กู้ซุนหนี่มีสามีทหาร (มี E-book)

กู้ซุนหนี่ตื่นนอนขึ้นมาก่อนหยางลี่

“เพิ่ง 4 โมงเย็นเอง เราจะทำอะไรดีหน่า” 

กู้ซุนหนี่เดินรอบบริเวณบ้านของเธอ

“เราลืมไปเลยว่า เราต้องปลูกผักกินเองด้วย จะได้มีผักสดใหม่กินเองแต่ถ้าผักที่เหลือหลังจากกินแล้วเราก็สามารถแลกเปลี่ยนหรือขายได้เงินอีกด้วย” 

กู้ซุนหนี่คิดดีแล้วว่า

“นอกจากนี้เมื่อเรานำผักออกมาจากมิติของเราแล้วคนอื่นจะได้ไม่สงสัยที่มาที่ไปของผักอีกด้วย” 

กู้ซุนหนี่นำจอบและเสียม ออกมาจากมิติของเธอเพื่อทำแปลงผักของเธอในทันที

“เอา จอบ เสียม ออกมา” 

กู้ซุนหนี่ถากหญ้าออกจากหน้าดินด้วยจอบที่บริเวณข้างหลังบ้านของเธอก่อน

“เอาต้นหญ้าที่ถากไว้ไปกองไว้ท้ายที่ดินก่อนเผื่อว่าเราจะได้นำต้นหญ้าเหล่านี้กลายเป็๲ปุ๋ยทีหลัง” 

เธอรวบรวมหญ้าที่ถากออกทั้งหมดไปกองไว้รวมกัน เพื่อให้กลายเป็๲ปุ๋ยทีหลัง

“เหนื่อยเหมือนกันนะเนี่ย ไม่ได้ทำงานแบบนี้นานแล้ว” 

กู้ซุนหนี่นึกถึงอดีตที่เธอเคยทำงานเกษตรครั้งล่าสุดเมื่อสมัยเธอเป็๲เด็กนักเรียนชั้นประถมที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

“ดีนะเราเคยทำงานเกษตรมาก่อนบ้าง ไม่งั้นแย่แน่เรา”

กู้ซุนหนี่บ่นกับตัวเองคนเดียว ในขณะที่เธอกำลังทำงานไปด้วย

กู้ซุนหนี่กะขนาดแปลงผักที่เธอ๻้๵๹๠า๱

“กว้าง 1 เมตร ยาว 3 เมตร”

เธอก็นำจอบมาถากเป็๲ร่องเล็กๆ ให้ได้ขนาดแปลงผักที่มีความกว้าง 1เมตร ยาว 3 เมตร จำนวน 5 แปลง สำหรับปลูกผักกาดขาว ผักบุ้ง ผักกวางตุ้ง ผักชี หัวไชเท้า

“5 แปลง สำหรับปลูกผักกาดขาว ผักบุ้ง ผักกวางตุ้ง ผักชี หัวไชเท้า” 

เมื่อกู้ซุนหนี่ทำร่างขนาดและจำนวนแปลงได้แล้วเธอก็ลงมือขุดดินในแปลงผักทีละแปลง

“เริ่มขุดแปลงแรกก่อนแล้วกัน” 

เมื่อเธอกำลังขุดแปลงที่สองอยู่นั้นเธอก็ได้ยินเสียงลูกสาวของเธอเรียกเธอ

“แม่อยู่ไหนคะ” 

กู้ซุนหนี่วางจอบลงแล้วไปล้างไม้ล้างมือก่อนแล้วเธอก็เดินเข้าไปหาหยางลี่ในห้องนอน 

“ลี่ลี่ เดี๋ยวแม่หาเก้าอี้เตี้ยๆจากในห้องครัวมาให้หนูเหยียบลงจากเตียงนอนนะ” 

“ตอนนี้แม่อุ้มลี่ลี่ลงไม่ได้เพราะเมื่อกี้นี้แม่เพิ่งหอบต้นหญ้าไปทิ้ง” 

หยางลี่พยักหน้าและตอบกลับกู้ซุนหนี่

“ได้ค่ะ ลี่ลี่จะลงจากเตียงนอนเองค่ะ” 

กู้ซุนหนี่เดินกลับเข้าไปในห้องครัวและหยิบโต๊ะไม้เตี้ยๆที่ไว้นั่งทำอาหารในห้องครัว มาวางไว้ข้างเตียงนอนให้หยางลี่ปี่นลงมาเอง

“ลี่ลี่หันหลังก่อน แล้วเธอก็ค่อยๆ ยื่นขาของเธอลงมาเหยียบที่โต๊ะไม้เตี้ยๆ นี่” 

หยางลี่ลงจากเตียงนอนมายืนเหยียบบนโต๊ะไม้เตี้ยๆ ได้แล้ว

กู้ซุนหนี่เอ่ยชมหยางลี่ “ลี่ลี่เก่งมาก” 

หยางลี่ยิ้มดีใจที่แม่ชมเธออีกแล้ว

กู้ซุนหนี่ลูบหัวหยางลี่เบาๆ ด้วยความเอ็นดูลูกสาวของเธอ

“ที่นี้ ลี่ลี่ค่อยๆ ก้าวลงจากโต๊ะไม้เตี้ยนี่ แล้วยื่นขาลงไปเหยียบบนพื้นดินได้เลย” 

หยางลี่ทำตามคำแนะนำของแม่แล้วเธอก็สามารถลงจากเตียงนอนได้เองเป็๲ครั้งแรก

กู้ซุนหนี่ไม่ประหยัดคำชมลูกสาวของเธอ

“ลี่ลี่ ลูกสาวของแม่เก่งมาก” 

กู้ซุนหนี่เดินนำหยางลี่ออกไปที่แปลงผักบริเวณหลังบ้านของเธอ

“แม่ทำอะไรคะ” 

กู้ซุนหนี่ตอบหยางลี่พร้อมรอยยิ้มเอ็นดูในความช่างถามของลูกสาวของเธอ

“แม่กำลังทำแปลงปลูกผักของบ้านเรา”

หยางลี่ยังคงถามแม่ของเธอต่อไปว่า

“แม่ปลูกผักอะไรคะ” 

กู้ซุนหนี่ยินดีตอบคำถามหยางลี่ต่อไปว่า

“ปลูกผักกาดขาว ผักบุ้ง ผักกวางตุ้ง ผักชี หัวไชเท้า” 

กู้ซุนหนี่ขุดแปลงผักต่อไปเรื่อยๆ ในขณะที่หยางลี่นั่งเล่นรอแม่ของเธอขุดแปลงผักต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งห้าโมงเย็นแล้วเธอจึงหยุดมือ
ที่ทำงานลง

"5 โมงเย็น แล้วเหรอเนี่ย งั้นเราก็ต้องหยุดทำงานก่อน"

กู้ซุนหนี่ล้างจอบด้วยน้ำให้สะอาดแล้วก็เช็ดจอบด้วยผ้าที่ไม่ได้ใช้แล้วให้แห้ง

กู้ซุนหนี่ถือจอบมาวางเก็บไว้ในร่มชายคาบ้าน

“ลี่ลี่ พวกเราเข้าบ้านกันเถอะ แม่เลิกทำงานแล้ว” 

กู้ซุนหนี่ก่อไฟเพื่อต้มน้ำร้อนไปผสมน้ำอาบเย็นนี้

วันนี้กู้ซุนหนี่อาบน้ำก่อนหยางลี่เพราะเธอจะได้อาบน้ำให้ลูกสาวของเธอในเวลาต่อมาโดยไม่ทำให้ผิวของหยางลี่ได้รับความระคายเคืองจากต้นหญ้านั่นเอง

“ลี่ลี่ อาบน้ำกัน” 

เมื่อทั้งสองคนอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วกู้ซุนหนี่ก็พาหยางลี่เดินออกไปรอเธอที่โต๊ะกินข้าวในห้องโถง

“ลี่ลี่ นั่งรอแม่ตรงโต๊ะกินข้าวนี้ก่อนนะคะ” 

"ค่ะแม่"

“แม่จะไปยกข้าวและกับข้าวในห้องครัวก่อน” 

หยางลี่พยักหน้าและตอบกู้ซุนหนี่ว่า 

“ค่ะ แม่” 

กู้ซุนหนี่นำอาหารปรุงสำเร็จออกมาจากมิติของเธอ

“เอาข้าวมันไก่ออกมา” 

กู้ซุนหนี่จัดข้าวมันไก่ใส่จาน สำหรับเธอและลูกสาวของเธอคนละ 1จาน พร้อมน้ำซุปคนละถ้วย แต่น้ำจิ้มไก่สำหรับเธอคนเดียวเท่านั้น

กู้ซุนหนี่ยกจานอาหารทั้งหมดไปที่โต๊ะกินข้าวในห้องโถงที่หยางลี่นั่งรออยู่

“ลี่ลี่ วันนี้พวกเรากินข้าวมันไก่ด้วยกันนะคะ” 

“ค่ะ แม่” 

หยางลี่ดีใจกับอาหารที่แปลกใหม่จากแม่ของเธอ

“แม่น่ากินมากคะ” 

กู้ซุนหนี่ยิ้มเอ็นดูหยางลี่เช่นเคย

“ลี่ลี่กินข้าวมันไก่ให้อร่อยนะคะ”

หยางลี่พยักหน้าตอบกลับว่า “ค่ะ แม่” 

หลังจากนั้นสองแม่ลูกก็แปรงฟันและบ้วนปากก่อนเข้านอนตามปกติเช่นทุกวัน

กู้ซุนหนี่หลับไปด้วยความอ่อนเพลียที่ใช้แรงงานทำแปลงผัก

‘พรุ่งนี้ค่อยทำแปลงผักต่อก็แล้วกันนะ’