ย้อนเวลามาพร้อมลูกหมาแต่กลับต้องมาเลี้ยงลูกลิง
บทที่ 1 ที่ดินตระกูลใหญ่
อี้หรงลืมตาขึ้นมาและพบว่าตนเองนอนอยู่ในบ้านไม้เก่าๆ ...เอ่อ เขาไม่แน่ใจว่าจะนิยามที่นี่ว่าเป็บ้านได้หรือไม่ เพราะมันดูทรุดโทรมเกินกว่าจะให้ผู้คนมาอาศัยอยู่ได้ เขารู้สึกงุนงงและสับสนว่าเกิดอะไรขึ้น หรือเขาได้ตายไปแล้ว แต่ก็คงไม่ใช่เพราะอี้หรงรู้สึกได้ว่าตนเองยังมีลมหายใจ รู้สึกถึงลมหนาวที่พัดผ่านร่างกาย และรู้สึกถึงเสียงหัวใจของเ้าลูกสุนัขจรจัดที่เขาอุ้มอยู่ด้วย ระหว่างที่เขาคิดทบทวนเหตุการณ์ต่างๆ อยู่นั้นก็ได้มีเสียงดังขึ้นที่ข้างกาย
"พี่ใหญ่ ท่านพ่อฟื้นแล้ว!!"
"ท่านป้อ...ฮือๆๆ"
"จริงหรือ!!...ท่านพ่อ ท่านเป็อย่างไรบ้างขอรับ"
เสียงเด็กผู้ชายสามคนที่ร้องเรียกแล้ววิ่งโผเข้ามากอดอี้หรง ทำให้เขาถึงกับทำอะไรไม่ถูก เขาพยายามตั้งสติแล้วพูดหยั่งเชิงออกมาว่า
"เอ่อ ที่นี่...ที่ไหน แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้น??"
"ที่นี่คือบ้านของพวกเราขอรับ ท่านพ่อพลัดตกลงมาจากหน้าผา ท่านป้าลู่กับท่านลุงลู่เป็คนช่วยท่านไว้ ท่านพ่อจำไม่ได้หรือขอรับ"
เด็กชายคนที่โตที่สุดในกลุ่มดูมีอายุราวๆ เจ็ดถึงแปดขวบตอบคำถาม แต่คำตอบเ่าั้กลับยิ่งทำให้อี้หรงสับสนมากกว่าเดิม เพราะเท่าที่เขาจำได้ คือมีรถพุ่งเข้ามาชนเขาในขณะที่อุ้มลูกสุนัขจรจัดขึ้นมาจากท่อระบายน้ำ แล้วเด็กสามคนนี้คือใครกัน เหตุใดถึงมาเรียกเขาว่าพ่อ
"เ้า หมาน้อย โฮ่ง โฮ่ง"
เด็กชายตัวเล็กที่สุดในกลุ่มพูดขึ้นด้วยความตื่นเต้น คาดคะเนจากสายตาเด็กคนนี้น่าจะอายุราวๆ สองขวบ เขากำลังชี้ไปที่ลูกสุนัขในอ้อมกอดของอี้หรง
"ท่านพ่อ ลูกสุนัขตัวนี้มาจากไหนหรือขอรับ ั้แ่ท่านป้าลู่กับท่านลุงลู่พาท่านที่หมดสติกลับมาพร้อมลูกสุนัขในอ้อมกอด ท่านก็ไม่ยอมปล่อยมือจากมันเลย"
เด็กชายคนที่โตที่สุดเอ่ยขึ้น เขาเฝ้ามองพ่อของเขาตลอดเวลา แม้จะพยายามนำลูกสุนัขตัวนั้นออกมาแต่ก็ไม่สำเร็จ
"ข้าขออุ้มมันได้หรือไม่ขอรับ"
เด็กชายคนหนึ่งเอ่ยขึ้น เด็กคนอื่นๆที่ได้ยินต่างก็ไม่มีใครยอมใคร
"ข้าก่อน"
"ข้าอุ้มก่อน"
"อุ้ม อุ้ม มะ หมา"
อี้หรงยังคงงุนงงกับเหตุการณ์ตรงหน้า ภาพของเด็กชายสามคนสวมชุดจีนโบราณที่ทั้งเก่า ขาดแล้วยังมีรอยปะชุนเต็มไปหมด กำลังถกเถียงกันเพื่อยื้อแย่งลูกสุนัขในอ้อมกอดของเขา ขณะที่เขากำลังงุนงง ได้มีเสียงเสียงหนึ่งดังขึ้นภายในหัวของเขา
'เ้านายขออภัยที่ทำให้ท่านต้องเดือดร้อน ข้าชื่อเสี่ยวเหมา ตอนนี้พวกเราอยู่ที่เมืองซานซัน'
"!!"
อี้หรงใมากเมื่อได้ยินเสียงดังขึ้นในหัว เขารีบก้มลงมองลูกสุนัขที่อุ้มอยู่ มันหันมาสบสายตากับเขาราวกับจะบอกว่าเสียงในหัวคือเสียงของมัน
'เป็อย่างที่ท่านคิดนั่นแหละ เสียงนี้คือเสียงของข้าเอง เื่มันค่อนข้างยาว ข้าจะสรุปให้ท่านฟังแบบนี้ก็แล้วกัน ตอนนี้ท่านหลุดเข้ามาอยู่ในยุคอดีต ที่นี่ไม่ใช่ยุคสมัยที่ท่านรู้จัก ตัวท่านตอนนี้มีนามว่าอี้จางหย่ง เด็กๆ สามคนนี้น่าจะเป็ลูกชายของท่าน'
สิ่งที่อี้หรงได้ยินตอนนี้ไม่ต่างจากนิยายแนวข้ามภพข้ามมิติที่เขารู้จัก หากสิ่งที่เขาคิดอยู่ถูกต้อง เขาน่าจะสามารถสื่อสารกับเ้าสุนัขตัวนี้ได้ผ่านทางความคิด
'แล้วทำไมข้าถึงมาอยู่ที่นี่'
'เื่นั้นไว้ข้าจะอธิบายให้ท่านฟังในภายหลัง ตอนนี้ท่านช่วยห้ามลูกๆ ของท่าน ให้หยุดรุมดึงขนข้าได้แล้ว ...โอ๊ย!!'
เสี่ยวเหมาบอกกับอี้หรงผ่านทางความคิด
"ลูกๆ ตอนนี้พ่อไม่เป็อะไรมากแล้วอีกอย่าง เอ่อ....เ้าสุนัขตัวนี้มีชื่อว่าเสี่ยวเหมา พ่อช่วยมันเอาไว้ มันได้รับาเ็เช่นเดียวกัน ไว้เดี๋ยวให้มันหายดีก่อนพวกเ้าค่อยเล่นสนุกกับมันนะ ตอนนี้ขอพ่อพักผ่อนก่อนได้หรือไม่"
"ได้ขอรับ"
"ท่านพ่อสัญญาแล้วนะว่าจะให้พวกเราเล่นกับมัน"
"อาฟู่ท่านพ่อสัญญาแล้ว ให้ท่านพ่อนอนพักก่อนเถอะ ตอนนี้เ้าออกมาช่วยพี่ต้มยากับต้มน้ำแกงที่ท่านลุงลู่ให้ไว้ก่อนเถอะ แล้วก็พาอาฟงออกมาด้วย"
หลังจากที่เด็กๆ ทั้งสามคนออกจากห้องไปแล้ว อี้หรงก็ถามเ้าเสี่ยวเหมาขึ้นว่า
'เ้าช่วยเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ฟังที ข้าสับสนไปหมดแล้วว่าเ้าเป็ตัวอะไรและข้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร'
'ได้ขอรับนายท่าน ข้าคือสุนัขมิติ เกิดและเติบโตที่ยุคสมัยนี้ ข้าได้ออกเดินทางท่องเที่ยวเพื่อสะสมแต้มพลังงาน และตามหาคนที่จะมาเป็เ้านายของข้า แต่ยังไม่พบคนที่เหมาะสม ข้าได้ใช้แต้มพลังงานที่สะสมมาทั้งหมดเพื่อเดินทางไปในยุคสมัยของท่าน และเนื่องจากข้าไม่คุ้นชินกับสถานที่ ข้าจึงได้รับาเ็ ตอนนั้นข้าไม่มีแต้มพลังงานเพียงพอที่จะช่วยเหลือตัวเอง ท่านที่ผ่านมา ได้ช่วยชีวิตข้าเอาไว้ ข้าจึงเลือกท่านให้เป็เ้านายของข้า ด้วยเหตุผลนี้เองทำให้ข้าได้พลังงานจากการมีเ้านาย แต่ข้ายังไม่ทันที่จะได้แนะนำตัวต่อท่าน พวกเราก็ถูกรถชนเสียก่อน ท่านได้รับาเ็สาหัสจนเสียชีวิต ข้าจึงทำได้เพียงใช้แต้มพลังงานที่พึ่งได้รับพาท่านทะลุมิติมาในยุคอดีตที่ข้าคุ้นเคย แต่ร่างกายของท่านไม่สามารถผ่านมาได้ ท่านจึงต้องเข้ามาอยู่ในร่างกายของชายผู้นี้ เท่าที่ข้ารู้ ชายผู้นี้มีนามว่า อี้จางหย่ง เขามีลูกชายสามคน นามว่า อี้เฟย อี้ฟู่ และอี้ฟง เขาพลัดตกจากหน้าผาลงมาเสียชีวิต ข้าได้ใช้แต้มพลังงานที่เหลือทั้งหมดพาท่านเข้ามาในร่างของเขา....เอ่อ และนี่คือสิ่งที่ข้ารู้ทั้งหมดขอรับ'
อี้หรงนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะพูดกับเสี่ยวเหมาว่า
'เ้าหมายความว่าตัวข้าในยุคที่จากมาเสียชีวิตไปแล้ว และข้าต้องมีชีวิตอยู่ในยุคสมัยของเ้าอย่างนั้นหรือ??'
'ใช่แล้วขอรับนายท่านนี่เป็วิธีเดียวที่ข้าจะสามารถรักษาชีวิตของท่านไว้ได้'
'.......'
--------------------
~ฟู่ จิ๊บๆๆๆ~
เสียงลมพัดผ่านหน้าต่างและเสียงนกร้องจากริมระเบียงทำให้อี้หรงรู้สึกตัว บรรยากาศที่คุ้นเคยนี้เหมือนกับทุกเช้าที่เขาต้องตื่นขึ้นมาเพื่อเดินทางไปทำงาน เขายังคงหลับตาอยู่และคิดถึงความฝันที่เขาได้ช่วยลูกสุนัขจรจัดจากท่อระบายน้ำ แล้วมันก็พาเขาทะลุมิติข้ามเวลาไปอยู่ในยุคจีนโบราณ สุนัขตัวนั้นยังบอกอีกว่าเขามีลูกแล้วตั้งสามคน...เหอะๆ ความฝันครั้งนี้มันช่างตลกสิ้นดี
แต่เมื่ออี้หรงลืมตาขึ้น สิ่งที่เขาคิดว่าเป็ความฝันทั้งหมดกลับกลายเป็ความจริง เขานอนอยู่บนเตียงโทรมๆในบ้านไม้หลังเก่า มีเ้าสุนัขเสี่ยวเหมานอนหมอบอยู่ข้างๆ มีเด็กชายสามคน นอนอยู่ข้างล่างเตียง และยังมีชายคนหนึ่งนั่งมองมาทางเขาจากเก้าอี้ด้านหน้าประตู เฮ้อ~ มันไม่ใช่ความฝันจริงๆด้วย
"!!"
เหตุใดถึงได้มีคนอื่นนอกจากเขาและเด็กน้อยสามคนอยู่ในบ้านได้ ชายที่ดูท่าทางโศกเศร้าผู้นั้นเป็ใครกัน? เขาไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม? อี้หรงลุกขึ้นนั่งแล้วขยี้ตาสองสามที ก่อนจะเพ่งมองอีกครั้งแต่ก็ไม่พบชายผู้นั้นแล้ว
ทันใดนั้นน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำเจือด้วยความเ็ปชวนขนลุกได้ดังขึ้นอย่างแ่เบาที่ข้างหูของอี้หรงว่า
"ฝากดูแลลูกๆของข้าด้วย"
"อ๊ากกกก"
อี้หรงใกับสิ่งที่ได้ยินจึงร้องะโออกมาเสียงดัง ตอนนี้เป็่รุ่งสางแล้ว ทั้งสามคนและอีกหนึ่งตัวที่อ่อนเพลียหลับสนิทตลอดคืนได้ใตื่นขึ้นมาในเวลาไล่เลี่ยกัน
"ท่านพ่อเกิดอะไรขึ้น ท่านเป็อะไรไปหรือขอรับ!!"
เด็กๆทั้งสามคนที่นอนอยู่ในห้องเดียวกันใเสียงพ่อของเขาจนตื่นขึ้นมา เสี่ยวเหมาเองก็สงสัยเช่นกันว่าเกิดอะไรขึ้น ยังไม่ทันที่อี้หรงจะหายใได้มีเสียงเคาะประตูบ้านดังขึ้น ไม่สิต้องเรียกว่าเสียงทุบประตูถึงจะถูก
ปัง ปัง ปัง !!
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า จางหย่ง!! เ้าคนไร้ความสามารถ แกกับครอบครัวไสหัวออกไปจากที่ดินตระกูลใหญ่ซะ"
1K
