Chapter 22
กอบัวเป็แฟนกู
ฉันวิ่งไล่หลังตามพี่แกมขึ้นมาที่ห้องเรียนฉลาดนักนะ ดันรู้อีกว่าฉันเรียนห้องไหนเพราะแอบถ่ายตารางสอนฉันไป
“เดี๋ยวสิคะพี่แกมรอหนูด้วยนะ”
ฉันพยายามวิ่งตามหลังเขาไปแต่คนตัวสูงก้าวขาก็ไกลกว่าทำให้ฉันเดินรั้งท้ายและตามเขาไปได้อย่างยากเย็น
เมื่อเปิดประตูห้องเข้ามาก็พบว่าพอร์ชนั่งอยู่แถวหน้าพอดีพี่แกมเห็นหน้าพอร์ชแล้ว อ๊าย ทำไงดีเนี่ยแล้วพอร์ชปกติชอบมาสายดั๊นมาเช้าทำไมนะวันนี้ อยากจะชะตาขาดรึไง!
นี่สินะที่เขาว่ากันว่าคนมันจะซวยชะตามันจะขาด เอาอะไรมารั้งก็คงไม่อยู่ ฮืออ
ฉันรีบวิ่งไปเกาะแขนพี่แกมม่าเอาไว้เพื่อให้เขาใจเย็นลงผู้หญิงทั้งห้องรวมถึงพวกผู้ชายที่มีอยู่น้อยนิดหันมามองทางเราเป็สายตาเดียว
“ไอ้เวรพอร์ช!”
พี่แกมม่าเดินย่างสามขุมเข้าไปหาพอร์ช
พอร์ชเหมือนจะอึ้งๆนิดนึงที่พี่แกมเดินมาหาเื่ถึงในห้องแต่ก็พยายามยิ้มทำใจดีสู้เสือ
“มีอะไรรึเปล่าครับพี่แกมปีสี่มาหาผมถึงห้องเรียนเลยนะ”
“มึงไม่ต้องมาเล่นลิ้นเอาเื่ของกูกับกอบัวไปพูดเสียๆหายๆไว้ยังไง ทำไมคนถึงเข้าใจผิด?”
พี่แกมถามเสียงดังแน่นอนว่าทั้งห้องหันมามองเราเป็ตาเดียว ดูทุกคนจะให้ความสำคัญฉันจังเลยนะวันนี้ฮืออ กอบัวอยากจะร้องไห้
“เข้าใจผิดอะไร? ไอ้เื่ที่พูดๆลือๆกันอะเหรอ?”
“ก็เออไง”
พี่แกมพยายามข่มอารมณ์โมโหเอาไว้ในใจไม่อยากจะใส่อารมณ์
พอร์ชลุกขึ้นยืนขึ้นมาปะทะกับพี่แกมม่าเต็มๆตายๆ ทั้งสองจะวางมวยกันกลางห้องมั้ยเนี่ย อย่านะ อย่าทำแบบนั้นนะฮืออ
“ใจเย็นๆนะคะพี่แกม”
ฉันจับแขนพี่แกมเอาไว้อยากให้เขาใจเย็นๆ พอร์ชคงไม่ได้ตั้งใจหรอกมั้ง
“แล้วไงอะ? ก็สิ่งที่คนอื่นพูดกันมันก็คือเื่จริงนี่ หรือพี่จะเถียง?”
“เออเถียงอะกูเถียงแน่ เพราะมันไม่ใช่เื่จริง!”
“ไม่จริงได้ไงวะขึ้นโรงแรมไปด้วยกันสองต่อสอง รึจะบอกว่าขึ้นไปกินข้าวต้มไม่ได้เอากันเลยแม้แต่ครั้งเดียว!?”
พอร์ชเองก็ดูจะโมโหมาก สงสัยจะแค้นจริงๆที่โดนพี่แกมม่าฟาดหน้าไปวันนั้น
“กูจะเอากันไม่เอากันแล้วมึงเสือกเหี้ยอะไรครับ? กูจะทำอะไรกันมันก็เื่ของพวกกู! ตอนนี้กูกับกอบัวเป็แฟนกัน!”
ฉันยืนอึ้งเมื่อพี่แกมพูดออกมาแบบนั้นอย่าว่าแต่ฉันเลย ทุกคนพอได้ยินแบบนั้นก้ถึงกับยืนซุบซิบนินทากันไม่หยุด ฮืออ
“จริงเหรอแกพี่แกมม่าปีสามมีแฟนแล้ว!”
“เขาดังมากเลยนะยอมลดตัวมาคบกับยัยกอบัวบ้านจนเนี่ยนะ!”
“ก็เขาพูดเองอะเมื่อกี้เนี้ยแต่เขาฮ็อตมากเลยนะแก”
“พี่แกมม่าปีสี่วิศวะมีแฟนแถมแฟนยังเป็กอบัวปีหนึ่งเนี่ยนะ ข่าวใหญ่ๆต้องกระจาย!”
และอีกมากมายที่คนต่างพูดขึ้นมาจนฉันไม่อาจนับได้ทำไมล่ะ?การที่ฉันเป็แฟนกับพี่แกมม่ามันผิดอะไรขนาดนั้นเหรอ?ทำไมทุกคนต้องนินทาว่าร้ายด้วยนะ
“เหอะ! แฟนอะไรวะ คนอย่างพี่แกมม่าปีสี่เนี่ยนะจะมีแฟนกิตติศัพท์พี่ใครๆเขาก็รู้กันทั่วทั้งมหาลัย เ้าชู้ เอาไม่เลือก!”
ผัวะ!!
“กรี๊ดดด พี่แกมมม!”
ฉันกระชากแขนพี่แกม
ผัวะ!!
แต่ก็ช้าเกินไปพอร์ชที่โดนต่อยหน้าไปเมื่อครู่ซัดหมัดเข้าที่แก้มขาวๆของพี่แกมม่า แง้งไอ้บ้าพอร์ช อย่าทำแฟนฉันนะฮือออ
“พี่แกมเป็อะไรมั้ยคะ”
ฉันลากเขาออกมาส่วนแตงโมก็พยายามห้ามพอร์ช
“ปล่อยพี่!’
พี่แกมถลาตัวเข้าไปหาพอร์ชอีกครั้งแล้วปล่อยหมัดหนักๆเข้าที่แก้มของพอร์ชอีกครั้ง
ผัวะ!!
“ไอ้เวรเอ๊ย!”
พอร์ชสบถแล้วถลาตัวจะเข้ามาต่อยพี่แกมอีกครั้งแต่โชคดีที่แตงโมพยายามดึงแขนเอาไว้
“หยุดนะพอร์ชเดี๋ยวก็เป็เื่ใหญ่หรอก!”
แตงโมพยายามห้ามจังหวะนั้นเองฉันเลยรีบดึงแขนพี่แกมให้ออกมาจากห้องเรียนไม่อยากให้มีเื่กันไปมากกว่านี้
แน่นอนว่าเหตุการร์เมื่อกี้ที่เกิดขึ้นส่งผลให้มีเสียงซุบซิบนินทาดังขึ้นเป็ระยะๆ
“พี่แกม เจ็บมั้ยเืออกเลย”
ฉันยกมือขึ้นไปปาดเืที่ออกมาตรงมุมปากของเขานี่ต้องมาเจ็บตัวเพราะฉันอีกแล้วสินะ
“ไม่เจ็บหรอกแต่แค้นแม่งมากกว่า มันใส่ร้ายพี่ ไม่ใช่ความจริงเลยนะกอบัว”
“เื่อะไรคะเื่ที่พอร์ชบอกว่าพี่เ้าชู้ เอาไม่เลือกอะเหรอ”
“ใช่! พี่เองก็เลือกนะเว้ย ไม่ใช่คลำไม่มีหางก็เอาหมด”
เอิ่ม รู้สึกดีขึ้นมากเลยค่ะ สรุปว่าก็คงจะจริงอย่างที่พอร์ชว่าเหอะๆเอาไม่เลือกจริงๆ
“ช่างมันเถอะค่ะพี่แกมเื่ในอดีตก็ปล่อยให้เขาพูดกันไป หนูไม่สนใจหรอก”
“จริงนะ…กอบัวไม่เคืองพี่แน่นะ เื่ที่มันพูดอะ”
เหอะ! สงสัยเื่ในอดีตจะเยอะจริงๆสินะพอร์ชถึงขั้นบอกว่าเขาลือกันทั่วมหาวิทยาลัยเนี่ย
“ไม่สนใจจริงๆค่ะหนูสนใจแค่ปัจจุบันว่าพี่รักหนูก็พอแล้วล่ะ”
“แล้วก็เื่ที่มันว่ากอบัวเสียๆหายเื่ที่พวกผู้หญิงนินทากันเธอไม่ต้องไปฟังไปใส่ใจมากนะรู้มั้ย”
เขาดูจะเป็ห่วงฉันมากๆเลยล่ะทำไมรู้สึกอบอุ่นหัวใจจังเลยนะ
“ค่า รู้แล้วค่ะหนูไม่คิดมากหรอก พี่อะไปทำแผลก่อนมั้ย”
ฉันมองมุมปากที่ฟกช้ำของพี่แกมม่าแล้วก็ได้แต่ปวดใจฉันเองแท้ๆที่เป็ต้นเหตุ
“ไม่เป็ไรหรอกแผลแค่นี้อะไกลหัวใจ พี่คงเจ็บมากกว่าถ้ามันทำร้ายหัวใจของพี่”
พี่แกมพูดแล้วมองหน้าฉันซึ้งๆ
“ไม่ต้องมาทำซึ้งปากหวานเลยนะนี่แน่ะ!”
“โอ๊ยย เจ็บนะกอบัว!”
พี่แกมดุเมื่อฉันแตะริมฝีปากเขาแรงๆ
“ก็หมั่นไส้มามีเื่ถึงในห้องเรียนแบบนี้ ยังจะมาพูดจาหวานเลี่ยนอยู่อีก”
“กอบัวใจร้าย!”
“ไม่ใจร้ายหรอกค่ะอะไรผิดก็ต้องเตือนกันบ้าง”
“กอบัวดุพี่!”
“คนแก่งี่เง่าก็ต้องดุกันบ้างไปค่ะ ไปเรียนได้แล้ว เดี๋ยวก็เข้าสายหรอก”
“เชอะ ก็ได้ๆเลิกเรียนแล้วรอพี่ที่ใต้ตึกคณะนะ ไม่ต้องไปไหนนะรู้มั้ย”
“โอเคค่าเลิกเรียนเจอกันนะคะ พี่อะไปเรียนได้แล้ว”
“โอเคครับ รักกอบัวนะ”
“ค่ารักพี่แกมม่าเหมือนกัน ไปเรียนได้แล้ว”
ฉันย้ำอีกครั้งเขายิ้มให้ฉันก่อนจะรีบเดินจากออกไปเพราะมีเรียนต่อ
ฉันเดินกลับไปที่หน้าห้องเรียนแล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่แล้วทำใจเปิดปรนะตูเข้าไป
แอ๊ดดดด
ทุกสายตาจับจ้องมองมาที่ฉันเป็ทางเดียวพอร์ชเองก้มองแค้นๆ อย่าทำอะไรฉันเลยนะพอร์ช ขอโทษแทนแฟนด้วยที่วู่วามแง้งง T0T
เอาวะ! เป็ไงเป็กันกอบัว!!
ฉันเดินเข้าไปนั่งประจำที่แล้วเชิดคอขึ้นเพื่อรออาจารย์มาสอนส่วนยัยไดอาน่าก็ยังไม่มา เกร็งชะมัดเลย
เป็ไงเป็กัน! ใครจะว่าจะด่าอะไรก็เชิญ!ฉันต้องรับความจริงให้ได้ สู้ๆกอบัว! >.,<
“ดูมันเหอะยังจะนั่งเชิดหน้าเป็นางพญาหงส์ขาวอีก”
“ไม่ชอบขี้หน้าเลยอะคนที่ชื่อกอบัว”
“แรดจริงๆ”
“แรดเงียบค๊าทำให้ผู้ชายเขาตีกันแล้วนั่งเชิดหน้าลอยคอ เกลียดดด!”
และเสียงอื่นๆอีกมากมายที่ตามมาฉันได้แต่นั่งเชิดหน้าแล้วยอมรับมัน ถ้าทำหงอเดี๋ยวก็คงโดนรังแกอีกตามเคย
ขอให้มันเป็ไปอย่างที่ควรจะเป็ก็แล้วกัน…
924
![[END]ทะลุมิติมาเป็นนางเอกนิยายในยุค70s](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1685761984_14213840.webp)
