นบึ้งของหัวใจ
"แม่.. แม่ครับ วา มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงครับ"
เทวาถามขึ้น พลางมองไปที่ข้างเตียงเห็นมารดาของตน ที่ไปหน้าดูซูบเซียว ขอบตาคล้ำ ร่างกายดูอ่อนล้า แต่ยังพยายามที่จะมาดูแลตน
"มีคนเห็นลูกนอนสลบอยู่ในตรอก ใกล้โรงเรียนมีแผลตามตัว แถมหัวเหมือนได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง น่ะสิ
ใครเป็คนทำร้ายลูกหรอทำไมทำกันขนาดนี้?" เสียงมารดาเอยขึ้นด้วยความเป็ห่วง ทำให้เทวาพยายามนึกถึงเหตุการก่อนหน้า "ผมจำไม่ได้ครับแม่ ผมนึกอะไรไม่ออกเลย ผมสลบไปนานขนาดไหนหรอครับ" เทวาถามกลับ
"ลูกหลับไป 3 วัน ตอนที่ลูกสลบ ลูกดูทรมานมากๆจนหมอและพยาบาลต้องรัดตัวของลูกไว้ ตอนนี้ยังเจ็บตรงไหนอีกไหมลูก" เทวามองหน้าผู้เป็มารดา บ่งบอกถึงร่องรอยของความเหนื่อยล้า และไม่ได้พักผ่อน ทำให้เทวาคิดออกเลยว่าแม่ของตนคงไม่ได้นอนเลยนับั้แ่ตนเข้าโรงพยายบาล"ผมไม่เป็อะไรแล้วครับ แม่น่าจะยังไม่ได้นอน แม่พักผ่อนก่อนเถอะ เดียวแม่จะเป็อะไรไป ถือว่าผมขอนะครับ" แม่มองหน้าเทวาเล็กน้อยแล้วพยัคหน้า เดินไปนอนที่โซฟา ด้วยความเพลีย เพราะทั้งทำงาน และ ต้องมาเฝ้าบุตรชาย ทำให้ เธอหลับไปอย่างรวดเร็ว เทวามองที่แม่ของตนเล็กน้อย
"เป็แม่ที่ดีนะ" เสียงหนึ่งดังขึ้น เทวาถึงกับสดุ้ง " ค.. ใคร เสียงของใคร" เทวาถาม "เ้าจำข้าไม่ได้หรอ คนที่ทำให้เ้ามีชีวิตไงล่ะ" เสียงนั้นตอบเทวา "ไม่ใช่ผมคิดไปเองหรอ เื่จริงใช่ไหม " ทันไดนั้น มีบางอย่างปรากฎขึ้น ตรงหน้าของเทวา ร่างนั้นสูงประมาน 1 ฝ่ามือ ใบหน้าคมคาย ผิวขาวเรียบเนียน ไม่ใส่เสื้อ มีโซ่คล้องที่มือและขาทั้งสองข้าง ที่คอ อีก 1 รวมเป็ 5 ชิ้นติดกับร่างของบุคคลนั้นไว้ "ใช่ มันคือเื่จริง ตอนนี้เ้ามีชีวิตสมใจของเ้าแล้ว จงทำทุกอย่างเพื่อที่จะแข็งแกร่งขึ้นแล้วซักวันหนึ่ง เ้าจะเป็ประโยชน์ สำหรับข้า าาแห่งท้องฟ้าและ กาลเวลา โครนอส"
สิ้นเสียงนั้นหัวใจของเทวารู้สึกเหมือนมีคนมาตีกลอง เืลมสูบฉีดแบบที่ไม่เคยเป็มาก่อน....