รอยแยกของเปลือกโลก...เหตุการณ์ครั้งใหญ่ที่เกิดขึ้นจากการรวมตัวของคนจำนวนมากอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนด้วยข่าวที่หลุดออกมารวมกับการรวมตัวของผู้สืบทอดที่มายังเขตปกครองพิเศษก็ยิ่งทำให้คนจำนวนมากแห่มารวมตัวกันจนถึงวันที่นัดหมายเดิมทีนั้นข่าวลือที่ชายขอทานปล่อยออกไปคือกำหนดการเดิมในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าทว่าด้วยการเปลี่ยนกำหนดการใหม่ของเย่ฉีจึงทำให้การเดินทางถูกเลื่อนเข้ามาเป็สามวันแทน
น่าเสียดายที่ต่อให้เย่ฉีเลื่อนวันเดินทางเข้ามาข่าวนี้ก็ยังหลุดรอดออกไปนี้หลุดออกไปทำให้วันนี้มีคนจำนวนมากมารวมตัวกันทว่าเมื่อเริ่มออกเดินทางต้นตอของเื่ทั้งหมดก็เผยออกมาเพราะทางหลัวช่วนและหมู่เกาะไป๋กู่ได้อาสาให้ผู้ฝึกตนจำนวนมากร่วมทางไปกับตัวเองแน่นอนว่าทั้งหมดก็เพื่อหวังจะสร้างความลำบากให้กับนิกายันพเก้า!
การเดินทางครั้งนี้นั้นแต่ละกองกำลังที่แผนที่ล้วนแยกกันไปคนละเส้นทางสำหรับนิกายันพเก้านั้นพวกเขาต้องพบเจอกับความยากลำบากไม่น้อยแต่ถึงอย่างนั้นอุปสรรคเหล่านี้ก็ได้ขัดเกลาพวกเขาให้กลายเป็ใบมีดที่แหลมคมมากยิ่งขึ้น
วันเวลาผ่านไปนับสิบวันหลังจากการออกเดินทางของกองกำลังใหญ่
ปุ ปุปุ
เหนือขึ้นไปบนท้องฟ้าของเขตปกครองพิเศษภายในหมู่เมฆที่ม้วนกวาดเป็เกลียวคลื่นค่อยๆปรากฏเสียงของอากาศที่ฉีกขาดออกจากกัน รอยแยกของอากาศเริ่มขยายขึ้นพอกับกระจกบานหนึ่งก่อนที่ใครบางคนจะก้าวออกมาจากรอยแยกนั้นเขาคือชายวัยกลางคนผมขาวที่มีดวงตาแหลมคมราวกับเหยี่ยวรอบกายยังแผ่กลิ่นอายโบราณออกมารวมทั้งหมอกควันสีขาวจางๆ อีกด้วย!
“ประมุขกู่...ไม่คิดว่าข้ากับเ้าต้องมาเจอกันเพราะเื่เช่นนี้”
เสียงของใครบางคนดังขึ้นมาก่อนที่ภายในหมู่เมฆนั้นจะเกิดเป็ประกายสายฟ้าแล่นผ่านนับสิบเส้นและม้วนตัวรวมกันราวกับอสรพิษจนสุดท้ายก็เกิดเป็ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสีดำใบหน้าเหลี่ยมเป็สันเต็มไปด้วยหนวดเคราทั่วทั้งร่างกายของเขายังเต็มไปด้วยประจุไฟฟ้าแล่นผ่านตลอดเวลา
“เ้านิกายหลัว...เฮ้อ…ข้าเองก็ไม่คิดเช่นกันว่าจะลงเอยเช่นนี้”
ทั้งสองมองหน้ากันและพูดคุยอีกเล็กน้อยก่อนที่จะกลายเป็ภาพเลือนรางและหายไปในที่สุดการมาถึงของพวกเขาคือสิ่งที่ผู้คนภายในรอยแยกไม่คาดคิด!
บัดนี้...สองในเก้าผู้แข็งแกร่งแห่งยุคได้มาถึงแล้วในรอยแยกเปลือกโลกยามนี้ถึงกับมีบรรพชนโบราณเก้าประตูสามคน!
***
ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้ในอีกสถานที่แห่งหนึ่ง...บน์ชั้นที่สองท่ามกลางทะเลดวงดาวที่มืดมิดตัดกับแสงเจิดจ้าของกลุ่มดาวภายในความมืดมิดนั้นได้มีเส้นทางสายหนึ่งที่ทอดยาวออกไปโดยไม่รู้จุดสิ้นสุดมันราวกับว่าเป็เพียงกลุ่มหมอกควันที่ดูเลือนรางแต่กลับทำให้ผู้ที่มองััได้ถึงพลังอำนาจที่ไม่อาจต่อต้านได้
ภายในหมองจากๆสีหม่นนั้นยังดูคล้ายกับว่าเป็กลุ่มเมฆครึ้มที่ดูน่ากลัว มันเรืองแสงเจิดจ้าขึ้นมาเป็ระยะและยังแฝดร้องออกมาเป็เสียงดังกึกก้องเขย่าคลอนไปทั้ง์ใบหน้าของใครบางคนที่ยืนอยู่ด้านหน้าของเส้นทางสายนี้ก็เริ่มมืดครึ้มลงไม่ต่างจากหมองที่มองเห็น
“เ้าแน่ใจนะ?นี่มันไม่ใช่เื่ตลกแล้วนะเย่ฉี”
ชายชุดฟ้ากล่าวย้ำขึ้นมาอีกครั้งขณะหันไปมองเด็กหนุ่มด้านข้างมันเป็ครั้งแรกที่เขาเรียกชื่อของเย่ฉีขึ้นมาด้วยความจริงจัง เบื้องหน้าที่พวกเขามองเห็นอยู่นั้นคือเส้นทางแห่งการชำระบาปสถานที่แห่งนี้ยังถูกเรียกอีกชื่อคือถนนทัณฑ์สายฟ้า!ทัณฑ์สายฟ้าคือกฎธรรมชาติอย่างหนึ่งที่ลึกลับและมีเจตจำนงเป็ของตัวเองมันจะวิ่งไปเรื่อยๆ ตามเส้นทางแห่งการชำระบาปที่ปรากฏขึ้น สำหรับยุคนี้เส้นทางแห่งการชำระบาปได้ปรากฏขึ้นบน์ชั้นที่สอง
ทัณฑ์สายฟ้าเป็บางสิ่งที่ลึกลับและน่าหวาดกลัวไม่มีผู้ใดรู้ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไรและคงอยู่มานานแค่ไหนอย่างไรก็ตามอำนาจของมันเป็สิ่งที่ทั้งจักรวาลนี้ต้องยอมศิโรราบ!ไม่มีผู้ใดต้านทานทัณฑ์สายฟ้าได้ ทว่าเจตจำนงของทัณฑ์สายฟ้าจะทำลายล้างเพียงสิ่งที่ขัดต่อกฎของจักรวาลเท่านั้นมันจะบดขยี้ทุกสิ่งที่เจตจำนงของมันคิดว่าเป็สิ่งที่ผิดต่อกฎของจักรวาลจนสิ้นซาก!
อย่างไรก็ตามเคยมีตำนานที่เล่าขานกันว่าในอดีตมีอยู่ยุคสมัยหนึ่งที่ทัณฑ์สายฟ้าเกิดพิโรธขึ้นมามันคลุ้มคลั่งและอาละวาดไปทั่วทั้งเก้าโลกสิบ์ แม้แต่หนึ่งนรกที่มีทัณฑ์นรกเป็ของตัวเองก็ยังไม่เว้นแน่นอนว่าสิ่งมีชีวิตนับล้านถูกทำลายไปล้วนเป็ความชั่วร้ายทั้งสิ้นเหตุการณ์นี้ทำให้ผู้คนกล่าวขานกันว่ายุคนั้นคือยุคสีขาว!
ในจักรวาลอันกว้างใหญ่แห่งนี้มีเพียงคนสองคนเท่านั้นที่รู้ว่าแท้จริงแล้วสายฟ้าสีขาวในยุคนั้นก็คือเด็กน้อยที่บัดนี้กำลังยืนอยู่เบื้องหน้าของถนนแห่งการชำระบาป!
“แน่นอนนั่นคือสิ่งที่จะทำให้ข้ามีร่างกายสมบูรณ์แบบ!”
“แต่นั่นมันทัณฑ์สายฟ้าเชียวนะ!ต่อให้เป็ข้าก็ทนได้เพียงห้าครั้งเท่านั้น! แม้เ้าจะมีน้ำค้างแกนโลกก็ยังอันตรายเกินไป!”
“ข้าจะใช้น้ำค้างนี่สิบหยดซึ่งพอให้ร่างกายข้าสามารถทนรับทัณฑ์สายฟ้าได้สามสิบลมหายใจหลังจากนั้นก็เป็หน้าที่ของเ้าที่ต้องนำข้าออกมา”
“บัดซบ!เ้าหูหนวกหรือไง!? ห้าครั้งน่ะห้าครั้ง!ข้าบอกแล้วไงว่าข้ารับทนได้เพียงห้าครั้งและการจะเข้าไปนำเ้าออกมาอย่างน้อยก็ต้องฝ่าไปถึงแปดครั้ง!”
ทั้งสองคนยังคงเถียงกันอยู่อีกพักใหญ่จนสุดท้ายใบหน้าของเย่ฉีก็ปรากฏขึ้นเป็ความดูถูกถึงขีดสุดเมื่อมองไปยังชายหนุ่มชุดฟ้า
“น่าสมเพชสิ้นดี!ผู้ใดจะไปคิดว่าหลี่หลิงเทียนผู้ยิ่งใหญ่ที่ครองบัลลังก์เมฆมาหลายยุคจะขี้ขลาดเช่นนี้หากข้าตายไปเ้าก็อย่าหวังว่าจะได้ไปแดนจันทร์ฉายเพื่อตามหานาง! แน่นอนว่าหลานสาวของเ้าก็คงไม่ปล่อยเ้าไปง่ายๆเช่นกัน!”
เย่ฉีไม่สนใจชายชุดฟ้าอีกและเดินตรงไปยังถนนที่น่าหวาดกลัวเบื้องหน้าพร้อมกับนำขวดที่ใส่น้ำค้างแกนโลกออกมาโดยไร้ความลังเลเขาดื่มมันลงไปหนึ่งหยดและเดินเข้าไปในถนนแห่งการชำระบาปทันที
ส่วนหลี่หลิงเทียนที่ยืนอยู่ด้านหลังก็ได้แต่กัดฟันกรอดด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวเขาไม่ได้โกหก! ห้าครั้งนั่นคือขีดจำกัดของเขาจริงๆทว่านั่นก็คือในขอบเขตที่เขาไร้ความเสี่ยงใดๆสำหรับครั้งที่หกนั้นเขาจะต้องรีดเค้นกำลังทั้งหมดออกมาครั้งที่เจ็ดนั้นต้องใช้บัลลังก์เมฆ และครั้งที่แปดนั้นต้องเปิดสายเืแห่งหลี่!
ทั้งหมดที่กล่าวมานั้นหลี่หลิงเทียนต้องจ่ายค่าตอบแทนออกไปอย่างมหาศาล!
“เ้าัเฒ่าสารเลว...ครั้งนี้เ้าติดค้างข้าครั้งใหญ่แล้ว!”
เขากล่าวออกมาขณะมองไปยังแผ่นหลังของเย่ฉีที่จางหายไปในกลุ่มหมอกพร้อมกับเสียงคำรามอันเกรี้ยวกราดของทัณฑ์สายฟ้าที่ดังกังวานไปทั้งเก้าโลก!การที่ใครบางคนรุกล้ำเข้าไปในอาณาเขตของมันได้กระตุ้นให้เจตจำนงที่หลับใหลมานานตื่นขึ้นจนกว่าจะเป็ไปตามเจตจำนงนั้นมันจะไม่หยุดหากผู้บุกรุกไม่ถูกบดขยี้จนสิ้นไป!
ปัง!!
***
กลับมาที่ปัจจุบันด้านหน้าของกำแพงขนาดใหญ่ที่ตั้งเรียงรายตระหง่านฟ้าจนทำให้มันดูเหมือนเขตแดนที่กั้นขวางระหว่างโลกทั้งสองใบณที่แห่งนั้นศิษย์ของนิกายันพเก้ารวมถึงเสี่ยวเฮยกำลังยืนใบหน้าดำทะมึนอยู่ด้วยความโกรธที่เบื้องหน้าของพวกเขาคือคนจำนวนมากที่นำโดยไป๋กู่และหลัวช่วน!เมื่อรวมเข้ากับผู้ฝึกตนที่ติดตามมาด้วยคำชักชวนของพวกเขาแล้วทำให้กำลังคนมีมากกว่านิกายันพเก้าถึงสามเท่า!
ที่สำคัญในเวลานี้นิกายันพเก้านั้นมีสภาพที่เหน็ดเหนื่อยและหลายคนาเ็ตลอดเส้นทางที่มายังสถานที่แห่งนี้พวกเขาต่อสู้กับสัตว์ใต้พิภพและอสูรปฐีเป็จำนวนมากเพื่อฝึกฝนผู้ใดคาดคิดเล่าว่าพวกไป๋กู่และหลัวช่วนจะมาดักรอพวกเขาอยู่ที่หน้ากำแพงเช่นนี้!
“ครั้งที่แล้วประมุขน้อยมีเมตตาไม่สังหารพวกเ้าและเพียงแค่ตักเตือนเล็กน้อยแต่ตอนนี้พวกเ้าก็ยังกล้ามาขวางทางพวกเราอีก?”
โจผิงกล่าวออกมาอย่างเหยียดหยามขณะมองไปยังชายหนุ่มทั้งสองคนที่เป็ผู้นำจากสองกองกำลังอันยิ่งใหญ่สำหรับเขาแล้วที่ได้เป็พยานในความแข็งแกร่งของเสี่ยวเฮยย่อมไม่เหลือความเกรงกลัวต่อศัตรูเบื้องหน้าอีกต่อไปทว่าอีกฝ่ายกลับหัวเราะและตอบกลับมาด้วยคำพูดที่เขาไม่คาดคิดมาก่อน
“ฮ่าๆเมตตา? อย่าได้ฝันเฟื่องให้มากนัก!พวกเ้ามันก็แค่หมาลอบกัดรอให้ไอ้ตัวบัดซบประมุขน้อยของพวกเ้าออกมาก็คอยดูแล้วกันว่าข้าจะจัดการกับมันอย่างไร!”
คำพูดของชายหนุ่มผู้สืบทอดจากไป๋กู่ดังออกมาด้วยความเย้ยหยันปะปนกับความเกลียดชังที่มีต่อเย่ฉีอย่างไรก็ตามก่อนที่โจผิงจะตอบกลับไปเสี่ยวเฮยก็ได้มาปรากฏตัวด้านข้างเขาก่อนจะขว้าจับไปที่แขนของโจผิกและถอยกลับไปอย่างรวดเร็วอย่างหน้าใบริเวณนั้นที่โจผิงเคยยืนอยู่ตอนนี้ได้ถูกประกายสายฟ้าเส้นหนึ่งฟาดลงมาจนพื้นดินแตกกระจาย
ใบหน้าของเสี่ยวเฮยสลดลงอย่างเห็นได้ชัดก่อนจะเงยหน้ามองขึ้นไป้าที่บัดนี้มีร่างของชายวัยกลางคนสองคนปรากฏขึ้นมาจากความว่างเปล่า!
“กลิ่นอายเก้าประตู!”
195
