ตอนที่ 4 รู้ทั้งรู้
ในขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งดูซีรีส์อยู่ด้วยกันนั้นเป็อลิซที่เผลอหลับพิงพนักโซฟาไปก่อนส่วนอีกคนสายตาดูซีรีส์แต่สมองกลับสนใจอย่างอื่นเขายอมรับว่าดูซีรีส์ไม่รู้เื่เลยด้วยซ้ำ เมื่อเห็นว่าเธอหลับไปแล้วเขาจึงปิดทีวี ก่อนที่จะเดินไปหยิบหมอนกับผ้าห่ม มาห่มให้พร้อมกับจับเธอเอนตัวนอนลงราบไปกับโซฟาตัวยาวจากนั้นเขาจึงกลับห้องของตัวเอง
วันนี้เป็วันแรกที่เขาได้กลับมาเหยียบเมืองไทยอีกครั้งจิตใจเขากลับว้าวุ่นไปหมดเป็เพราะเ้าหล่อนที่อยู่ห้องข้างๆเขาล้มตัวนอนลงไปบนเตียงนอนนุ่มๆไม่นานมากนักเขาก็หลับไปอาจจะเป็เพราะว่าดึกแล้วด้วย อีกทั้งยังเหนื่อยล้ามาจากการเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเล
เช้าวันรุ่งขึ้น บนโต๊ะรับประทานอาหารเช้าซึ่งเป็่เวลาที่สมาชิกในบ้านจะได้เจอหน้าและพูดคุยกันก่อนที่จะแยกย้ายกันไปทำธุระของตัวเอง
"อาชิ เมื่อคืนหลับสบายดีมั้ยลูก"
"หลับสนิทยาวถึงเช้าเลยครับป๊า"
"แล้วอลิซล่ะ วันนี้จะไปไหนมั้ย ป้าจะได้ให้คนขับรถพาไป"
"อลิซว่าจะกลับบ้านไปเอารถที่บ้านมาใช้ค่ะ เกรงใจคนขับรถคุณป้า"อลิซเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเกรงอกเกรงใจ แค่มาอาศัยอยู่ด้วยเธอก็เกรงใจจะแย่อยู่แล้ว
"เอาอย่างนี้เหรอลูก รถในกรุงเทพฯ มันเยอะ ป้ากลัวหนูจะเป็อันตราย"อลิซขับรถเก่ง คุณพ่อของเธอเป็คนหัดให้ ใบอนุญาตขับขี่เธอก็มีพร้อม
"เอ่อ...นี่ไงคะ หนูมีพี่อาชิ ่นี้พี่อาชิว่างอลิซไปไหนจะเอาพี่อาชิไปด้วย ถือเป็การพาพี่อาชิเปิดหูเปิดตาไปในตัว"เพื่อไม่ให้คุณลุงกับคุณป้าเป็ห่วง เธอจึงเลือกที่จะชวนเขาไปด้วยอย่างน้อยๆเขาก็โตกว่าเธอหลายปี น่าจะดูแลเธอได้
"ไปนะคะพี่อาชิ" เธอหันมายิ้มหวานให้เขาพร้อมกับเอ่ยชวนซึ่งแน่นอนว่าชวนตรงนี้คุณลุงคุณป้าจะต้องเข้าข้างเธออย่างแน่นอน
"เอ่อ...คือ..." ในใจของเขาไม่อยากไปกับเธอเลยสักนิด แต่คงขัดปะป๊าและแม่ไม่ได้
"เอาแบบนี้ก็ได้ลูก แต่ไม่ต้องกลับไปเอารถที่บ้านหรอกเอาบีเอ็มของป้าไปใช้ได้เลย เดี๋ยวป้าให้คนขับรถเติมน้ำมันไว้ให้"
"คุณป้าใจดีจังเลย ขอบคุณค่ะ"อลิซยกมือไหว้ขอบคุณคุณป้าด้วยรอยยิ้มสดใสน่ารักตามแบบฉบับของเธอส่วนอีกคนนั่งเงียบ เออออกันขนาดนี้เขาคงพูดอะไรไม่ได้
"หนูไม่ต้องขับ ให้ลูกชายลุงขับแล้วเื่ไปเที่ยวสรุปว่าได้ที่ที่อยากจะไปกันหรือยัง"
"หนูอยากไปทะเลจันทบุรีค่ะ" คุณแม่กับปะป๊าหันมองหน้าและสบตากันแววตามีคำถาม
"คือว่า...พี่อาชิให้อลิซเป็คนเลือกสถานที่ค่ะ"อลิซเห็นสายตามีคำถามของพวกท่านทั้งสองจึงรีบเอ่ยอธิบาย
"ได้รถแล้วขับไปกันเองนะ เผื่ออยากจะแวะที่ไหนก็แวะได้เลย"ประโยคนี้ของคุณลุง ถูกใจอลิซที่สุด ถ้าพี่อาชิไม่ขับเธอก็สามารถขับเองได้เื่ขับรถไม่มีปัญหา
"ค่ะ" ในใจของอลิซอยากขับไปเอง จะได้จอดแวะอย่างที่คุณลุงบอก
"ให้ลูกชายลุงขับไป เราเป็ผู้หญิงนั่งสวยๆก็พอแล้ว"เขาที่นั่งฟังอยู่นานไม่กล้าแม้แต่จะเอื้อนเอ่ยอะไรออกมาและดูเหมือนว่าปะป๊าและคุณแม่ของเขาอยากได้เธอมาเป็สะใภ้
"ค่ะ ขอบคุณคุณลุงด้วยค่ะ"อลิซยกมือไหว้ขอบคุณคุณลุงด้วยท่าทางน่ารักอีกครั้งใบหน้าของเธอคลี่ยิ้มมีความสุขตลอดเวลา แถมยังพูดเก่งคุยเก่งอีกด้วย
"อาชิดูแลน้องด้วยนะลูก อย่าให้น้องเป็อะไรไปเด็ดขาดอ่อ...แล้วก็ห้ามรังแกน้องจนกว่าจะถึงเวลาอันสมควร" จบประโยคนี้ของปะป๊าอาชิเงยหน้าขึ้นมองท่านทันทีซึ่งประโยคเมื่อสักครู่ทุกคนที่นั่งอยู่ตรงนี้ย่อมรู้ดีว่ามันคือเื่อะไร
"ป๊า..." อาชิมีใบหน้าแดงก่ำแถมยังร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีไม่รู้ไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้ทำไมเขาจะต้องมาเจอสถานการณ์แบบนี้ด้วยส่วนเ้าหล่อนตัวต้นเหตุนั่งตักอาหารเข้าปากไปเรื่อยๆด้วยท่าทางสบายๆ
"ถ้าลูกสาวเขาเป็อะไรไป มีหวังณดลฆ่าลุงตายแน่ๆ"
"ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะคุณลุง คุณพ่อของอลิซใจดีจะตาย"
"ใจดีทุกเื่ยกเว้นเื่ลูกสาวน่ะสิไม่ว่า" อย่างที่รู้กันดีว่าคุณพ่อของอลิซหวงลูกสาวยิ่งกว่าไข่ในหิน แต่ดีที่เธอยังมีคุณแม่ที่เข้าใจ
"จะไปเที่ยวกันโทรไปจองที่พักกันหรือยังลูกไปถึงเดี๋ยวไม่มีที่นอนนะแย่เลย" เป็เสียงของคุณแม่ท่านเห็นว่าลูกชายของท่านหน้าแดงนั่งเงียบจึงช่วยเปลี่ยนเื่คุยให้
"อลิซโทรไปจองให้แล้วค่ะคุณป้า วันธรรมดาว่างตลอดคนจะแน่นก็แค่่เสาร์อาทิตย์ค่ะ" เป็เ้าหล่อนที่ตอบให้อีกไม่รู้จะพูดเก่งไปถึงไหน
"ไปวันธรรมดากันก็ดี จะได้พักผ่อนได้เต็มที่คนน้อยความเป็ส่วนตัวก็มากหน่อย"
"พี่อาชิคะ สายๆหน่อยอลิซอยากจะออกไปหาซื้อเสื้อผ้าพี่อาชิไปเป็เพื่อนอลิซหน่อยนะคะ" เสียงหวานๆเอ่ยชวนคนที่นั่งอยู่ข้างๆ
"........."แน่นอนว่าเขาคงไม่สามารถปฏิเสธได้
"ไปเถอะ ไปเป็เพื่อนน้อง จะได้เปิดหูเปิดตาด้วย"
"ไปด้วยก็ได้ครับ"
หลังจากรับประทานอาหารมื้อเช้าจบลงคุณปะป๊ากับคุณแม่ก็เข้าบริษัทพวกท่านยังคงทำงานอยู่เหมือนเดิมไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ตามส่วนอาชิกับอลิซกำลังจะพากันขึ้นรถ
"เอากุญแจมาพี่ขับให้"
"พี่อาชิเพิ่งจะกลับมา อลิซว่าวันนี้พี่นั่งดูทางไปก่อนดีมั้ยคะเดี๋ยววันนี้อลิซขับให้พี่นั่งเอง" อาชิเห็นด้วยกับสิ่งที่เธอพูดจากนั้นทั้งสองก็ขึ้นมานั่งประจำที่ โดยมีอลิซเป็คนขับส่วนอาชินั่งอยู่ด้านหน้าข้างคนขับ
"อายุไม่เท่าไหร่ เก่งเหมือนกันนะเนี่ย" เขาเอ่ยชมเมื่อเธอเคลื่อนรถขับออกไปบนท้องถนนแล้ว
"อย่างอื่นอลิซก็เก่งนะ" อย่างอื่นที่เธอว่ามันคืออะไรส่วนคนกลัวคำตอบขอนั่งเงียบๆดีกว่า เขาเบือนหน้ามองข้างทางพลางคิดในใจว่าไม่ได้กลับมาเมืองไทยแค่สามปี เปลี่ยนไปมากจริงๆ
"เมื่อคืน...ขอบคุณนะคะ" ขอบคุณที่เขาไม่แอบฉวยโอกาสอันที่จริงเธอไม่ได้หลับจริงอย่างที่เขาเข้าใจเธอแกล้งหลับเพราะ้าอยากจะทดสอบความเป็สุภาพบุรุษของเขานิดหน่อยก็เท่านั้น
"ขอบคุณพี่เื่อะไร"
"หมอนกับผ้าห่มไงคะ เรายังดูซีรีส์ไม่จบเลย คืนนี้มาดูต่อด้วยกันนะคะ"เธอเคยดูไปแล้วหลายครั้ง ส่วนเขาดูไม่รู้เื่เลย
"คิดจะทำอะไร"
"เปล่าสักหน่อย"
"ตั้งใจขับรถไป" ไม่ว่าเธอคิดจะทำอะไรกับเขาก็ช่างเขามีหน้าที่หักห้ามใจ
อลิซเหยียบคันเร่งตรงไปที่ห้างสรรพสินค้าชั้นนำกลางใจเมืองวันนี้เธอตั้งใจมาเดินหาซื้อชุดว่ายน้ำสวยๆและแล้วเธอก็เดินมาถึงหน้าร้านที่้าพอดี
"พี่อาชิเข้าร้านนี้กัน" พูดจบเธอก็ทำท่าจะเดินก้าวขาเข้าไปด้านในร้าน
"เดี๋ยว!" อาชิเห็นดังนั้นจึงคิดที่จะรั้งเธอไว้ฝ่ามือใหญ่ที่กำลังจะเอื้อมเข้าไปจับมือของเธอ แต่ดันเกิดเปลี่ยนใจกะทันหันจึงเปลี่ยนมาดึงชายเสื้อที่เธอสวมใส่อยู่แทน
"คะ"นั่นจึงทำให้อลิซหันมามองหน้าเขากับมือของเขาที่กำลังดึงชายเสื้อของเธออยู่
"จะเข้าไปซื้ออะไรในร้านนี้" ก็เห็นอยู่ว่าเป็ร้านขายชุดว่ายน้ำ
"ชุดว่ายน้ำไงคะ"
"คุณน้าอนุญาตให้ใส่เหรอ"ได้ข่าวมาว่าคุณพ่อของเธอหวงลูกสาวยิ่งกว่าไข่ในหิน
"่นี้คุณพ่อไม่อยู่ไงคะ ถ้าพี่อาชิไม่พูดท่านจะรู้ได้ยังไง ป่ะ"เธอทำท่าจะเดินเข้าไปอีกครั้ง แต่เขาก็เลือกที่จะพูดห้าม
"ไม่ต้องใส่หรอก ไปร้านอื่นกันเถอะ"มีหวังถ้าเ้าหล่อนสวมใส่ชุดว่ายน้ำไปเที่ยวกับเขาสองต่อสองอาจจะเป็เขาเองที่ทนความขี้อ่อยของเธอไม่ไหว เขาเป็ชายแท้ ใช่ว่าจะไม่รู้สึกแล้วก็รู้ด้วยว่าเ้าหล่อนคิดจะยั่วเขาทุกวิถีทาง
"หนูชอบ..." เธอหันมามองหน้าเขาบอกชอบยังไม่พอยังส่งสายตาวิบวับมาให้อีกด้วยอลิซก้มมองมือของเขาที่ยังคงจับชายเสื้อของเธอเอาไว้ไม่ยอมปล่อยนั่นจึงทำให้เธอเลือกที่จะจับมือของเขามาผสานกับฝ่ามือของเธอแล้วดึงเขาเข้าไปด้านในร้านด้วยกัน
2K
![[จบ] เด็กหญิงผู้เป็นที่รักของเหล่าวายร้าย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1698663281_87365223.webp)
