แผนการชิงบัลลังก์ต้าหมิง : ศึกสายเลือดของจูหยวนจาง

        จูอวิ่นเจียนไม่ได้เข้าใจเล่ห์เหลี่ยมทางการเมืองมากนัก เขารู้เพียงว่าพี่รองเคยสั่งไว้ไม่ให้จูอวิ่นเถิงเข้ามา ดังนั้นเขาจึงยืนกางแขนขวางหน้าจูอวิ่นเถิงเอาไว้

        เมื่อเห็นท่าทางเอาจริงเอาจังของ 'เ๽้าเด็กตัวแสบ' คนนี้ จูอวิ่นเถิงก็ไม่ได้คิดจะใช้กำลังบุกเข้าไป เขาถามขึ้นว่า "น้องสี่กินข้าวหรือยัง?"

        "ยัง!"

        จูอวิ่นเจียนส่งเสียงหึในลำคอ "อาหารมื้อค่ำมาส่งแล้ว คืนนี้พวกเราได้กินของอร่อย พอเสด็จแม่กับพี่รองกลับมา พวกเราก็จะกินข้าวด้วยกัน แต่ไม่มีส่วนของเ๽้าหรอก"

        ได้ยินดังนั้น จูอวิ่นเถิงก็รู้ทันทีว่ามื้อค่ำของเขามีที่มาแล้ว

        เ๽้าเด็กตัวแสบคนนี้ช่างไม่ทันคนเอาเสียเลย ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมแม้แต่น้อย

        เดิมทีเขาตั้งใจว่าจะมาหลอกล่อสักหน่อย แต่ในเมื่ออีกฝ่ายเป็๲คนเปิดปากบอกเองว่ามีของอร่อย เขาก็คงไม่ต้องเกรงใจแล้ว

        จูอวิ่นเถิงนิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปทางที่พักของตนโดยไม่บุกเข้าไป

        จูอวิ่นเจียนนึกว่าพี่ชายคนนี้ขี้ขลาดจนหนีไปแล้ว จึงหัวเราะเยาะอย่างได้ใจ จากนั้นก็หันไปเล่นของเล่นของตนต่อพลางพึมพำว่า "ทำไมเสด็จแม่กับพี่รองยังไม่กลับมาเสียทีนะ?"

        เขาทั้งหิวทั้งอยากจะแอบเข้าไปหาของกินก่อน แต่ด้วยความที่นางหลี่ว์เข้มงวดเ๱ื่๵๹ระเบียบวินัย เขาจึงไม่กล้าแอบกินก่อน ได้แต่รอคอยอยู่หน้าลาน จนกระทั่งได้เห็นจูอวิ่นเถิงเดินกลับมาอีกครั้ง

        "เ๽้าห้ามเข้ามานะ!"

        จูอวิ่นเจียนตั้งท่าจะขวางไว้อีกรอบ

        ใครจะคาดคิดว่า จูอวิ่นเถิงไม่ได้สนใจเขาแม้แต่น้อย ชายหนุ่มหยิบกระดาษออกมาแผ่นหนึ่ง แล้วค่อย ๆ พับเป็๲ 'เครื่องบินกระดาษ' อย่างไม่รีบร้อน

        คนในยุคโบราณไม่เคยรู้จักเครื่องบินกระดาษมาก่อน การกระทำนี้จึงดึงดูดความสนใจของจูอวิ่นเจียนได้ชะงัด เขามองด้วยความประหลาดใจพลางขยับเข้าไปดูใกล้ ๆ

        จูอวิ่นเถิงหยิบเครื่องบินกระดาษขึ้นมาเป่าลมใส่เล็กน้อย แล้วร่อนมันออกไปบนอากาศอย่างแรง

        จูอวิ่นเจียนจ้องมองจนตาค้าง เห็นเพียงแผ่นกระดาษธรรมดาสามารถร่อนไปในอากาศได้ไกล และเมื่อร่อนไปได้พักหนึ่ง มันยังสามารถเลี้ยวกลับมาตกลงที่ข้างกายจูอวิ่นเถิงได้อีกด้วย

        "นี่... นี่มันอะไรกัน?"

        จูอวิ่นเจียนเบิกตากว้าง เขาไม่เคยเห็นของเล่นที่น่าสนุกเช่นนี้มาก่อน

        ธรรมชาติของเด็กย่อมแพ้ทางของเล่น

        เขาพลันเกิดความสนใจในเครื่องบินกระดาษลำนั้นอย่างแรง อยากจะเล่นแต่ก็ไม่กล้า สายตาที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหาจ้องมองไปยังจูอวิ่นเถิงอย่างปิดไม่มิด

        "อยากเล่นหรือไม่?" จูอวิ่นเถิงถาม

        จูอวิ่นเจียนลืมไปเสียสิ้นว่าเมื่อครู่ตนเองใจแข็งเพียงใด รีบพยักหน้าหงึกหงักทันที

        จูอวิ่นเถิงกล่าวว่า "เ๽้าไม่ให้ข้าเข้าเรือน ข้าก็ไม่ให้เ๽้าเล่น"

        จากนั้นเขาก็หยิบเครื่องบินขึ้นมาร่อนออกไปอีกครั้ง คราวนี้เขาร่อนให้มันวนรอบกว้างกว่าเดิม ก่อนจะกลับมาตกลงข้างกาย

        จูอวิ่นเจียนเห็นดังนั้นก็เกิดความโลภจนตาเป็๲ประกาย แต่ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมให้เล่น เขาก็เริ่มเบะปากขอบตาแดงก่ำจวนจะร้องไห้

        ทว่าในการร่อนครั้งที่สาม จูอวิ่นเถิงจงใจร่อนให้มันปลิวออกไปนอกกำแพง

        "อ้าว... ทำไมร่อนออกไปข้างนอกเสียล่ะ?"

        จูอวิ่นเถิงทำทีเป็๲หัวเสีย ก่อนจะรีบพูดว่า "ช่างเถอะ ไม่เอาแล้ว เดี๋ยวข้าไปพับอันใหม่ก็ได้"

        พูดจบเขาก็เดินทำท่าเหมือนจะกลับไปหยิบกระดาษใหม่

        ครั้นเห็นจูอวิ่นเถิงเดินจากไปไกลแล้ว จูอวิ่นเจียนก็ตาโต รีบวิ่งแจ้นออกไปตามหาเครื่องบินกระดาษลำนั้นอย่างรวดเร็ว

        แต่ทันทีที่เขาลับตาไป จูอวิ่นเถิงก็วนกลับมา แอบนินทาในใจว่าเ๽้าเด็กตัวแสบช่างหลอกง่ายเสียจริง

        จูอวิ่นเถิงตรงเข้าไปในห้องอาหาร ก็พบสำรับอาหารมื้อค่ำตั้งรออยู่ ความหรูหราของมันเทียบกับมื้อที่เขาได้รับไม่ติดฝุ่นเลยแม้แต่นิด

        ทั้งไก่ตุ๋น ปลานึ่ง แกะตุ๋น ผัดผัก... แถมยังมีข้าวสวยเม็ดเรียงสวยเต็มถ้วยและน้ำแกงอีกหม้อใหญ่

        "กินดีอยู่ดีถึงเพียงนี้ มิน่าเล่า จูอวิ่นเจียนถึงอ้วนท้วนเหมือนหมูตอนขนาดนี้"

        จูอวิ่นเถิงแสยะยิ้มเย็น ก่อนจะหันไปสั่งหลิ่วลิ่ว "ย้ายพวกนี้ไปที่เรือนข้าให้หมด!"

        "หา?!"

        หลิ่วลิ่วถึงกับงงงันเป็๲ไก่ตาแตก

        ที่แท้พระนัดดาสามก็วางแผนเ๱ื่๵๹นี้ไว้นี่เอง

        เขาเป็๲คนของพระชายารัชทายาท จะปล่อยให้เกิดเ๱ื่๵๹เช่นนี้ขึ้นได้อย่างไร

        จูอวิ่นเถิงตวาดกร้าว จ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นเยียบ "จะย้ายหรือไม่ย้าย!"

        หลิ่วลิ่วกลัวจนตัวสั่น ถึงอย่างไรจูอวิ่นเถิงก็เป็๲พระนัดดา หากจะลงมือฆ่าเขาสักคน อย่างมากก็แค่โดนดุเท่านั้น เขาจึงรีบไปหากล่องใส่อาหารมายกเอาของทั้งหมดในนั้นจากไปทันที

        ทว่าพอเดินออกมาถึงข้างนอก ตงฉิงก็กลับมาพอดี

        "พระนัดดาสาม ท่านกำลังทำสิ่งใดเพคะ?" ตงฉิงถาม

        "ข้าจะทำอะไร ต้องรายงานเ๽้าด้วยหรือ? หลีกไป!" จูอวิ่นเถิงตวาด

        "ข้า..."

        "เ๽้าอะไร?! จองหองนัก!"

        จูอวิ่นเถิงก้าวเดินจากไปอย่างผ่าเผย "บ่าวไพร่ชั้นต่ำ ไสหัวไปให้พ้น!"

        ตงฉิงได้แต่อ้าปากค้าง ความจริงนางอยากสั่งให้คนมาขวางไว้ แต่พอนึกถึงฐานะพระนัดดาของจูอวิ่นเถิงแล้ว ก็ไม่มีใครหน้าไหนกล้าเอาตัวเข้าแลก

        "พี่สาม เครื่องบินกระดาษพังแล้ว ท่านพับได้อย่างไร? ข้าอยากเรียนบ้าง"

        จูอวิ่นเจียนที่หาเครื่องบินกระดาษเจอแล้วกลับมาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

        ขณะนั้นจูอวิ่นเถิงกำลังจะเดินพ้นประตูพอดี พอเห็นจูอวิ่นเจียนกลับมา จึงหัวเราะพลางกล่าวว่า "น้องสี่ ขอบใจเ๽้ามากที่เลี้ยงมื้อค่ำ"

        พูดจบเขาก็สาวเท้าเดินจากไปทันที

        "ข้าไปเลี้ยงมื้อค่ำท่านตอนไหนกัน..."

        พูดไปได้ไม่กี่คำ จูอวิ่นเจียนก็เหลือบไปเห็นกล่องอาหารในมือหลิ่วลิ่ว

        ทันใดนั้นเขาก็เข้าใจเ๱ื่๵๹ราวทั้งหมด จึงแผดเสียงร้องลั่น "จูอวิ่นเถิง! เ๽้าขโมยอาหารข้า ข้ายังไม่ได้กินเลยนะ! เอาคืนมา เอาคืนมานะ... ฮือออออ!"

        เมื่อเ๽้าเด็กแสบเห็นว่าอาหารเย็นถูกขโมยไปต่อหน้าต่อตา ก็ทั้งแผดเสียง๻ะโ๠๲ทั้งร้องไห้โฮใหญ่ จนตงฉิงและเหล่านางกำนัลทำอะไรไม่ถูก

        "เกิดเ๱ื่๵๹อะไรขึ้น?!"

        นางหลี่ว์กลับมาพอดี ทันทีที่เข้ามาก้าวเท้ามาในเขตเรือนก็ได้ยินเสียงร้องไห้อย่างชัดเจน

        วันนี้ทั้งวันนางหงุดหงิดใจจะแย่พอแล้ว เสียงร้องไห้นี่ยิ่งทำให้รำคาญใจเป็๲เท่าตัว

        "พระชายาเพคะ" ตงฉิงรีบปรี่เข้ามา แล้วเล่าเ๱ื่๵๹ที่เพิ่งเกิดขึ้นให้ฟังอย่างรวดเร็ว

        ใบหน้านางหลี่ว์เย็น๾ะเ๾ื๵๠ด้วยโทสะ ก่อนจะสั่งการอย่างเกรี้ยวกราด

        "จูอวิ่นเถิง นับวันยิ่งไร้มารยาท! พวกเ๽้ามัวยืนบื้ออยู่ทำไม? สั่งให้ห้องเครื่องทำใหม่มาเดี๋ยวนี้ และกำชับคนของห้องเครื่องไว้ด้วย อาหารที่จะส่งไปฝั่งนั้น... ให้ตัดออกอีกครึ่งหนึ่ง!"

        นางหันมามองจูอวิ่นเจียนที่ร้องไห้ไม่หยุดแล้วก็ยิ่งรำคาญใจ เกือบจะระงับอารมณ์ไม่อยู่แล้วตีก้นเพื่อมอบบทเรียนแห่งความทรงจำในวัยเด็กที่งดงามให้เสียเหลือเกิน

        จูอวิ่นเถิงหอบอาหารเลิศรสกลับมา บรรดาพี่หญิงและน้องหญิงต่างพากันส่งเสียงไชโยโห่ร้องอย่างมีความสุข

        "พรุ่งนี้สิ่งที่พวกเราจะได้กิน อาจจะน้อยลงยิ่งกว่าเดิมอีกนะ" จูหลิงเยว่เริ่มกังวลเล็กน้อย

        แม้คืนนี้จะอิ่มเอมใจเพียงใด แต่พรุ่งนี้ต้องเจองานหนักแน่ เพราะนี่คือนิสัยเดิมของนางหลี่ว์

        จูหลิงอี๋รีบพูดขึ้น "หรือพวกเราควรจะส่งคืนไปดีหรือไม่?"

        จูอวิ่นเถิงดึงน่องไก่ออกมาหนึ่งน่อง วางลงในถ้วยของจูหลิงซิ่ว แล้วเอ่ยว่า "จะส่งคืนทำไมกัน? ในเมื่อพรุ่งนี้นางไม่ให้พวกเรากิน ข้าก็จะพาพวกท่านไปหาของกินที่อื่น... อ้อ! พรุ่งนี้เช้าปลุกข้าแต่เช้าหน่อยนะ เอาให้เช้ากว่าที่เสด็จปู่จะเข้าท้องพระโรง"

        "ขอบคุณเ๽้าค่ะพี่สาม!" จูหลิงซิ่วกล่าวอย่างออดอ้อนด้วยความขอบคุณ

        จูหลิงฮว่ากล่าวว่า "พี่สามกินก่อนเลยเ๽้าค่ะ"

        เด็กหญิงสองคนผู้น่ารักไม่ได้มีความวิตกกังวลเลยแม้แต่น้อย พวกนางรู้เพียงว่าถูกปล่อยให้อดมาหลายวัน ในที่สุดวันนี้ก็มีของอร่อย จึงมีความสุขไม่น้อย

        "พี่หญิงใหญ่ พี่หญิงรอง"

        จูอวิ่นเถิงสำทับ "พวกท่านวางใจได้ กินเถอะ ไม่เป็๲อะไรแน่นอน!"

        พวกนางไม่ได้เห็นอาหารมากมายขนาดนี้มานานแล้ว ในเมื่อจูอวิ่นเถิงรับประกันขนาดนี้ย่อมไม่มีปัญหา เพราะไหน ๆ ก็แย่งชิงมาได้แล้ว

        "พักนี้อวิ่นเถิงดูเปลี่ยนไปมากทีเดียว" พี่หญิงใหญ่จูหลิงเยว่กล่าวด้วยความสงสัย

        จูอวิ่นเถิงกล่าวต่อ "แต่เดิมข้าคิดจะอดทนรอจนได้รับที่ดินศักดินา แล้วจะพาพวกท่านหนีไปจากที่นี่ แต่เมื่อเร็ว ๆ นี้ข้าเพิ่งคิดได้ว่า พวกเราคงหนีไม่พ้นหรอก พวกเขาย่อมระแวงในฐานะบุตรภรรยาเอกของข้าอย่างแน่นอน ในเมื่อหนีไม่พ้น ข้าก็ไม่ขอนิ่งเฉยอีกต่อไป และจะไม่ปกปิดความสามารถของตนอีกแล้ว"

        คำพูดนี้ทำเอาหัวใจของพี่หญิงทั้งสองเต้นระรัว ทั้งตื้นตันและอบอุ่นใจ ยิ่งทำให้รู้สึกว่าน้องชายคนนี้ช่างดีต่อพวกนางเหลือเกิน

        อาหารเต็มโต๊ะถูกพวกเขากินจนเกลี้ยง นี่เป็๲มื้อที่อิ่มที่สุดในรอบหลายปี ถึงแม้พรุ่งนี้จะถูกนางหลี่ว์ลงโทษให้อดตาย ก็ถือว่าคุ้มค่าแล้ว

        แน่นอนว่า จูอวิ่นเถิงไม่มีวันปล่อยให้พวกนางอดตายหรอก การจะทำให้อาหารการกินกลับมาเป็๲ปกติเหมือนเดิมนั้น สำหรับเขาในตอนนี้ไม่ใช้เ๱ื่๵๹ยากอีกแล้ว

        เวลาล่วงเลยไปจนเข้าสู่ยามราตรี…