ณภัทร อาจารย์หนุ่มประจำมหาวิทยาลัยวัยสามสิบสี่ปีที่กำลังขับรถไปยังมหาวิทยาลัย เมื่อณภัทรมาถึงมหาวิทยาลัยก็จอดรถบริเวณที่จอดรถของตึกภาควิชา จากนั้นก็เดินเข้าตึกภาควิชา
“อาจารย์ณภัทรค่ะ”
“มีอะไรหรือเปล่าครับนักศึกษา”
“คือว่า…หนูแอบชอบอาจารย์มาสี่ปีแล้วค่ะ”
“เธอชื่ออะไรนักศึกษา”
“แพรไหมค่ะอาจารย์”
“อาจารย์ว่าเธอตั้งใจเรียนดีกว่านะ อีกอย่างก็เป็ปีสุดท้ายของเธอแล้วใช่ไหม”
“ใช่ค่ะ อาจารย์”
“อาจารย์ว่าเธออย่าพึงมาคิดเื่ความรักเลยในตอนนี้ ควรตั้งใจเรียนให้มากๆ อาจารย์ต้องขอตัวก่อน”
ณภัทร เดินขึ้นไปชั้นบนของตึกภาควิชา
“สำเร็จไหมแก่”
แพรไหมสายหัวเล็กน้อยแล้วเหมือนจะร้องไห้ออกมา
“แก่ไม่เป็ไรอย่าร้อง”
“พาฝันแก่ก็รู้ว่าฉันแอบชอบอาจารย์ณภัทรั้แ่เรียนอยู่ปีหนึ่ง”
“ฉันรู้อะแก่ แต่อาจารย์ณภัทรปฏิเสธแก่แบบนี้ อาจารย์ณภัทรคงจะมีแฟนแล้วหรือเปล่า”
“ฉันไม่แน่ใจ ”
“พูดก็พูดเถอะนะแพรไหมฉันว่าแก่มาคบรุ่นเดียวกันหรือไม่ก็รุ่นพี่อายุห่างสักปีสองปีไม่ดีกว่าเหรอ”
“พาฝัน ฉันแอบชอบอาจารย์ณภัทรมาตลอดสี่ปี ฉันไม่มีทางเปลี่ยนใจหรอก”
“แต่อาจารย์อายุห่างจากพวกเราตั้งสิบสองปีเลยนะแก่”
“ฉันไม่สนเื่อายุ ยังไงฉันต้องสืบให้รู้ว่าอาจารย์ณภัทรมีคนรักแล้วหรือยัง หากยังไม่มีฉันก็ยังมีโอกาสต่อให้ครั้งนี้ถูกปฏิเสธก็ตาม”
“แล้วแต่แก่ละกันแพรไหม”
ทางด้านของณภัทรที่กำลังเตรียมใบความรู้และใบงานให้กับนักศึกษา ในตอนเก้าโมงเช้าณภัทรมีสอนนักศึกษาเมื่อถึงเวลาสอน ณภัทรก็ไปสอนปกติจนถึงเวลาสิบเอ็ดโมงเช้าการเรียนการสอนก็จบลง
หลังณภัทรสอนเสร็จในเวลาสิบเอ็ดโมงเช้า ก็เดินกลับไปยังห้องพักของอาจารย์
“อาจารย์ณภัทรไปหาอะไรทานด้วยกันไหมครับ”
“ตอนนี้ผมยังไม่หิวเลยครับ ขอบคุณอาจารย์จิระที่ชวน”
“ถ้าอย่างงั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”
หลังจากนั้นณภัทรก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อเข้าไปอ่านนิยายในโทรศัพท์ ณภัทรชอบอ่านนิยายแนวามาก เมื่อมีเวลาว่างก็จะอ่านอยู่เสมอ เมื่อถึงเวลาเที่ยงณภัทรก็หยุดอ่านนิยายแล้วเดินลงมาจากตึกภาควิชาเพื่อจะไปทานอาหาร
เมื่อณภัทรมาถึงโรงอาหารของมหาวิทยาลัยกับพบว่าวันนี้มีนักศึกษามานั่งกินอาหารจนไม่มีโต๊ะว่าง ณภัทรจึงเดินไปที่รถของตน แล้วขับรถออกจากมหาวิทยาลัยเพื่อออกไปทานอาหาร
ในระหว่างที่ณภัทรกำลังกลับรถอยู่ กลับมีรถบรรทุกข์ขับมาด้วยความเร็ว แล้วพุ่งชนรถของณภัทรอย่างจัง
โครมม!!
ณภัทรที่ติดอยู่ในรถและาเ็สาหัสและมีเืไหลออกมาไม่หยุด เขาพยายามที่จะเอาชีวิตรอดและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างยากลำบากเพื่อขอความช่วยเหลือ จนวินาทีสุดท้ายก่อนที่ณภัทรจะจากไปอย่างสงบ…
……………………………………………..
ณ หมู่บ้านแห่งหนึ่งของแคว้นหาน
“ลูกแม่เหตุใดเ้าถึงไม่ฟื้น เป็ความผิดของแม่ที่ปล่อยให้ลูกเข้าไปในป่าเพียงลำพัง จนเ้าได้รับาเ็แล้วหมดสติไปเช่นนี้ลูกแม่ฮื่อๆ”
“ท่านแม่ขอรับ พี่สี่ก็แค่นอนหลับอีกไม่นานก็ตื่นแล้ว ท่านแม่อย่าได้ร้องไห้เลยนะขอรับ”
เว่ยเหม่ยหง ที่เห็นลูกชายคนที่ห้าวัยห้าปีพูดแบบนั้นก็ได้แต่ลูบหัวลูกชายเบาๆพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุด
“ท่านแม่อยู่ไหนเ้าค่ะฮื่อๆ”
เว่ยเหม่ยหงที่ได้ยินเสียงลูกสาวร้องไห้ แล้วร้องเรียกหาตนก็วางบุตรชายคนที่สี่ให้นอนลงบนพื้นหยาบ
“หนิงเทียน ลูกอยู่ดูแลพี่ชายของลูกก่อน แม่จะไปดูหนิงเอ๋อ”
“ขอรับท่านแม่”
เว่ยเหม่ยหงเช็ดน้ำตาที่ไหล แล้วลุกขึ้นไปหาบุตรสาวคนเล็ก
6K
