บทที่ 39
พิษ
“ ผงห้าสีงั้นรึ? ”
“ ใช่แล้วเจ้าค่ะผงห้าสี ผงที่คนภายในเมืองหลวงมักจะใช้กัน โดยมันมีคุณสมบัติเมื่อกินเข้าไปแล้วร่างกายจะมีไข้ขึ้นสูง แม้ว่ามันจะเป็นผงที่ไม่ร้ายแรงแต่ได้รับมันเข้าไปเป็นจำนวนมากอาจจะถึงแก่ชีวิต ” ซูฉีบอกถึงเรื่องที่นางนั้นรู้
สิ่งที่ผู้คนภายในเมืองกำลังพบเจอในตอนนี้ มันคือสิ่งที่เรียกว่าผงห้าสี มันเป็นผงหรือว่าง่ายๆว่าเป็นยาพิษชนิดหนึ่งที่ระบาดภายในเมืองหลวงในหลายปีก่อน
ภายในนิยายถูกกล่าวว่ามันเป็นของที่ผู้คนภายใน โดยเฉพาะคนชั้นสูงมักจะใช้กันอยู่บ่อยครั้ง
โดยมันเป็นพิษชนิดพิเศษที่บริโภคเข้าไปเพียงเล็กน้อย ร่างกายจะไม่ได้รับอันตรายอะไร แต่ถ้าบริโภคมากขึ้นเรื่อยๆ
อาการแรกที่ผู้คนนั้นจะได้รับก็คือร่างกายของพวกเขาเริ่มผิดปกติ เริ่มมีไข้ขึ้นสูงพร้อมกับท้องเสีย
หลังจากนั้นถ้ายังกินผงห้าสีเข้าไปอีกเรื่อยๆ ร่างกายจะเกิดอาการชักสุดท้ายก็ล้มตาย ถ้าบริโภคมันเข้าไปเป็นจำนวนมากร่างกายของมนุษย์ไม่สามารถรับไหว
ถึงแม้ว่าการที่จะไปถึงระดับนั้นได้จำเป็นจะต้อง ใช้สิ่งที่เรียกว่าจำนวนของพวกมันที่มากและต้องใช้เวลาซักพักในการลอบสังหาร
แต่ที่มันได้ชื่อว่าเป็นพิษ มันก็เป็นเพราะว่าเจ้าของสิ่งนี้ มีความพิเศษตรงที่ไม่มีสีและก็ไม่มีกลิ่น ไม่เพียงเท่านั้นการตรวจสอบของเครื่องตรวจพิษภายในยุคสมัยนี้ยังไม่สามารถแยกแยะได้
ซูฉีเคยอ่านเจอในนิยาย ในยามนี้นางก็ได้นำเอาความรู้ที่นางอ่านมามาใช้ หลังจากที่ลองแยกแยะดูจึงทำให้รู้ว่าเจ้าของที่ผู้คนภายในเมืองกินเข้าไปมันคือผงห้าสี
ผงห้าสีเป็นพิษชนิดพิเศษ ถ้าอยากจะหามันพบสิ่งเดียวที่สามารถทำได้ก็คือการใช้ผู้ฝึกฝนพลังวิญญาณตรวจจับ
เพราะผู้ฝึกฝนพลังวิญญาณสามารถแยกแยะส่วนประกอบได้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่ว่าภายในดินแดนแห่งนี้จะมีผู้ฝึกฝนพลังวิญญาณสักกี่คนกัน
ถ้าเกิดว่าเมืองแห่งนี้ไม่มีนางที่มีพลังวิญญาณอยู่ มองดูแล้วผู้คนภายในเมืองก็คงจะล้มตายอย่างแน่นอน
มันไม่ใช่โรคระบาดแต่ว่ามันเป็นยาพิษที่กัดกินร่างกาย หวงเจียวลู่หลังจากได้ยินแบบนั้นพยักหน้าขบคิดในใจ
“ ที่แท้ก็เป็นยาพิษที่คนชั้นสูงภายในเมืองหลวงมักจะใช้กัน ”
“ สำหรับคนภายในเมืองหลวงอาจจะรับมือได้ แต่ถ้ามาใช้กับพวกคนภายในชายแดนแบบนี้ผู้คนภายในชายแดนคงจะตายอย่างแน่นอน ”
หวงเจียวลู่เข้าใจถึงจุดประสงค์ของผู้ที่ลงมือ แม้ว่าจะกล่าวได้ว่าเป็นยาพิษที่ไม่ได้รุนแรง แต่ถ้านานไปนี่ถือว่าเป็นการฆ่าที่เหี้ยมโหดและแยบยล
แม่ทัพหนุ่มรู้ได้ในทันทีคนที่ลงมือทำในครั้งนี้ พวกมันมีจุดประสงค์จะสังหารคนทั้งเมือง และจากการคาดการณ์ของแม่ทัพหนุ่มก็รู้ได้ในทันทีว่าคนที่ลงมือทำในครั้งนี้เป็นใคร
“ แล้วเจ้าพอจะมีวิธีในการรักษาหรือไม่ ” หวงเจียวลู่ถามท่านหมอที่รับหน้าที่ในการดูแลคนในเมือง
ท่านหมอผู้นั้นก้มศีรษะของตนใบหน้าเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด “ ข้าไม่เคยรักษาโรคอาการนี้มาก่อน เพราะว่ามันเป็นยาพิษที่มาจากเมือง ”
“ ในตอนนี้คงจะได้แต่ศึกษาตำรา แต่ข้าเองก็เคยอ่านตำรามาว่าสมุนไพรที่สามารถรักษา มันเองก็มีอยู่ภายในท้องตลาดเพียงแต่ว่าต้องใช้มาก”
“ การจะรักษาคนทั้งเมืองคงจะต้องใช้เงินจำนวนมากในการรักษา ”
“ เรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหาเกี่ยวกับเรื่องสมุนไพรพวกนั้น ทางกองทัพจะเป็นคนจัดหามาให้กับเจ้าเอง ” หวงเจียวลู่กล่าว
อย่างไรก็ต้องรักษาชีวิตคนภายในเมืองเอาไว้ ตอนนี้ผู้คนล้มป่วยภายในเมืองหลายร้อยหลายพัน ทรัพยากรที่ใช้ในการรักษาก็คงจะต้องใช้ไม่น้อย
กองทัพเกราะดำจำเป็นจะต้องแบ่งทรัพยากรของตนเองมาใช้ในการรักษาครั้งนี้ เกี่ยวกับทรัพยากรภายในกองทัพก็ได้มาจากราชสำนัก
อันที่จริงแล้วนอกจากสำนักมักจะแบ่งทรัพยากรมาให้ไม่ครบตามที่ต้องการ ในครั้งนี้จำเป็นจะต้องนำเงินอีกส่วนหนึ่งมาช่วยเหลือผู้คน
เงินสำรองของกองทัพอาจจะไม่เพียงพอตามแผนการที่วางเอาไว้ ซูฉีที่ยืนอยู่นางแสดงรอยยิ้ม “ ข้าพอรู้แล้วเจ้าค่ะว่าจะทำอย่างไร”
หวงเจียวลู่หันมอง “ หมายความว่าอย่างไรเจ้ามีความคิดดีๆอย่างนั้นหรือ? ”
“ เชิญแม่ทัพมาสนทนากับข้าได้หรือไม่เจ้าคะ เรื่องนี้ข้าอยากจะสนทนากับท่านเป็นการส่วนตัว ”
หวงเจียวลู่พยักหน้าตอบรับ
ทั้งสองเดินแยกตัวออกไปไปสนทนาเป็นการส่วนตัว บริเวณนี้ไม่มีผู้คนอยู่ซูฉีเริ่มพูดขึ้นอย่างรวดเร็ว “ ข้ารู้ว่าทำไมคนบางส่วนภายในเมืองถึงไม่ได้รับผลกระทบจากสิ่งที่เกิดขึ้น ”
“ เพราะอะไร? ”
“ น้ำวิญญาณอย่างไรล่ะเจ้าคะ ”
“ น้ำวิญญาณแม้ว่ามันจะไม่ใช่ยาแต่มันเองก็ทำให้ร่างกายของมนุษย์แข็งแรงขึ้น”
“ ขอกล่าวกับท่านแม่ทัพโดยตรง โรงสุราของนายหญิงจื่อขายสุราของข้า ซึ่งสุราพวกนั้นข้าหมักขึ้นมาด้วยพลังวิญญาณ”
“ ไม่เพียงเท่านั้นทหารภายในกองทัพของท่านได้รวมไปถึงข้าที่เคยดื่มน้ำวิญญาณ ร่างกายก็สามารถต้านทานพิษพวกนั้นได้บางส่วน ”
นางเริ่มสังเกตมาสักพัก ในช่วงสี่วันที่ผ่านมาไม่ใช่เพียงแค่นางฝึกฝนเพียงอย่างเดียว แต่ว่านางนั้นสังเกตพวกผู้คนส่วนใหญ่ที่ไม่ได้รับผลกระทบจากสิ่งที่เกิดขึ้น
คนพวกนั้นนางมองเห็นว่าเป็นคนที่คุ้นหน้าคุ้นตา พวกเขาเคยดื่มสุราของนางที่ร้านสุราของนายหญิงจื่อ
นางจึงได้ข้อสรุปมาว่าบางที พลังวิญญาณของนางอาจจะสร้างภูมิต้านทานบางส่วนให้กับผู้คน
“ ที่เจ้าหมายถึงก็คือจะให้น้ำวิญญาณให้กับผู้คนภายในเมืองดื่มอย่างงั้นรึ? ”
“ เจ้ารู้หรือไม่น้ำวิญญาณที่เจ้าพูดถึงมีมูลค่ามากกว่าสมุนไพรเพียงใด ” แม่ทัพหนุ่มถาม
พูดถึงสมุนไพรที่ใช้ในการรักษาการหาน้ำวิญญาณจำนวนมากให้กับผู้คนมากขนาดนั้น มันเป็นเรื่องที่ยากเย็นยิ่งกว่าอีก
“ ข้าเป็นคนจัดหาให้เองเจ้าค่ะ ใช้สมุนไพรรักษาควบคู่ แต่ก็รักษาด้วยอาการเบื้องต้นไม่จำเป็นจะต้องใช้สมุนไพรราคาสูงภายในตลาด และก็ใช้น้ำวิญญาณของข้าในกาลช่วยผู้คนภายในเมืองไปด้วย ”
“ ทั้งสองสิ่งรวมกันคงจะสามารถรักษาพิษของผู้คนภายในเมืองได้ ไม่เพียงเท่านั้นยังประหยัดงบประมาณของกองทับลงไปอีก ” ซูฉียื่นข้อเสนอออกไปด้วยรอยยิ้ม
หวงเจียวลู่ที่ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า แววตาของแม่ทัพหนุ่มมองตรงมาที่นาง น้ำเสียงที่เรียบเฉยโทนต่ำดังขึ้น “ เจ้าต้องการอะไร? ”
แม่ทัพหนุ่มรู้ทันที การยื่นข้อเสนอในครั้งนี้ของนางคงจะมีสิ่งที่นางนั้นตั้งใจเอาไว้ว่าอยากจะได้
น้ำวิญญาณเป็นของมีมูลค่าสูง การจะเอาให้คนทั้งเมืองกินเข้าไปย่อมต้องมีข้อแลกเปลี่ยน
ซูฉีแสดงรอยยิ้ม แม่ทัพหนุ่มผู้นี้ราวกับว่ามานั่งอยู่ภายในใจของนาง นางได้แต่ตอบจุดประสงค์ของตนออกไป “ สิ่งที่ข้าอยากจะได้ก็คืออยากจะให้ท่านช่วยสืบเกี่ยวกับเรื่องคนที่ลอบสังหารข้าได้หรือไม่เจ้าคะ? ”
“ เพียงแค่นั้นอย่างงั้นรึ… ”
“ ข้าไม่อยากตายเจ้าค่ะ ”
“ ลองมาทำข้อตกลงกันถ้าข้าช่วยท่านในตอนนี้ ท่านช่วยปกป้องชีวิตข้าได้หรือไม่เจ้าคะ ” นางแสดงใบหน้าจริงจัง ยื่นข้อเสนอกับแม่ทัพหนุ่มเพราะต้องการรักษาชีวิตของตนเอง
หวงเจียวลู่ยังคงใบหน้าเรียบเฉยของตน เขานิ่งเงียบคิดอยู่สักพักหนึ่งก่อนที่จะพูดออกมา “ เข้าใจแล้วเอาเป็นว่าตกลงตามนั้น”
“ น้ำวิญญาณในการช่วยเหลือผู้คนภายในเมือง แลกกับการที่ข้าจะปกป้องชีวิตของเจ้า ”
แม่ทัพหนุ่มตกลงกับข้อตกลงในครั้งนี้ หลังจากเห็นว่าแม่ทัพหนุ่มตกลงนางแสดงรอยยิ้มออกมา แต่รอยยิ้มของนางก็ต้องหุบเมื่อเห็นว่าบนใบหน้าของแม่ทัพหนุ่มผู้นี้กำลังแสยะยิ้มอันขนลุกออกมาอีกแล้ว
‘ รอยยิ้มแบบนั้นอีกแล้ว.. ’ ซูฉีขนลุกเป็นเกลียวเห็นรอยยิ้มของแม่ทัพหนุ่มเบื้องหน้าเหมือนเจอกันในครั้งแรก คนผู้นี้ต้องคิดอะไรอยู่อย่างแน่นอน
แต่ในตอนนี้การร่วมมือของพวกเขาทั้งสองจะช่วยผู้คนภายในเมืองหลายพันชีวิต
[ ช่วยเหลือผู้คนภายในเมืองหลายพันชีวิตแต้มความดีหมื่นแต้ม ]
จบบท
มีอีกตอนน๊า