Reborn to Rule : ตำนานเอเย่นต์แห่งโลกฟุตบอล

รถแท็กซี่สีดำเคลื่อนตัวผ่านย่านใจกลางเมืองที่ผสมผสานระหว่างสถาปัตยกรรมแบบวิกตอเรียนอันโอ่อ่าเข้ากับความดิบกระด้างของย่านอุตสาหกรรมเก่า อเล็กซ์ แซนเดอร์ มองออกไปนอกหน้าต่างเห็นยอดเสาสูงของสะพานไทน์ (Tyne Bridge) ที่ตั้งตระหง่านราวกับประตูเมือง นิวคาสเซิลไม่ใช่เมืองที่สวยหรูเหมือนอัมสเตอร์ดัม แต่มันมีความน่าเกรงขามที่แฝงอยู่ในอิฐทุกก้อน

"ถึงแล้วครับ โรงแรม Vermont" คนขับแท็กซี่เอ่ยขึ้น

อเล็กซ์ก้าวลงจากรถพร้อมกับกระเป๋าเดินทางหนึ่งใบ เขาเลือกโรงแรมนี้เพราะมันตั้งอยู่ใกล้กับปราสาทนิวคาสเซิลและทางเดินเลียบแม่น้ำ ซึ่งช่วยให้เขาสามารถสังเกตการณ์ความเคลื่อนไหวในเมืองได้ง่าย อเล็กซ์เดินเข้าไปเช็คอินที่เคาน์เตอร์ด้วยท่าทีสงบนิ่ง พนักงานต้อนรับยื่นกุญแจห้องพักชั้นบนที่มองเห็นทัศนียภาพของสนามเซนต์ เจมส์ พาร์ค อยู่รำไรที่ขอบฟ้า

เมื่อเข้าสู่ห้องพัก อเล็กซ์ไม่ได้ล้มตัวลงนอน เขาวางกระเป๋าเอกสารลงบนโต๊ะไม้ตัวหนา เปิดแฟ้มข้อมูลของ แยน เวนเนกอร์ ขึ้นมาทบทวนอีกครั้ง สถิติการโหม่งพังประตู สถิติการครองบอลภายใต้ความกดดัน ข้อมูลเหล่านี้คืออาวุธ แต่เขาต้องการ "โอกาส" ในการเหนี่ยวไก

"ก่อนจะล่าสัตว์... ต้องรู้จักนิสัยของนายพรานก่อน" อเล็กซ์พึมพำ

เขาตัดสินใจเปลี่ยนชุดเป็นเสื้อสเวตเตอร์สีเข้มและกางเกงยีนส์เพื่อให้ดูเหมือนนักท่องเที่ยวทั่วไป แล้วเริ่มเดินเท้าสำรวจเมืองนิวคาสเซิล เขาเดินผ่านถนน Grey Street ที่สวยงาม ก่อนจะมุ่งหน้าสู่สนาม เซนต์ เจมส์ พาร์ค มหาวิหารสีขาวที่ตั้งเด่นอยู่บนเนินเขา อเล็กซ์เดินวนรอบสนาม สัมผัสถึงแรงศรัทธาของแฟนบอลที่มาเข้าแถวซื้อเสื้อแข่งฤดูกาลใหม่ แววตาของพวกเขามีความคาดหวัง แต่ก็แฝงไปด้วยความกังวลที่ทีมยังไม่มีบิ๊กดีลเข้ามาเสียที

ช่วงหัวค่ำ อเล็กซ์จงใจเลือกเดินเข้าไปในผับ 'The Strawberry' ซึ่งตั้งอยู่ตรงข้ามสนาม กลิ่นเบียร์เอลฉุนกึกและเสียงตะโกนคุยเรื่องฟุตบอลดังระงมไปทั่ว อเล็กซ์สั่งเบียร์มาหนึ่งแก้วแล้วไปนั่งที่บาร์ข้างๆ ชายวัยกลางคนสวมเสื้อแจ็คเก็ตทีมชาติอังกฤษที่มีตราสโมสรนิวคาสเซิลติดอยู่ที่หน้าอก

"เมืองนี้เงียบเหงากว่าที่คิดนะสำหรับช่วงตลาดซื้อขาย" อเล็กซ์เปิดฉากทักทายด้วยสำเนียงอังกฤษที่ฝึกมาอย่างดี

"เงียบงั้นเรอะ? มันป่าช้าชัดๆ!" ชายคนนั้นกระดกเบียร์ "เซอร์ บ็อบบี้ บอกว่าเขากำลังมองหาคนมาช่วยเชียเรอร์ แต่นี่ผ่านไปกี่อาทิตย์แล้วล่ะ? มีแต่ข่าวลือลมๆ แล้งๆ"

อเล็กซ์พยักหน้าอย่างเห็นใจ "ผมได้ยินมาว่า เซอร์ บ็อบบี้ เป็นคนเข้าถึงยากจริงไหม? ขนาดประธานสโมสรยังหาตัวเขาไม่เจอในบางวัน"

"เข้าถึงยากน่ะใช่สำหรับพวกเอเย่นต์หน้าเลือด" ลุงแฟนบอลหัวเราะร่า "แต่สำหรับพวกเราน่ะเจอเขาได้ทั่วไป แกเป็นคนติดดินจะตายไป... นายอยากรู้ไหมล่ะ? ถ้าแกไม่ได้ยุ่งอยู่กับลูกฟุตบอลที่สนามซ้อม นายจะเจอชายชราที่เท่ที่สุดในเมืองยืนเลือกแอปเปิลอยู่ที่ Waitrose ในย่าน Gosforth บ่อยๆ ช่วงบ่ายวันเสาร์ แกชอบไปที่นั่นคนเดียว ไม่ชอบให้ใครกวนเวลาเลือกผักผลไม้"

อเล็กซ์หูผึ่งทันที ข้อมูลที่ได้รับช่างล้ำค่ากว่าทองคำ เขาแสร้งทำเป็นคุยเรื่องอื่นต่ออีกครู่หนึ่งก่อนจะขอตัวกลับโรงแรม

ระหว่างทางเดินกลับท่ามกลางลมเย็นของนิวคาสเซิล อเล็กซ์เริ่มวางแผนการในหัวอย่างรัดกุม เขาต้องเข้าหาเซอร์ บ็อบบี้ ในจังหวะที่เขาผ่อนคลายที่สุด ไม่ใช่ในห้องประชุมที่เต็มไปด้วยตัวเลขและเล่ห์เหลี่ยมของบอร์ดบริหาร

'เลโอ... นายอาจจะบล็อกโทรศัพท์ของฉันได้ แต่อย่าหวังว่าจะบล็อกทางเดินของฉันในซูเปอร์มาร์เก็ตได้เลย'

อเล็กซ์กลับถึงห้องพัก เขาหยิบนามบัตรของตัวเองขึ้นมามอง มันเป็นนามบัตรเรียบๆ ที่มีเพียงชื่อ อเล็กซ์ แซนเดอร์ แวน เดอ เบิร์ก เขาตัดสินใจเขียนตัวเลข "4,500,000" สั้นๆ ไว้ที่มุมด้านหลังนามบัตร

วันพรุ่งนี้คือวันเสาร์...และมันจะเป็นวันที่เซอร์ บ็อบบี้ ร็อบสัน จะได้พบกับกองหน้าที่ดีที่สุดที่เขาไม่เคยรู้ว่ามีตัวตนอยู่จริงในราคานี้...

-----