เวลาผ่านไปทั้งสัปดาห์ตามปกติ เจนได้แต่แอบเหล่มองลุงอดัมในมาดอาจารย์สุดหล่อที่เดินไปมาบริเวณตึกคณะเป็ครั้งคราว โดยที่ลุงอดัมก็ส่งยิ้มให้เธอจากที่ไกลๆ ซึ่งแม้เจนจะทำหลบหน้าหลบตาแต่ในใจก็คิดอยากให้ถึงคาบเรียนของอาจารย์พิเศษคนนี้เร็วๆ อยู่เหมือนกัน
จนกระทั่งถึงวันหยุดสุดสัปดาห์ที่เธอได้พักอยู่บ้านกับแม่ ตกเย็นพออาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ลงมาเจอแม่ปิ่นที่วุ่นอยู่ในครัวเพราะกำลังเตรียมอาหารชุดใหญ่ เจนสงสัยเลยเข้าไปถาม
"โหแม่.. ทำอะไรตั้งเยอะแยะ จะกินหมดเหรอเนี่ย"
"ฮ่าๆๆ นี่เตรียมไว้เผื่อแขกคืนนี้ด้วยไง"
"อ้าว.. ใครจะมาบ้านเราเหรอ"
"อดัมไง คืนนี้มันจะมาดื่มกับแม่ เจนก็อยู่คุยกันด้วยสิ อยู่กันหลายคนจะได้คุยสนุก"
"อะ เอ่ออออ.. ไม่ดีมั้ง แม่คุยกับเพื่อนเถอะ เดี๋ยวเจน.."
"เอาน่าาาา คนกันเองทั้งนั้น.. อยู่ดื่มกับแม่นะ วันนี้แม่ให้ดื่มได้เต็มที่เลย โตแล้วนี่"
"อืม.. เอางั้นก็ได้"
เจนเห็นสีหน้าสนุกสนานของแม่ปิ่นก็ปฏิเสธไม่ลง ตอบรับคำเสร็จก็รีบเดินออกจากห้องครัวแล้วมองสำรวจตัวเอง เธอใส่เสื้อยืดคอกว้างหลวมๆ กับกางเกงขาสั้นเป็ชุดง่ายๆ ที่ใส่อยู่บ้านเป็ประจำ พอคิดไปว่าเดี๋ยวลุงอดัมจะมาแล้วก็คงจะโดนสายตาแทะโลมของฝรั่งหื่นคนนั้นอีกก็รู้สึกขนลุก เลยจะวิ่งขึ้นไปเปลี่ยนชุดใหม่ ก็พอดีมีเสียงดังขึ้นที่ประตู
ก็อก ก็อก... ปิ่นนนน... I'm hereeeee.
จ้าๆ เจนนนน เปิดประตูรับแขกแทนหน่อย แม่ยังมือไม่ว่าง
เสียงแม่ะโออกมาจากในครัวทำให้เจนไม่มีทางเลือก เธอเดินไปเปิดประตูออกช้าๆ และก็เห็นฝรั่งตัวสูงใหญ่ยืนยิ้มกว้างรออยู่ ลุงอดัมมาในชุดเสื้อยืดคอกว้างสีดำโชว์กล้ามบ่าแน่นๆ ด้านล่างเป็กางเกงขาสั้นผ้ายืดง่ายๆ สีครีมที่เหมือนชุดอยู่บ้านมากกว่าใส่ออกมาเดินข้างนอก
"ว่าไงครับหลานรัก.. เจอกันอีกแล้วนะ"
"ชิ.. อย่ามาพูดอะไรไม่ดีที่นี่ล่ะ.. ถ้าเข้าใจก็เข้ามาได้แล้ว"
เป็อย่างที่เจนคิดไว้ไม่มีผิด ลุงอดัมกำลังใช้สายตาหื่นจ้องโลมเลียร่างกายเธอไปทั่วทั้งตัว แม้ว่าจะเอียงหน้าหลบสายตาแล้วแต่ก็ยังรู้สึกได้ถึงบรรยากาศแปลกๆ ทิ่มแทงอยู่ทุกจุดจนเริ่มขนลุก เธอรีบเดินหนีเข้าบ้านปล่อยให้ลุงอดัมเดินตามเข้ามาแล้วปิดประตู
"ปิ่นอยู่ไหนแล้วล่ะ"
"อยู่ในครัวหลังบ้านค่ะ"
พอรู้ว่าทางสะดวกอดัมก็เข้าสวมกอดเจนจากด้านหลังทันที เด็กสาวสะดุ้งรีบสะบัดตัวหนีแต่ก็ไม่พ้นแรงของลุงฝรั่งร่างั์ที่กอดตัวเธอไว้แน่น อดัมซุกจมูกลงซอกคอแล้วสูดดมเข้าเต็มปอดพร้อมกับเริ่มพรมจูบเนื้ออ่อนจนหลานสาวตัวสั่น เขากระซิบเป่าหูเจนเบาๆ
"กลิ่นหอมจังครับ.. อาบน้ำรอลุงอยู่เหรอ"
"ปะ-ปล่อยนะ.. ไม่ได้รอสักหน่อย.. นี่ก็เพิ่งรู้ว่าจะมา ถ้ารู้ว่าลุงจะมาคงไม่อยู่บ้านให้เห็นหรอก"
"อย่าใจร้ายนักสิ.. คิดถึงนะรู้มั้ย"
"อืมมม อย่าพูดแบบนั้น.. อืมมม ละ-แล้วก็อย่าทำอะไรตามใจนักสิ"
อดัมพรมจูบลงซอกคอแล้วลากจมูกสูดดมไปทั่วจนหลานเริ่มตัวอ่อน ใจอยากจะขัดขืนแต่อีกใจก็เริ่มเคลิ้มไปกับสถานการณ์ตอนนี้เพราะเธอรู้สึกว่ามีอะไรแข็งๆ เป็ลำกำลังบดเบียดตูดของเธอจากด้านหลัง
"รู้ไหม.. ั้แ่วันแรกที่เราเจอกันลุงก็คิดถึงแต่เจนนะ"
"มะ-ไม่ได้อยากรู้สักหน่อย.. ไม่ต้องพูด.. อืมมมม หยุดได้แล้ว เดี๋ยวแม่จะออกมาละนะ"
"เจนไม่คิดถึงลุงเหรอ.. ไม่คิดถึงจูบของเราเลยรึไง"
"ไม่เลยสักนิด.. แล้วก็อย่ามาทำหื่นใส่กันแบบนี้"
"หื่นอะไรครับ ลุงไม่เข้าใจ"
"กะ-ก็.. อย่าเอาอะไรมาถูข้างหลัง"
"แล้วมันอะไรล่ะครับ ที่ถูตูดเจนอยู่ตอนนี้"
"...ไม่รู้"
"จะไม่รู้ได้ยังไง.. เจนก็เคยเห็นมัน.. เคยชิมมันมาแล้วนี่นา"
"ห้ามพูดอะไรแบบนั้นที่นี่นะ เจนจะโกรธจริงๆ ด้วย"
เจนบิดหน้าหันมามองอดัมที่สวมกอดนัวเนียอยู่ด้านหลัง เธอพูดขู่พร้อมกับทำตาดุแต่มันกลับดูน่ารักในสายตาของลุงอดัม เขาเหลือบมองไปทางหลังบ้านที่ประตูห้องครัวยังปิดเงียบอยู่เลยได้ใจ หันกลับมาหอมแก้มขาวของเจนจนเธอรีบบิดตัวหนีก็แต่ดิ้นไม่หลุด เขาล้วงมือเข้าใต้เสื้อยืดของหลานแล้วช้อนขึ้นไปลูบอกกลมที่มียกทรงอุ้มไว้อยู่ เจนเริ่มมือไม้อ่อนและหอบครางทำให้อดัมแสยะยิ้มแล้วโยกเอวบดเอ็นั์ที่พองดันกางเกงออกมาเป็ลำใส่ตูดหลานหนักขึ้น
"ขอลุงจูบหน่อยสิ.. หันมานะครับ"
"อืมมม ไม่.. ยะ-อย่านะ"
เจนเริ่มครางเสียงสั่นเบาๆ ในลำคอเมื่อโดนลุงพ่นลมหายใจอุ่นๆ ใส่หลังหูและขยำหน้าอกแรงขึ้น
"นะครับ.. แค่ครั้งเดียว.. แล้วลุงจะปล่อย"
"......แล้วจะปล่อยจริงๆ ใช่ไหม ...ไม่หลอกกันนะ"
เจนโดนรบเร้าจนต้องจำใจพูดออกมา ลุงอดัมรีบจับตัวหลานหันกลับมาประจันหน้ากันแล้วเข้าประกบปากจูบ เจนกำลังจะหลับตาเคลิ้มไปกับรสลิ้นแต่ก็เหลือบไปเห็นสายตาของลุงที่ยังลืมตามองอยู่ก็เลยทำใจแข็งจ้องสู้
"Good girl. ทำตามที่ลุงสอนเลยนี่นา อ้ามมม จ๊วบๆๆ"
"ไม่ใช่นะ... จ๊วบ.. จ๊วบ.. ก็ลุงอะ... อ่าาาา"
เด็กสาวเริ่มคิดหาข้ออ้างไม่ได้เพราะโดนลิ้นสากของลุงฝรั่งเข้าไปคว้านทั่วทั้งปาก เธอเริ่มเหลือกตาลอยเคลิ้มไปกับรสจูบอันดุเดือดที่ให้อารมณ์ต่างกับน้องปอนด์แฟนสาวของเธอโดยสิ้นเชิง
อดัมแลกลิ้นบดจูบกับเด็กสาวจนพอใจก็ถอนปากออกช้าๆ ลิ้นของทั้งคู่ยังยื่นบดกันอยู่ในอากาศจนกระทั่งเขาดึงมันกลับออกไป แต่เหมือนเจนยังไม่ได้สติเลยอ้าปากค้างหายใจหอบอยู่อย่างเดิม อดัมรู้ว่าหลานเริ่มใจอ่อนเลยฉวยโอกาสกระซิบเบาๆ เพื่อขอลิ้มรสอีกครั้ง
"ขออีกรอบได้ไหม"
เจนเผลอพยักหน้าเบาๆ เหมือนคนยังไม่รู้สึกตัวพร้อมกับเผยอปากอ้ากว้างขึ้น อดัมคว้าหลังคอหลานดึงเข้ามาเพื่อจะประกบปากและคราวนี้เขาตั้งใจจะดูดลิ้นของหลานแบบเต็มที่ แต่ยังไม่ทันที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะัักันก็พอดีมีเสียงดังขึ้น
เจนนน มาช่วยยกของหน่อยนะลูก
ทั้งคู่สะดุ้งใตื่นจากภวังค์รีบดีดตัวออกจากกันทันที เจนรีบยกมือขึ้นปาดเช็ดรอบปากแล้วเหลือบมองลุงอดัมแว๊บนึงก่อนจะอมยิ้มแล้วหันหลังเดินไป อดัมก็มองหน้าหลานสาวที่ทำทีเขินอายด้วยความรู้สึกใจพองโตจนหุบยิ้มไม่อยู่ เขาเดินตามหลังเงียบๆ เข้าไปในครัวด้วยกันแล้วก็เจอเพื่อนเก่ายืนยิ้มกว้างรอต้อนรับ
"อีปิ่นนนนนนน หูยยยยย คิดถึงชิบหาย!"
"ฮ่าๆๆๆๆ อดัมจ๋าาาาา มาๆ ขอกอดหน่อยยย"
เพื่อนรักต่างก็หัวเราะชอบใจแล้วเข้าสวมกอดกันแน่น ภาพแห่งความสุขของทั้งคู่ทำให้เจนที่ยืนมองอยู่ข้างๆ ถึงกับอดหัวเราะตามไม่ได้ แม่ปิ่นมองหน้าอดัมพร้อมกับใช้มือลูบหน้าจับลำตัวของเขาและเริ่มน้ำตาไหล
"ฮือๆๆ สิบกว่าปี.. ไอ้ฝรั่งบ้า! ไม่เจอกันตั้งนานทำไมมึงตัวใหญ่ขนาดนี้"
"อ่าๆ พอเลย ไม่ทันไรก็ร้องไห้อีกละอีนี่ มึงก็เหมือนกัน ผ่านไปสิบกว่าปีก็ยังดูไม่แก่เลยนะ"
"เออสิ กูแก่ไม่ได้หรอก ขืนทำตัวแก่เดี๋ยวก็ไม่มีหนุ่มๆ มาจีบกันพอดี"
"ฮ่าๆๆ มึงยังจะหวังอีกเหรอ กี่คนๆ ก็ไม่เข็ดสักที"
ปิ่น - สาวใหญ่ทรงเสน่ห์เป็เพื่อนรักกับอดัมมาั้แ่เด็ก เมื่อเริ่มแตกเนื้อสาวก็พลาดตั้งท้องจนต้องออกจากมหาวิทยาลัยและพยายามเลี้ยงดูลูกสาวด้วยตัวคนเดียวมาตลอด เธอทิ้งชีวิตวัยรุ่นอุทิศตัวให้กับการเป็แม่เลี้ยงเดี่ยวอย่างสุดความสามารถโดยมีอดัมเป็เพื่อนช่วยดูแลอยู่เสมอ
ถึงแม้เวลาผ่านไปปิ่นจะเลยวัยสาวรุ่นมาแล้วแต่ก็ยังดูแลตัวเองเป็อย่างดี ความสวยบวกกับทรวดทรงอวบอัดที่ยังเต่งตึงทุกอณูทำให้มีผู้ชายวนเวียนมาจีบอยู่ไม่ขาด และด้วยนิสัยขี้เหงา ชอบใจอ่อน ไม่ค่อยระวังตัวกับคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตทำให้ปิ่นมักจะถูกผู้ชายหลอกใช้หาความสุขเป็ประจำจนอดัมต้องคอยปลอบผสมคำด่าอยู่บ่อยๆ
สองเพื่อนรักต่างหยอกล้อกันด้วยความสนิทสนมทำให้เจนเริ่มสงสัย เธอเลยหลุดปากถามออกมาตรงๆ
"รักกันขนาดนี้ ทำไมแม่ไม่เป็แฟนกับลุงอดัมไปเลยล่ะ"
ปิ่นกับอดัมหันมามองเจนแล้วหยุดนิ่งเงียบกันทั้งห้องไปพักหนึ่งก่อนที่แม่ปิ่นจะะเิเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น
"ฮ่าๆๆๆๆ โอยยยย ให้เป็แฟนกับไอ้ฝรั่งเนี่ยนะ"
"อ้าวๆๆ อีนี่ พูดดีๆ นะ แบบกูนี่มันยังไง.. กูสิต้องพูด ให้เอามึงเป็เมียเนี่ย กูหนีกลับเมืองนอกดีกว่า"
"โอเคๆ เจนฟังนะ ไอ้ฝรั่งเนี่ย เห็นมันหล่อปานรูปปั้นขนาดนี้มันใจั์ใจมารใช้ได้เลยล่ะ"
"อีปิ่น! มึงพูดดีๆ สิ กูเพื่อนมึงนะ"
"เออ! ให้กูนับนิ้วมือนิ้วตีนเท่าที่จำได้ก็ยังไม่พอเลยว่ากูเคยเห็นมึงทำสาวๆ ร้องไห้มาตั้งเท่าไหร่"
"เออ! ก็คงพอๆ กับที่มึงร้องไห้ทุกครั้งที่โดนผู้ชายทิ้งละวะ"
"ไอ้ดัม!!"
"อีปิ่น!!"
พอได้แล้ว! หยุดทั้งคู่เลย!
เจนตวาดเสียงดังห้ามจนทั้งคู่สะดุ้ง อดัมกับปิ่นทำหน้าบูดเหลือบมองตากันแล้วก็หลุดหัวเราะอย่างไม่มีเหตุผลก่อนจะเข้าสวมกอดคืนดีกันอีกครั้ง เจนถึงกับส่ายหน้าด้วยความไม่เข้าใจอารมณ์เพื่อนคู่นี้
"เอาล่ะๆ มีเื่ให้คุยกันอีกตั้งเยอะ ตอนนี้มึงไปนั่งรอข้างนอกก่อนนะ.. เจน ยกของพวกนี้ออกไปวางบนโต๊ะเลย เดี๋ยวแม่จะขอขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวใหม่สักพัก เหงื่อเต็มตัวไปหมดแล้วเนี่ย.. ไปๆ ไปนั่งเล่นกันข้างนอก"
ปิ่นชี้นิ้ววนๆ ไปที่จานอาหารและกลุ่มเหล้าโซดาน้ำแข็งที่เตรียมไว้แล้วเดินออกจากห้องครัวขึ้นบันไดไปห้องนอนชั้นบน อดัมก็ช่วยเจนยกของพวกนั้นเดินออกห้องครัวไปวางบนโต๊ะอาหารกลางบ้าน เสร็จแล้วเขาก็มองไปรอบๆ สะดุดตาเข้ากับโซฟานวมหน้าทีวีที่เป็มุมอับสายตาเห็นแล้วก็คิดแผนดีๆ ขึ้นมาได้ เขาเดินไปนั่งเอนหลังตรงโซฟาแล้วหันมาเรียกหลานสาวให้ไปนั่งด้วยกัน
"มานั่งรอนี่สิเจน.. มานั่งคุยกันหน่อยนะ"
"ไม่ล่ะ ขอนั่งตรงนี่ดีกว่า" เจนพอจะรู้เจตนาของลุงฝรั่งเลยหลบสายตาเขาแล้วเดินเลี่ยงไปที่อื่น
"หรือจะให้ลุงไปจัดการเธอตรงนั้น?"
เจนรู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยิน เธอรู้ว่าลุงคงเอาจริงแน่ๆ และตรงนี้ไม่ปลอดภัยเลยถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปนั่งลงข้างๆ ลุงอดัมที่ยิ้มกว้างรออยู่
325
