เครดิตภาพจาก https://www.facebook.com/jalando.darksidewriter.version2
เด็กหนุ่มหัวเขียวยืนเกากระบาล สีหน้ายุ่งเหยิง เขาไม่เชื่อเลยว่าเด็กสาวคนนี้เป็เซียนเกม
“ เอ่อ ถามจริงเถอะ น้องคิดจะแข่งกับพี่จริงเหรอ ” มาวินถามย้ำอีกครั้ง สุ้มเสียงไม่ค่อยสู้ดี
“ แน่สิ หนูอุตส่าห์มาถึงกรุงเทพ จุดประสงค์ก็เพื่อสู้กับพี่ รู้มั้ย พี่คือตำนานของคนเล่นเกมเลย ” สาวน้อยแสดงความดีใจ ท่าทางคล้ายคนคลั่งดารา
“ ฮะๆ ” เด็กหนุ่มหัวเราะแห้งๆ เขาไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือเสียใจ ที่ได้พบแฟนคลับสาวในเวลานี้
“ แล้วตกลงพี่จะให้โอกาสหนูมั้ย ” เด็กสาวยืนเกร็ง สีหน้าส่อแวววิงวอน
“ ฮะ แฮ่ม จริงๆแล้วชั้นก็อยากแข่งอยู่หรอกนะ แต่ช่วยดูเกมที่เลือกมาหน่อยสิ ” มาวินตอบกลับ ท้ายประโยคดูเหมือนจะเน้นเสียงเป็พิเศษ เนื่องจากเกมที่เด็กสาวใช้เล่นคือ……ประลองเต้น
ตู้เกมประลองเต้นเป็รูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสที่สูงกว่าคนทั่วไปเล็กน้อย มีหน้าจอใหญ่ั์ขนาด 50 นิ้วตั้งอยู่ในระดับสายตา ในนั้นฉายภาพตัวการ์ตูนที่กำลังเต้นตามจังหวะเพลง ซ้ายสุดของจอปรากฏสัญลักษณ์ลูกศรซ้าย ขวา ขึ้น ลง เป็ระยะ อันบอกให้รู้ว่าผู้เล่นต้องเหยียบเท้าลงบนป้ายลูกศรที่ติดกับแผ่นเซ็นเซอร์บนพื้นให้ถูกต้อง
นอกจากนี้ ด้านขวาของจอยังมีสัญลักษณ์บอกให้หมุนมือ ลากมือไปยังทิศทางต่างๆ เมื่อสิ่งเ่าั้ปรากฏ ผู้เล่นต้องทำท่าให้ถูกต้องและเข้าจังหวะ พอจบเพลงจะมีการนับคะแนน
“ เกมนี้น่ะหรือ ก็สนุกดีนี่ พี่ไม่ชอบเหรอ ” เด็กสาวทำหน้าผิดหวัง
“ นี่น้อง มันไม่ตลกเลยนะ ชั้นเป็เซียนเกมก็จริง แต่ก็เป็ผู้ชายทั้งดุ้น จะให้มาเล่นเกมยอดฮิตของพวกสาวๆได้ไง อีกอย่าง ชั้นไม่เคยเล่นมันมาก่อน ” มาวินดูจิตตก
ทันทีที่เด็กหนุ่มหัวเขียวแจงเสร็จ น้ำน้อยๆจากดวงตากลมโตก็เริ่มปริ่ม ชวนให้ผู้คนรู้สึกเวทนา ก่อนที่จะกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“ พี่จะไม่ให้โอกาสหนูจริงๆเหรอ ซิก.... ”
“ เอ่อ อะ” มาวินไม่รู้ว่าควรทำยังไง หน้าตาเหลอหลา
“ โห รังแกเด็ก เป็เซียนเกมซะเปล่า แค่นี้ก็ไม่กล้าสู้ โฮ่” บรรดากองเชียร์เริ่มโห่ไล่ เพราะสงสารเด็กสาววัยใส โดยไม่คำนึงเลยซักนิดว่าเมื่อ 10 นาทีก่อน เด็กหนุ่มหัวเขียวเพิ่งจะเป็ฮีโร่กู้หน้าให้พวกตน
มาวินเหลือบมองรอบตัว ก็รู้ทันทีว่าไร้พวกพ้องโดยสมบูรณ์ ทุกคนหันไปเข้าข้างเด็กสาวกันหมด และนั่นก็เป็ปัจจัยให้เด็กหนุ่มยอมทำตาม
“ เอ้า ก็ได้ เล่นก็เล่น สอนด้วยแล้วกันว่าเล่นยังไง ”
“ เย้...... ” เด็กสาวหน้าใสร้องเฮ พร้อมะโตัวลอย ส่วนกองเชียร์ที่รายล้อมเริ่มเฮตาม
“ เฮ..... ”
“ เฮ้อ ” มาวินกุมขมับ ความรู้สึกเหนื่อยใจเริ่มคืบคลานเข้ามา
เด็กสาวประจำตำแหน่ง บนจอภาพปรากฏเมนูหลากหลายให้เลือก จากนั้นเธอก็ใช้เท้ากดปุ่มสัญลักษณ์บนแผ่นเซ็นเซอร์ที่พื้น เพื่อเลือกเพลงที่ชอบ
หลังเลือกเสร็จ สิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอก็คือภาพเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ผมสีส้มอ่อน ใส่ฮู้ดรูปตุ่นสีส้ม เธอกำลังะโโลดเต้นอย่างสนุกสนาน ฉากหลังเป็บ้านเล็กๆสองชั้นแนวคิกขุ
“ เหอ เหอ เหอ อะไรของมันวะ ” เด็กหนุ่มหัวเขียวหัวเราะแห้งๆ หน้าตาเคร่งเครียด
“ เพลงประกอบการ์ตูนเื่ "อุมารุจัง" เื่นี้สนุกมากครับ ” ประธานสมาคมร่างอ้วนเตี้ยแจง
“ เหรอ ขอบใจมากนะ เหอๆ ” มาวินขอบคุณเสียงอ่อย ภายในใจแอบคิด......
"ไม่เห็นอยากรู้เลย "
“ All Ready ” เสียงหญิงสาวที่หวานใสจากลำโพงตู้เกมดังขึ้น เด็กสาวจึงก้มตัวลงเล็กน้อย ดวงตากลมโตจับจ้องจอภาพ
“ Goooo ”
ทันทีที่เริ่มเกม เสียงเพลงแนวคิกขุก็เปิดฉาก ตัวละครในจอภาพะโขึ้น มือซ้ายขวาโยกไปมาอย่างร่าเริง สาวน้อยหน้าใสจึงทำตามทุกท่าทางแบบไม่ลังเล
เสียงเพลงบรรเลงไปเรื่อยๆ ว่ากันตามตรง เกมนี้ยากบรรลัย เพราะนอกจากผู้เล่นต้องเต้นตามท่าทางของตัวละครให้ถูกต้อง ยังต้องใช้เท้าเหยียบแผ่นเซ็นเซอร์ให้ตรงกับสัญลักษณ์ที่ปรากฏบนหน้าจอ กระนั้นเด็กสาวก็แทบไม่พลาดเลย บ่งบอกถึงความชำนาญได้เป็อย่างดี
ตัวอักษร “Perfect” ปรากฏบนหน้าจอแบบรัวๆ บอกให้รู้ว่าทุกท่วงท่าที่เด็กสาวเต้นนั้นสมบูรณ์แบบ มิหนำซ้ำท่าทางยังไหลลื่นเป็ธรรมชาติ ทำให้ผู้คนฮือฮาเป็ระยะ เมื่อเพลงจบลง คะแนนก็วิ่งไปที่ 1,709,789 แต้ม
“ โห อะไรกันเนี่ย ” เหล่าผู้ชมต่างพากันอุทาน เพราะั้แ่ห้างเอาตู้เกมประลองเต้นมาตั้ง ยังไม่เคยมีใครทำคะแนนได้ถึงขนาดนี้ ต่อให้นักเต้นอาชีพมาเล่น ก็น่าจะได้ไม่เกินหนึ่งล้านนิดๆ นับว่าเป็สกอร์สูงสุดของวันนี้และอาจจะตลอดกาลเลยก็ได้
“ ว้า น่าเสียดาย หนูเคยทำได้ถึง 2 ล้านเลยนะ สงสัยรอบนี้คงพลาดบ่อย แย่จัง ” สาวน้อยออกอาการผิดหวัง มือขวายกขึ้นเกาศีรษะ พลางแลบลิ้น ท่าทางน่าเอ็นดู
“ ว่าไงนะ เธอเคยทำได้ถึง 2 ล้านเลยเหรอ ” ประธานสมาคมร่างอ้วนออกอาการติดอ่าง สีหน้าฉายแววตระหนก
“ ค่ะ ” เด็กสาวตอบงงๆ ประมาณว่าจะใกับเื่แค่นี้ทำไม
ตุ้ยนุ้ยหันไปทางมาวิน ก่อนจะกระซิบที่ข้างหู
“ พี่มาวินยอมแพ้เถอะ ยัยเด็กนี่เป็มนุษย์ต่างดาวชัดๆ เพลงเร็วขนาดนี้ยังทำ “Perfect” ได้ถึง 90 กว่าเปอร์เซ็นต์ แถมพอเล่นจบ ยังมีหน้ามาบอกว่าทำได้ไม่ดีอีก ”
“ จะบ้าเหรอ ยอมแพ้ตอนนี้ ก็ขายขี้หน้าสิฟะ ” มาวินโวย
ทันใดนั้นเอง เสียงเชียร์จากคนรอบข้างก็ดังขึ้น ดวงตาแสดงออกถึงศรัทธาที่มีต่อฮีโร่
“ มาวิน มาวิน มาวิน ”
มาวินและตุ้ยนุ้ยสบตากัน เด็กหนุ่มหัวเขียวจึงผายมือออกไปยังผู้คนที่รายล้อม พร้อมพูดกับรุ่นน้องอย่างจริงจัง
“ เห็นมั้ยล่ะ คนพวกนี้เชื่อใจชั้นถึงขนาดนี้ จะให้ยอมง่ายๆได้ไง และถ้าแพ้ในเกมนี้ สมาคมเกมเมอร์เมืองกรุงของเราก็จบดิ จริงมั้ย เ้าตุ้ยนุ้ย ”
“ เอ่อ ครับ ” ประธานสมาคมเริ่มเห็นด้วย
“ เอาน่า เชื่อมือเถอะ ชั้นเคยแพ้รึไง ” มาวินพูดเสียงเข้ม ท่าทางมาดมั่น ทั้งที่ภายในไม่มั่นใจเลยซักนิด
“ เอ่อ มันก็จริงครับ ” สีหน้าของประธานสมาคมดูดีขึ้น แต่ก็ยังไม่คลายกังวล
“ ไปแล้วนะ เหอๆ ” มาวินตบไหล่ตุ้ยนุ้ยเบาๆ พร้อมหัวเราะแห้งๆ จากนั้นก็ก้าวไปยังลานปะา เอ๊ะ ไม่ใช่ ลานประลอง
“ มาวิน มาวิน มาวิน.... ” เสียงเชียร์ยังดังต่อเนื่อง ราวกับคลุ้มคลั่ง ในที่สุด ทุกคนก็เริ่มสงบ เมื่อเด็กหนุ่มหัวเขียวยกมือขึ้นห้ามปราม และทันทีที่เห็นช่องเจรจา เขาจึงเริ่มออกตัวด้วยเสียงกระซิบ
“ จริงๆแล้ว ชั้นไม่เคยเล่นเกมประลองเต้นมาก่อน ดังนั้นขอซ้อมซักรอบได้มั้ย ”
“ ให้โอกาส ให้โอกาส ให้โอกาส...... ” ฝูงชนกว่าครึ่งร้อยส่งเสียงเชียร์
“ ได้สิคะ หนูให้พี่ซ้อมไปเรื่อยๆจนกว่าจะพร้อมเลย ” เด็กสาวตอบแบบไม่ต้องคิด ท่าทางของเธอดูใสซื่อ
“ ขอบใจมาก น้องสาว ” เด็กหนุ่มยิ้มแหยๆ ในใจคิดว่าถ้าสถานการณ์มันแย่ถึงขีดสุด เราก็แค่ขอซ้อมไปเรื่อยๆจนกว่าห้างปิด เท่านี้ก็พ้นความพ่ายแพ้แล้ว
เด็กหนุ่มขึ้นไปประจำที่แบบเก้ๆกังๆ เขาใช้เท้าเหยียบแผ่นเซ็นเซอร์ให้เลื่อนไปเลือกเพลงอุมารุ เมื่อทุกสิ่งพร้อมสรรพ เสียงหวานใสของสาวน้อยก็ดังออกมาจากตู้เกม
“ Ready ”
“ เฮือก..... ” เด็กหนุ่มหัวเขียวกลืนน้ำลายลงคอ
“ Gooooo ”
สัญญาณเริ่มเกมดังขึ้น เสียงเพลงการ์ตูนชวนปวดหัวก็อุบัติ เด็กหนุ่มรู้สึกคลื่นไส้อย่างฉับพลัน ในใจประท้วงสุดตัว
“ นี่มันไม่ใช่แนวของเรา ”
แค่การเต้นครั้งแรกก็สร้างเสียงฮือฮาให้กับฝูงชน เพราะเปิดหัวด้วย “Bad” ระนาว
มาวินเต้นผิดจังหวะเพียบ แถมการขยับเท้าก็ดูสับสน ครั้งหนึ่งเขาถึงกับก้าวพลาดจนล้มกลิ้ง ทำให้เด็กสาวปิดปากหัวเราะด้วยความขบขัน
“ ฮะ ฮะ ”
ทว่ามาวินไม่ยอมแพ้ เขารีบลุกขึ้นมาเต้นต่อ แต่นั่นไม่ทำให้สถานการณ์ดีขึ้นเลย ถ้าจังหวะไม่ช้าไป ก็เร็วไป ถ้าไม่เร็วไป ก็ออกไปคนละท่าทาง ถึงอย่างนั้นก็ถือว่าทำได้ดีกว่าเดิมเล็กน้อย เพราะตอนนี้ เขาไม่ได้เหยียบเท้าตัวเองแล้ว
“ เฮ้อ แย่ อ่อนว่ะ ” เริ่มปรากฏเสียงถอนหายใจสลับบ่นด่า ประธานสมาคมก็กุมขมับและเบือนหน้าหนี เพราะทนเห็นความทุเรศไม่ไหว
ไม่นาน ่เวลาที่สุดแสนทรมานของมาวินก็จบลง ผลสกอร์ที่ออกมาคือ…959 แต้ม
“ โห นี่ก็สถิติใหม่เหมือนกัน ั้แ่เกิดมา ยังไม่เคยเห็นใครทำคะแนนได้แย่แบบนี้ ขนาดคนหัดใหม่ยังได้เกินพันแต้มเลย ” เสียงฝูงชนเริ่มฮือฮากับสถิติด้านลบ
“ แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก ” เด็กหนุ่มทรุดกายลงนั่งชันเข่า หลังพิงตู้เกม พลางส่งเสียงหอบ เด็กสาววัยใสจึงหยุดยืนตรงหน้า จากนั้นก็เอ่ยถามเสียงอ่อย สีหน้าฉายแววเป็ห่วง
“ ยอมแพ้มั้ย พี่เก่งนะ แต่สำหรับเกมนี้ พี่คงไม่เหมาะกับมัน ”
ทันทีที่ได้ยินคำนี้ คิ้วเรียวก็กระตุกอย่างแรง ทิฐิมานะอันเป็พื้นฐานนิสัยเดิมก็ลุกโชนทันควัน เด็กหนุ่มจึงส่งยิ้มเครียดๆให้ พร้อมตอบกลับ โดยมีเสียงกัดฟันกรอดๆลอดออกมาเป็ระยะ
“ ไม่ยอมแพ้หรอก ชั้นยังเหลือโอกาสแก้มืออยู่นี่นา ”
“ อืม เอางั้นก็ได้ค่ะ ตามใจพี่แล้วกัน ” เด็กสาวยกมือเป็เชิงยอมแพ้ เธอรู้สึกสงสารมาวินจับใจ แต่ทำไงได้ หนุ่มรุ่นพี่คนนี้ดื้อด้านกว่าที่คิด
“ เฮ้อ จะไหวเร้อ แพ้แน่ๆ เล่นห่วยซะขนาดนี้ เป็เซียนเกมภาษาอะไร เฮงซวย” เสียงก่นด่าดังออกมาจากฝูงชนอย่างพร้อมเพรียง ถ้าจิตไม่แข็งพอ มีหวังเตลิดไปกับสถานการณ์
มาวินเดินมาที่ตู้เกม เพื่อเลือกเพลง แต่ภายในใจกลับขบคิดบางอย่าง เลยหันกลับไปถามเด็กสาว
“ น้องสาว ถ้าพี่ขอเปลี่ยนเพลงล่ะ จะได้มั้ย ”
“ เอ ก็ได้นี่คะ หนูยังงงอยู่เลยว่าทำไมพี่ถึงไม่เปลี่ยนเพลง มาเลือกเพลงแนวผู้หญิงแบบหนูทำไม ” เด็กสาวสงสัย
“ ฮะๆ ” เด็กหนุ่มหัวเราะเบาๆ สีหน้าเริ่มปรากฏเค้าของความมั่นใจ
มาวินกดเท้าไปที่แผ่นเซ็นเซอร์ เพื่อทำการเลือก เด็กหนุ่มง่วนอยู่พักใหญ่ ในที่สุด ก็หาสิ่งที่้าเจอ และเพลงที่เขาเลือกก็คือ………
“ AroundThe World ”
“ โห ไหวเหรอ ” คนรอบข้างพากันฮือฮา สาเหตุเพราะเพลงนี้ยากบรรลัย ด้วยมีหลายสเต็ป ทั้งจังหวะหนัก เบา ช้า เร็ว แถมบางครั้งก็ลากยาว ไม่ว่านักเต้นรายใดก็ตกม้าตายทั้งนั้น ยิ่งเด็กหนุ่มหัวเขียวเพิ่งโชว์ฟอร์มห่วยกับเพลงที่ไม่ยากนักอย่างอุมารุจังมาหมาดๆ ยิ่งตอกย้ำให้หลายคนคิดลบ
“ แชมป์เกมกรุงเทพหน้าแหกแน่ ”
“ ไหวรึเปล่า หนูให้พี่เปลี่ยนเพลงอีกครั้งก็ได้นะ ” สาวน้อยวัยใสถาม ท่าทีเป็ห่วง
“ ไม่หรอก เพลงนี้แหละดีแล้ว ” เด็กหนุ่มยิ้มมุมปาก ท่าทางมั่นใจสุดๆ
“ Ready ”
เสียงสัญญาณดังขึ้น บนหน้าจอปรากฏภาพหนุ่มฝรั่งร่างสันทัดที่ไว้ผมสั้นสีทอง ชายผู้นี้เปลือยท่อนบน ่ล่างสวมกางเกงขาสามส่วนสีดำ รองเท้าผ้าใบสีเดียวกัน เขายืนเก๊กท่าเท่ๆอยู่เดียวดาย ฉากหลังเป็ทะเลทราย มีลูกไฟพุ่งขึ้นมาจากพื้นเป็ระยะ
“ Gooooo ”
เสียงกีตาร์ดังยาวสามสี่ที พร้อมสัญลักษณ์ลูกศรซ้ายขวาที่วิ่งขึ้นมาตามจังหวะ เด็กหนุ่มสร้างเซอร์ไพรส์ด้วยการขยับเท้าไปกดปุ่มทันท่วงทีจนได้ “Prefect” ทุกครั้งไป
“ ใช่เลย นี่แหละ ยอดเซียนเกมอันดับหนึ่งของเมืองกรุง ” ตุ้ยนุ้ยเริ่มยิ้มออกมาได้ เพราะรู้ว่ามาวินกำลังเอาจริง
ต่อมาได้เกิดพายุดนตรี เสียงเพลงรัวอย่างฉับพลัน เบสและกลองดังกระจาย พร้อมสัญลักษณ์ลูกศรที่ลอยขึ้นมาให้เหยียบถี่ยิบ แต่มาวินยังโชว์ลีลาเท้าไฟชนิดไม่ยอมพลาดซักครั้งเดียว พริบตานั้นเอง เด็กหนุ่มก็แหกปากยาว ระบายอารมณ์ ราวกับองค์ลงทำเอาสาวน้อยวัยใสและคนดูผวา
“ อ้า......... ”
มาวินรัวเท้ากับพื้นได้ไม่นาน เสียงกีตาร์ที่ดังเป็จังหวะสั้นสลับยาวก็ปรากฏ ทว่าเด็กหนุ่มยังคงย่ำตามลูกศรได้ถูกต้องทุกตำแหน่ง ทำให้เด็กสาววัยใสถึงกับกลืนน้ำลายลงคอหลายเฮือกใหญ่ ดวงตากลมโตเหลือบมองคะแนนที่พุ่งขึ้นมาเรื่อยๆ
ทันใดนั้นเอง งานยากก็อุบัติ เมื่อตัวละครชายบนจอเริ่มออกท่าเต้นแปลกๆ มือซ้ายขวาขยับขึ้นลงอย่างประหลาด มันดูพลิ้วไหว ราวกับไร้กระดูก ส่วนเอวและขาก็โยกเพียงเล็กน้อย
เสียงเพลงขึ้นสูงสลับลงต่ำ เมื่อนำมาประกอบกับท่าเต้นประหลาด ก็ทำให้ทุกคนรู้สึกปวดเศียรเวียนเกล้า แต่ไม่ใช่กับเด็กหนุ่ม ที่บัดนี้เหมือนนักร้องนำวง Red HotChili Peppers เข้าสิง เพราะเขาสามารถขยับตามท่าทางที่ปรากฏบนหน้าจอได้อย่างสมบูรณ์ แถมสเต็ปเท้าก็เพอร์เฟค ราวกับจังหวะดนตรีจะสถิตในหัวใจ
พอถึง่ท้าย จังหวะเริ่มเร่งร้อนและยาวนานขึ้น มาวินจึงต้องกดเท้าให้ตรงสัญลักษณ์ พร้อมะโโลดเต้นเป็ลิงเป็ค่างตามตัวละครบนหน้าจอ อันยากซะจนไม่น่ามีใครทำได้ แต่เด็กหนุ่มหัวเขียวกลับแสดงได้อย่างไม่เคอะเขิน ดูให้ดี เหมือนแย้มยิ้มอย่างมีความสุขด้วยซ้ำ
ในจังหวะสุดท้าย ตัวละครบนจอโชว์เหนือด้วยการะโตีลังกาไปด้านข้าง แล้วพลิกกลับมายืนที่เดิม เด็กหนุ่มหัวเขียวทำตามแบบไม่ลังเล พร้อมทิ้งตัวลงมาหยัดยืนอย่างมั่นคงจากนั้นเพลงก็หยุดบรรเลง
“ โอ้ว แปะ แปะ แปะ...... ” เสียงฮือฮาและเสียงปรบมือจากผู้คนดังต่อเนื่อง
เด็กสาวทรุดตัวลงนั่งคุกเข่า เธอไม่มองคะแนนที่ปรากฏ เพราะรู้แก่ใจว่าไม่มีทางสู้เด็กหนุ่มหัวเขียวได้ และเมื่อสกอร์ออกมา มันก็ทิ้งห่างจริงๆ
“ โห บ้าไปแล้ว ตั้ง 2,540,790 แต้ม ใกล้เคียงกับคะแนนของแชมป์โลกคนปัจจุบันเลย ” ฝูงชนเริ่มฮือฮา
“ ฮ่าๆ มันมากๆ โคตรชอบเพลงนี้เลย ” เด็กหนุ่มหัวเขียวผู้มีเพลงร็อคในหัวใจ รับผ้าเช็ดหน้าจากประธานสมาคมร่างอ้วนเตี้ย เพื่อซับเหงื่อ แต่พอเหลือบไปเห็นคู่แข่งสาว เขาก็พลันสลด ด้วยสภาพของเธอดูจิตตกถึงขีดสุด
“ เออ เกมนี้ถือว่าเราเสมอกัน เพราะต่างผลัดกันแพ้ชนะคนละที” เมื่อเห็นสภาพน่าสงสาร เด็กหนุ่มก็เริ่มกวนประสาทไม่ออก เขาเดินมาจับไหล่ของเด็กสาว เป็เชิงปลอบ
ทันใดนั้นเอง ก็เกิดเหตุไม่คาดฝัน เด็กสาวที่คิดว่าหมดอาลัยตายอยาก กลับลุกขึ้นมาะโโลดเต้นด้วยอาการร่าเริง จากนั้นก็แย้มยิ้มจนสุดหล้า ปากร้องเฮเสียงดัง
“ เย้ๆ ในที่สุดก็มีคนชนะเราแล้ว เย้ๆ ”
“ เอ่อ ขอโทษนะ คือมันเกิดอะไรขึ้น ” มาวินทำหน้างง เขายอมรับว่าตามอารมณ์ของเด็กสาวไม่ทัน
“ คืองี้ หนูเล่นเกมนี้มาปีกว่าแล้ว ไม่เคยทำแต้มได้ต่ำกว่าล้านห้าเลย เคยได้สูงสุดก็แตะสองล้านนิดๆ และหนูเชื่อมั่นว่าในประเทศนี้ไม่น่ามีใครสู้ได้ แต่…. ” เด็กสาวแจงเสียงสั่น ท่าทางตื่นเต้น
“ แต่อะไร พูดต่อเลย” เด็กหนุ่มถามกลับ เพราะเขาอยากรู้สาเหตุที่ทำให้เด็กสาวอะเลิทขนาดนี้
“ แต่พี่ก็ชนะหนูได้ มันทำให้หนูปลื้มสุดๆ แล้วอีกอย่าง......” เด็กสาวพูดถึงตรงนี้ ก็เกิดอาการแปลกๆ เธอเอาแต่หลบหน้า ไม่ยอมสบตาเหมือนอย่างเคย
“ อีกอย่างคืออะไร ” เด็กหนุ่มร้อนๆหนาวๆ สังหรณ์ในใจบอกว่ามันต้องมีอะไรแย่ๆตามมาแน่
“ หนูแอบชอบพี่มานานแล้ว ชอบั้แ่ได้ดูพี่แข่งเล่นเกมในรายการทีวีเมื่อปีก่อน ดังนั้นมาเป็แฟนกับหนูเถอะ ” เด็กสาวกลั้นใจกล่าวเสียงดังลั่น สองแก้มแดงก่ำด้วยความเขินอาย
ความเงียบมาเยือนโซนเกมอยู่อึดใจ เพราะไม่มีใครคาดคิดว่าจะมีการสารภาพรักกลางห้างแบบนี้
“ แล้ว เอ่อ….” เด็กหนุ่มหัวเขียวตั้งตัวไม่ทัน สาวน้อยคนนี้รุกเร็วเกินไป
“ หนูชื่อ "แตงไทย" ค่า...... ” เด็กสาวคิดว่ามาวินจะถามชื่อ จึงประกาศนาม ท่วงท่ายังคงขวยเขิน
“ เอ่อ ใช่ อ่อ ขอบใจนะ ” เด็กหนุ่มตามน้ำ แต่ในใจแอบขบคิด
“ชั้นไม่ได้อยากถามชื่อเธอซักหน่อย ”
“ แต่ แต้ แต่ แต้” หลายคนเริ่มแซวด้วยการส่งเสียงเพลงงานแต่ง ทำเอาสองหนุ่มสาวเขินหนักยิ่งกว่าเดิม
“ เฮ้ย มะ ไม่ใช่ ” มาวินโบกมือไปมา เป็เชิงปฏิเสธ ทว่าเขากลับรู้สึกว่ามีใครซักคนกำลังคล้องแขน เมื่อหันมามอง ก็พบว่าเป็ฝีมือของแตงไทย แต่ที่น่าใกว่านั้นคือสาวน้อยหน้าใสกำลังโน้มศีรษะลงมาพาดบ่า
“ เหวอ ยะ อย่า ” ใบหน้าของเด็กหนุ่มเริ่มแดงซ่าน ดวงตาแทบจะปิด
“ เย้ แต่งเลย แต่งเลย แต่งเลย ” เสียงเชียร์จากผู้คนเกือบร้อยดังประสานกัน แม้แต่ประธานสมาคมอย่างตุ้ยนุ้ยก็ไม่ยกเว้น
“ แต่งตามคำยุเลยมั้ย พี่มาวิน ” เด็กสาวกระซิบถามเสียงใส พร้อมส่งรอยยิ้มที่แสนหวาน
“ เฮ้ย เดี๋ยวก่อน เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว ไม่นะ ไม่ ” มาวินพยายามดึงเด็กสาวออก แต่หนูน้อยผู้ยังไม่มีบัตรประชาชนเป็ของตัวเองกลับแข็งขืนและเกาะแขนต่อ ทันใดนั้นก็ปรากฏเสียงห้าวใหญ่ดังขึ้นมาที่กลางวง
“ หยุดก่อน ชั้นไม่ยอมรับเื่นี้ ”
สามารถติดตามงานเขียน ณ.ปัจจุบันและในอนาคตของผมได้ที่เพจJalando นักเขียนดาร์คไซด์ได้ที่ลิงค์ด้านล่างครับ
https://www.facebook.com/jalando.darksidewriter.version2
627
![อุบายรักซาตาน [อิงสิตางศุ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/c6c26dbf22ec738619a5ea27fa87932a.webp)
