ฮูหยินบ้านนากับคุณชายต้องสาป

“นายน้อยเป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะ”มี่มี่เอ่ยถามพร้อมกับแสร้งเข้าช่วยประคองผู้เป็นนายของตนด้วยสีหน้าเป็นห่วงเป็นใยนั้นจึงทำให้เป่าอันที่เห็นท่าทางเช่นนั้นของมี่มี่ที่แสดงออกมาเช่นนี้เขาจึงได้แต่เดินจากห้องพักของผู้เป็นนายไปในทันที

“นายน้อย”มี่มี่ที่ไม่เห็นทีท่าว่าเลี่ยงฉีจะเอ่ยตอบนางนางจึงได้แสร้งเอ่ยถามเขาอีกครั้งด้วยท่าทีร้อนใจเลี่ยงฉีที่เดิมทีเขานั้นเป็นคนอารมณ์ร้อนและขี้หงุดหงิดเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว และเมื่อเขาต้องมาเผชิญหน้ากับความเป็นห่วงที่น่ารำคาญของมี่มี่นั้นจึงทำให้เขานั้นรู้สึกรำคาญหญิงสาวด้านข้างของตนเขาสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของมี่มี่ทำร่างกายที่อ่อนแรงของเขานั้นซวนเซล้มลงไปนอนที่เตียงอย่างอ่อนแรง

“นายน้อย”มี่มี่แสร้งร้องออกมาด้วยน้ำเสียงตกใจแต่ตอนนี้ใบหน้าของนางกลับปรากฏรอยยิ้มร้ายขึ้นที่ริมฝีปากบางของนาง เลี่ยงฉีที่เห็นเช่นนั้นก็ได้แต่เร่งถอยห่างจากหญิงตรงหน้าของตนในทันที

“จะ-เจ้าเป็นใครผู้ใดส่งเจ้ามา”เลี่ยงฉีเอ่ยพร้อมกับมองไปที่หญิงแพศยาตรงหน้าของตนด้วยสายตาแค้นเคืองมี่มี่ที่นอกจากจะไม่ตอบแล้วนางยังขึ้นไปนั่งคร่อมบนร่างหนาของเลี่ยงฉีพร้อมๆกับบีบให้เลี่ยงฉีอ้าปากเพื่อยัดเม็ดยาสีดำคลับเข้าไปในปากของเขาอย่างรวดเร็ว

“แค่กๆ  อ๊อกๆ เจ้าเอายาอะไรให้ข้ากิน”เลี่ยงฉีที่พยายามล่วงคอเพื่อเอาเม็ดยาออกจากคอหันมาตวาดถามสาวใช้คนโปรดของตนด้วยสายตาเดือดดาล

“ฮิๆมันเป็นยาชนิดเดียวกันกับที่ท่านใช้กับนายท่านเช่นไรละเจ้าคะ”มี่มี่ที่ตอนนี้กำลังมองมาที่เลี่ยงฉีที่กำลังพยายามล้วงคออยู่บนเตียงเอ่ยตอบเลี่ยงฉีด้วยรอยยิ้มสาแก่ใจแล้วหัวเราะออกมาด้วยน้ำเสียงขบขัน

“นางคนแพศยา”เลี่ยงฉีที่เห็นท่าทางเยาะเย้ยของมี่มี่ที่มีต่อตนเขาจึงได้เอ่ยถามมี่มี่ด้วยน้ำเสียงโกรธแค้นที่เขาต้องมาเสียท่าให้กับสาวใช้ตัวเล็กๆคนหนึ่งเท่านั้น

“ใครส่งเจ้ามาทำร้ายข้าเช่นนี้”เลี่ยงฉีเอ่ยถามอีกครั้ง

“แล้วท่านคิดว่าเป็นผู้ใดหรือเจ้าคะนายน้อย”มี่มี่ที่ยังไม่คิดตอบเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มยียวนนางที่เห็นว่าตอนนี้เลี่ยงฉีเริ่มอ่อนแรงจนไม่สามารถแม้แต่ยกคอขึ้นมาสนทนาได้จึงได้ช่วยจัดท่าทางการนอนให้กับเลี่ยงฉีอย่างใจดีแล้วก้มลงไปกระซิบตอบคำถามของชายตรงหน้าด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเลี่ยงฉีที่ได้ยินชื่อของคนผู้นั้นเขาก็ได้แต่มองมาที่สาวใช้ตรงหน้าของตนด้วยสายตาแค้นเคืองทันทีเมื่อมี่มี่ที่นั่งอยู่ยกมือของเขาไปวางที่หน้าท้องแบนของนาง

“ข้าต้องขอบคุณนายน้อยนะเจ้าคะที่ทำให้ลูกของข้ากับพี่อันกลายเป็นคุณชายน้อยของตระกูลหลิน”มี่มี่เอ่ยเสร็จก็หัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดีเพราะมีไม่น้อยที่นางถูกทุบตีจากชายตรงหน้าทุกครั้งที่เขาแพ้พนันจากบ่อนการพนัน

“อื้ออ”เลี่ยงฉีที่ตอนนี้เขารู้แล้วว่าเขานั้นได้เสียท่าให้กับคนสนิทของตนเข้าแล้วร้องออกมาเสียงดังแต่เพราะว่ายานั้นได้ออกฤทธิ์แล้วทำให้ในตอนนี้เขาได้แต่ขึงตามองไปที่มี่มี่ที่ยืนอยู่ข้างเตียงของเขาด้วยสายตาคับแค้น

“เรียบร้อยแล้วหรือยัง”เป่าอันที่แสร้งออกจากห้องไปด้วยท่าทางหวาดกลัวในเมื่อครู่เดินเข้ามาเอ่ยถามเมียรักของตนด้วยน้ำเสียงสั่นกลัว

“ต้องเรียบร้อยอยู่แล้วสิเจ้าคะ”มี่มี่เชิดหน้าตอบด้วยสีหน้าภาคภูมิใจแต่เป่าอันนั้นกลับมองไปที่นายของตนอย่างเกรงๆมี่มี่ที่เห็นท่าทางเช่นนั้นของเป่าอันก็ได้แต่ส่ายหน้าให้ชู้รักของตนอย่างขัดใจ

“จะรู้สึกผิดไปทำไมเจ้าคะหากมันไปข่มขืนข้า ตอนนี้เราสามคนพ่อแม่ลูกก็จะอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขไปแล้วหรือท่านทนเห็นเจ้าคนชั่วนี้รังแกข่มเหงข้าได้เช่นนั้นหรือเจ้าคะท่านทำสิ่งที่ถูกต้องแล้ว จะรู้สึกผิดไปทำไม”มี่มี่ที่เห็นสายตาสำนึกผิดของเป่าอันที่มองไปที่เลี่ยงฉีนางจึงได้เดินเข้าไปประคองหน้าของเป่าอันมาสบตากับนางโดยที่มือของเขานั้นนางก็จัดแจงให้มือหนาของเขานั้นวางอยู่ที่หน้าท้องของนางเพื่อให้เขารู้ว่าสิ่งที่นางและเขาทำในครั้งนี้นั้นเป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้วนั้นเอง

“ขอข้าทำใจสักพักเถอะเจ้าจะมาบีบบังคับให้ข้ารู้สึกในตอนนี้ไม่ได้”เป่าอันเอ่ยพร้อมกับเสมองออกไปทางอื่นด้วยความระอายใจที่ตนต้องมาทรยศผู้เป็นนายเพียงเพราะผู้หญิงเพียงคนเดียวเช่นนี้

“ชิท่านจะทำใจอะไรก็ทำใจไปเถอะเจ้าค่ะ แต่ท่านต้องออกไปบอกคนอื่นเดี๋ยวนี้ว่าลูกในท้องของข้าเป็นลูกของนายน้อย”มี่มี่ที่ไม่ต้องการเป็นเพียงสาวใช้อีกต่อไปนางเอ่ยสั่งเป่าอันอดีตชายคนรักของตนด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“แต่ลูกในท้องของเจ้าเป็นลูกของข้านะ”เป่าอันเอ่ยค้านอย่างไม่เห็นด้วย

“หรือท่านต้องการให้ข้ากับลูกเป็นเพียงคนรับใช้ท่านไม่ต้องการให้สายเลือดของท่านได้รับการเลี้ยงดูที่ดีหรือเจ้าคะหากเขาเกิดในฐานะคุณชายของตระกูลหลินเขาจะได้รับการศึกษามีสิทธิ์สืบทอดทรัพย์สมบัติที่มากมายมหาศาลพวกนี้เหตุผลพวกนี้เพียงพอที่ท่านจะทำเพื่อเขาได้แล้วหรือยังเจ้าคะ”มี่มี่เอ่ยพร้อมกับมองไปที่เป่าอันอย่างต้องการคำตอบเป่าอันที่เห็นเช่นนั้นจึงได้แต่ถอนหายใจยาวออกมาอย่างคิดไม่ตกและเมื่อเขาตัดสินใจได้แล้ว เขาก็หันไปหาผู้เป็นนายของตนด้วยความรู้สึกผิด

“นายน้อยอย่าโกรธเคืองพวกข้าเลยนะขอรับ ถือเสียว่าท่านได้ชดใช้กับสิ่งที่ท่านติดค้างพวกเราพ่อแม่ลูกก็แล้วกันนะขอรับ”เป่าอันเอ่ยพร้อมกับค้อมกายให้ผู้เป็นนายของตนเป็นครั้งสุดท้ายแล้วรีบเดินออกไปจากห้องของเลี่ยงฉีเพื่อจัดการตามหมอมาตรวจท้องของมี่มี่เพื่อประกาศให้ทุกคนรับรู้เรื่องเด็กในท้องของมี่มี่ตามที่นางต้องการให้เร็วที่สุด

“ฮิๆขอบคุณนะเจ้าคะที่ทำให้ข้ากับลูกหลุดพ้นจากการเป็นชนชั้นล่าง”มี่มี่ที่ตอนนี้อยู่ตามลำพังกับเลี่ยงฉีเอ่ยพร้อมกับลูบที่กรอบหน้าของเลี่ยงฉีด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

กลุ่มการค้าอี้อิน

“ตอนนี้กิจการของเรามีผลกำไลมากขึ้นกว่าเดือนที่แล้วถึงสามเท่าพี่ใหญ่พวกเรากลับไปที่เมืองเซินเฉียวได้แล้วหรือยังเจ้าคะ”มี่จวนที่เห็นผลการทำงานของอวี้ม่านหันไปเอ่ยถามพี่สาวของตนด้วยรอยยิ้มกว้าง

“คงต้องรอให้พี่อวี้ม่านแต่งออกมาจากจวนตระกูลหลินเสียก่อนเราจึงจะสามารถกลับไปได้นะ”มี่เจินเอ่ยตอบพร้อมกับลูกหัวน้องสาวของตนด้วยรอยยิ้มเอ็นดู

“เป็นเช่นไรแต่ก่อนผู้อื่นมักจะบอกว่าข้าไร้ประโยชน์มาตอนนี้ยังจะกล้ามีคนเรียกข้าว่าตัวไร้ประโยชน์อีกหรือไม่”อวี้ม่านเอ่ยด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจในผลงานของตนในเดือนนี้

“เมื่อก่อนท่านใช้เงินไปมากเช่นนั้นตอนนี้ท่านต้องหาเงินมาคืนข้าก็ต้องเป็นเรื่องที่สมควรแล้วไม่ใช่หรือขอรับ”เย่จินที่นั่งอยู่หันมาเอ่ยกับพี่สาวของตนนั้นจึงทำให้อวี้ม่านที่ได้ยินเช่นนั้นถึงกับหันไปมองค้อนที่น้องชายของตนด้วยท่าทางแง่งอนในทันที

“มากมายอะไรกันข้าเพียงแค่ซื้อของตามประสาหญิงสาวเพียงเท่านั้น”อวี้ม่านเอ่ยแก้ตัว นั้นจึงทำให้ทั้งมี่เจินและเย่จินที่รู้ราคาของสิ่งของที่อวี้ม่านซื้อมาแต่ละชิ้นถึงกับลอบมองสบตาอย่างรู้กัน

“แล้วเรื่องของพี่กับท่านรองแม่ทัพนี้ท่านพ่อยอมรับแล้วหรือยังขอรับ”เย่จินเอ่ยถามพี่สาวของตนด้วยสายตาเป็นห่วง

“ฮึๆหากไม่ยอมรับ ท่านพ่อก็ต้องขายหน้านะสิ”อวี้ม่านเอ่ยตอบพร้อมกับหัวเราะออกมาอย่างมีเลศนัยนั้นจึงทำให้เย่จินที่นั่งอยู่ถึงกับหันมามองที่พี่สาวของตนด้วยสายตาจับผิดในทันที

“ทำไมนายท่านอินต้องอับอายด้วยหรือเจ้าคะ”มี่เจินขมวดคิ้วมุ่นด้วยสีหน้าสงสัยทางด้านอวี้ม่านที่เห็นสายตาสงสัยของคนทั้งสามที่มองมาที่ตนนางก็ได้แต่หัวเราะออกมาเสียงดังเพราะนี้เป็นครั้งแรกที่นางสามารถทำอะไรที่คนทั้งสามไม่รับรู้เรื่องที่นางทำ

“ท่านทำอะไร”เย่จินที่เห็นท่าทางเช่นนั้นของอวี้ม่านเขาก็เร่งเอ่ยถามพร้อมกับมองไปที่พี่สาวของตนอย่างต้องการคาดคั้นเพราะหากพี่สาวของเขามีท่าทางเช่นนี้พี่สาวของเขาต้องทำเรื่องที่ไม่ดีมาอย่างแน่นอน

 “คิกๆตอนนี้ข้ากำลังจะมีหลานให้เจ้าแล้วนะ”อวี้ม่านเอ่ยตอบด้วยสายตาที่เปล่งประกายแวววาวเต็มไปด้วยความสุข แต่นั้นไม่ใช่กับเย่จิน เขานิ่งค้างไปด้วยสายตาเบิกกว้างซึ่งนั้นก็รวมไปถึงสองพี่น้องสกุลมี่ด้วยเช่นกันเพราะตอนนี้มี่จวนอ้าปากค้างกับสิ่งที่นางเพิ่งได้ยินมามี่เจินเองก็นิ่งค้างอยู่กับท่าที่นางกำลังยกน้ำชาขึ้นมาดื่มด้วยความนิ่งอึ้งด้วยไม่คิดว่าอวี้ม่านจะทำเช่นที่นางเคยบอกกับนางเอาไว้จริงๆ

“ข้าจะไปฆ่ามัน”เย่จินที่หายจากความนิ่งอึ้งแล้วเอ่ยพร้อมกับถลันลุกขึ้นด้วยความโกรธเคือง อวี้ม่านที่เห็นท่าทางขึงขังของน้องชายของตนเช่นนั้นนางจึงรีบเข้าไปคว้าตัวของน้องชายของตนเอาไว้ทันที

“เจ้าจะโทษพี่เย่เซียนขงข้าไม่ได้”อวี้ม่านร้องห้ามพร้อมกับมองไปที่น้องชายของตนด้วยสายตาไม่พอใจนัก
“ทำไมจะไม่ได้เล่าขอรับเสียแรงที่เป็นถึงชายชาติทหารแต่กลับทำเรื่องเสื่อมเสียให้กับท่านเช่นนี้มันใช้ได้ที่ใดกัน”เย่จินด่าเย่เซียนที่ทำให้ชื่อเสียงของพี่สาวของตนต้องด่างพร้อยเช่นนี้

“เขาไม่ได้ทำเป็นข้าที่ทำเอง”อวี้ม่านที่ต้องบอกความจริงเอ่ยด้วยท่าทีขัดเขินนางบิดตัวด้วยความเขินอาย เย่จินที่เห็นท่าทางเขินบวกกับคำพูดของพี่สาวของตนเพียงเท่านี้ในหัวของเขาก็อื้ออึงทันที

“แล้วเรื่องนี้ท่านป้าอี้รู้แล้วหรือยังเจ้าคะ”มี่เจินเอ่ยถามด้วยสีหน้าวิตกด้วยหากเรื่องนี้ถูกแพร่งพรายออกไป ชื่อเสียงของอวี้ม่านต้องถูกทำลายจนย้อยยับเป็นแน่

“คิกๆนี้เป็นความคิดของท่านแม่นะ”อวี้ม่านเอ่ยตอบพร้อมกับหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข

“ท่านแม่เป็นผู้วางแผนนี้หรือขอรับ”เย่จินเอ่ยถามพี่สาวของตนด้วยสีหน้ายากจะเชื่อ

“หากข้าไม่ท้องแล้วเจ้าคิดว่าท่านพ่อจะยอมให้ข้าแต่งออกมาง่ายๆหรือ หึๆนี้ละทางออกที่ดีที่สุดแล้วละ อาจินข้าคิดมาดีแล้วเช่นนี้เรื่องที่เจ้าสมควรทำในตอนนี้คือเจ้าต้องนำข่าวเรื่องหลานของเจ้าไปบอกท่านพ่อให้รับรู้ถึงการมีตัวตนของเขาด้วยก็แล้วกัน”อวี้ม่านเอ่ยพร้อมกับวางมือที่ไหล่หนาของน้องชายของตนอย่างต้องการฝากฝั่งเรื่องงานแต่งของในเอาไว้กับน้องชายของตนด้วยสายตาออดอ้อน

“แล้วเจ้ารองแม่ทัพนั้นเขาว่าอย่างไรกับเรื่องนี้ล่ะขอรับ”เย่จินเอ่ยถามถึงเย่เซียนชายคนรักของอวี้ม่านด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ  

“เขาจะว่าอะไรได้ละนอกจากต้องการไปพูดคุยเรื่องนี้กับท่านพ่อที่จวนด้วยตัวเองนะสิ”อวี้ม่านเอ่ยพร้อมกับยกยิ้มขึ้นมาอย่างมีความสุขเมื่อนึกถึงความน่ารักน่าเอ็นดูของเย่เซียนที่รู้เรื่องของลูกในท้องของนาง

“แล้วทำไมท่านไม่ลองให้เขาจัดการเรื่องนี้ด้วยตนเองดุละขอรับ”เย่จินที่ไม่ต้องการไปที่จวนตระกูลอินมากนักเลิกคิ้วถามพี่สาวของตนอย่างแปลกใจ

“ก็ข้ากลัวว่าท่านพ่อจะรังแกเขาเอานะสิพี่เซียนของข้าทั้งซื่อบื้อ ทั้งน่ารังแกถึงเพียงนั้นจะรอดพ้นจากเงื้อมมือของท่านพ่อได้เช่นไร”อวี้ม่านเอ่ยตอบโดยที่ไม่มองดูหน้าของคนทั้งสามที่ได้ยินคำพูดของนางเลยแม้แต่น้อยในตอนนี้เย่จินและสองพี่น้องสกุลมี่แทบจะยกมือขึ้นมาเคาะหัวของอวี้ม่านแรงๆที่นางนั้นกล้าพูดว่าชายร่างหนาเหมือนหมีป่านั้นน่ารังแก

“ไม่รู้แหละเรื่องนี้เจ้าต้องเอาไปบอกท่านพ่อ”อวี้ม่านที่เห็นท่าทางไม่ยินยอมของนางชายของตนนางก็รีบเอ่ยตัดบทแล้วเดินออกจากห้องไปอย่างเร่งรีบ

“เฮ้อ”เย่จินทิ้งตัวลงนั่งด้วยท่าทางหมดแรง

“เอาหน่าอย่าตีหน้าเคร่งไปเลย ไหนๆเรื่องก็มาถึงขั้นนี้แล้ว พี่จินก็อย่าลืมเตรียมของรับขวัญหลานของท่านด้วยนะเจ้าคะ”มี่เจินเอ่ยพร้อมกับตบไหล่ของเย่จินเบาๆอย่างต้องการให้กำลังใจแล้วเดินจากไปด้วยรอยยิ้มขบขันกับท่าทางหงุดหงิดของเย่จิน

“ข้าเป็นกำลังใจให้นะเจ้าคะ”มี่จวนที่เห็นว่าเหลือเพียงนางกับเย่จินเพียงสองคนในห้องแล้วนางจึงตัดสินใจเดินเข้ามาให้กับลังใจกับเย่จินด้วยรอยยิ้มทะเล้นแล้วรีบสาวเท้าวิ่งตามพี่สาวของตนตามไปติดๆ

จวนตระกูลอิน

“ม่านเออร์นางกล้าทำเรื่องน่าอับอายเช่นนี้ได้อย่างไรเจ้าคะ”นางกวางที่ได้รับแจ้งเรื่องของอวี้ม่านจากผู้เป็นสามีนางก็เอ่ยถามจินอี้ผู้เป็นสามีของตนด้วยน้ำเสียงตกใจทันที

“หึจะเป็นอะไรซะอีกละ ก็เลือดสาวใช้ในตัวของนางมันคงเข้มข้นกว่าเลือดของข้านะสิ นางจึงได้ทำตัวต่ำราวกับนางโลมเช่นนี้”จินอี้ที่ตอนนี้กำลังรู้สึกเสียหน้าเรื่องที่อวี้ม่านสูญเสียพรหมจรรย์จนตั้งท้องก่อนแต่งจึงไม่คิดใส่ใจเรื่องของลูกสาวคนนี้ของตนอีกเขาจึงได้โยนเรื่องทั้งหมดที่เกี่ยวกับงานแต่งของอวี้ม่านให้กับนางกวางได้ดูแลและจัดการทั้งหมดนางกวางที่ได้ทีก็สั่งให้สาวใช้เลือกแต่ของที่ด้อยราคาและเสื่อมสภาพทั้งหมดในจวนเพื่อมอบให้เป็นสินเดิมของอวี้ม่านด้วยรอยยิ้มร้ายกาจ

จวนหยวนเล่อ(จวนใหม่ของเย่จิน)

“ท่านแม่ทำไมท่านจึงช่วยพี่รองทำเรื่องเสื่อมเสียเช่นนี้ขอรับข้าไม่นึกมาก่อนเลยว่าท่านจะตามใจพี่รองจนมากถึงเพียงนี้”เย่จินที่เพิ่งกลับมาถึงจวนเขาก็รีบเดินเข้ามาโวยวายกับมารดาของเขาด้วยความไม่พอใจในทันทีที่แม่และพี่สาวของเขาก่อเรื่องใหญ่โตเช่นนี้ขึ้นมาได้อย่างหน้าตาเฉย

“ไม่ดีหรือไรเจ้าจะได้หลานคนแรกของเจ้าเลยนะ”นางอี้เอ่ยถามบุตรชายของตนด้วยน้ำเสียงนุ่ม

“ท่านแม่”เย่จินที่เห็นท่าทางไม่สำนึกของมารดาของตนเขาก็ได้แต่เอ่ยเรียกนางอีกครั้งด้วยน้ำเสียงตำหนิแต่นางอื้ที่ตอนนี้กำลังรู้สึกยินดีเรื่องของอวี้ม่าน ก็หาได้ใส่ใจเขาไม่นางนั้นทำเพียงแค่เลือกผ้าตรงหน้าของตนอย่างอารมณ์ดี

“เจ้าคิดว่าลูกของพี่สาวของเจ้าจะเป็นชายหรือหญิงหากเป็นชายเราเอาลายเสื้อดีหรือไม่ พ่อของเขาเป็นทหาร หลานของข้าจะได้ดุดันกล้าหาญเช่นพ่อของเขา”นางอี้ที่ไม่ได้สนใจเย่จินนางเงยหน้าขึ้นมาเอ่ยถามด้วยท่าทางกระตือรือร้นเย่จินที่เห็นเช่นนั้นจึงได้แต่สะบัดหน้าจากไปด้วยอารมณ์น้อยใจ ที่แม่ไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย

“ท่านแม่เราทำเช่นนี้จะดีหรือเจ้าคะท่าสะบัดหน้าของเขาเมื่อครู่เขาคงเคืองเรื่องที่เราสร้างขึ้นในตอนนี้ไม่น้อยเลยนะเจ้าคะ”อวี้ม่านที่เห็นท่าสะบัดหน้าของเย่จินในเมื่อครู่เอ่ยถามมารดาของตนด้วยท่าทางลังเล

“จะไปสนใจทำไมรอให้ลูกเจ้าคลอดออกมาเมื่อใด เดี๋ยวเขาก็หายเคืองเราเองนั้นแหละ”นางอี้เอ่ยตอบลูกสาวของตนอย่างไม่ใส่ใจนัก

“ท่านแม่ข้าอยากให้ท่านแม่เป็นคนหวีผมให้ข้าในวันงานของข้าเจ้าค่ะ”อวี้ม่านที่ต้องการให้นางอี้ไปร่วมงานของนางที่จวนตระกูลอินเอ่ยพร้อมกับเข้าไปกอดนางอี้จากด้านข้างด้วยความรัก

“ก็ต้องเป็นเช่นนั้นอยู่แล้วสิแม่เป็นแม่ที่คลอดเจ้าออกมานะจะยอมให้ผู้อื่นมาทำหน้าที่ของแม่ได้อย่างไร”นางอี้เอ่ยตอบพร้อมกับกอดตอบบุตรสาวของตนด้วยความรักเอ็นดูในตัวบุตรสาวและหลานของตน

“แม่จะขอน้องชายของเจ้าเตรียมสินเดิมให้เจ้าเพิ่มด้วยนะ”นางอี้ที่ไม่ไว้ใจนางกวางเอ่ยบอกพร้อมกับก้มลงมากดหอมหัวของลูกสาวขอองตนด้วยความรัก

“ข้าเอาแค่ที่นายหญิงเตรียมให้ข้าก็พอแล้วเจ้าค่ะ”อวี้ม่านที่รู้สึกเกรงใจน้องชายของตนเอ่ยตอบปฏิเสธแม่ของตนด้วยรอยยิ้มบาง

“อย่าปฏิเสธไปเลยแม่แค่อยากทำหน้าที่ของแม่บ้างนะ”นางอี้เอ่ยพร้อมกับกระชับอ้อมกอดของตนอวี้ม่านที่ได้ยินเช่นนั้นก็ดันตัวขึ้นมามองสบตากับมารดาของตนด้วยความสงสัย

“ท่านแม่ไม่ไว้ใจนายหญิงหรือเจ้าคะ”อวี้ม่านเอ่ยถามอย่างรู้ทันความคิดของมารดาของตน

“ใช่แม่โตมากับนางนะ มีหรือที่แม่จะไม่รู้ว่านิสัยที่แท้จริงของนางเป็นเช่นใดนางอาจจะให้ของเจ้าหลายสิบหีบเพื่อแสดงความใจกว้างของนางแต่เจ้าเชื่อเถอะว่าของด้านในนั้นต้องเป็นของด้อยคุณภาพจนเจ้ายากที่จะนำมาใช้อย่างแน่นอน”นางอี้เอ่ยบอกบุตรสาวของตนด้วยน้ำเสียงเข้ม

“เช่นนั้นก็ได้เจ้าค่ะข้าตามใจท่านแม่ก็ได้”อวี้ม่านที่เห็นท่าทางมุ่งมั่นและสายตาเป็นกังวลที่นางอี้มองมาที่นางนั้นจึงทำให้นางยอมตอบรับอย่างว่าง่าย

ตระกูลอินเรือนเยี่ยชิง

“พี่ชายของข้าป่วยเช่นนั้นหรือจะเป็นไปได้เช่นไรในเมื่อไม่นานมานี้เขายังดูดีดีอยู่เลยนะ”หลิงม่านเอ่ยถามสาวใช้ของตนด้วยสีหน้ายากจะเชื่อ 

“เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงเจ้าค่ะเป่าอันเป็นผู้มารายงานเรื่องนี้กับข้าในเช้าวันนี้เจ้าค่ะ”เป่ยเป่ยเอ่ยรายงานผู้เป็นนายของตนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“แล้วมีผู้ใดรู้เรื่องนี้แล้วหรือยัง”หลิงม่านที่ได้ยินว่าเป่าอันมาพบคนของนางที่หน้าประตูจวนเอ่ยถามคนสนิทของตนเสียงเข้ม

“เจ้าค่ะเขาเพียงแค่มารายงานข้าไม่ถึงสามลมหายใจเสียด้วยซ้ำ ข้าคิดว่าคงจะยังไม่มีใครมาเห็นเขาหรอกเจ้าค่ะ”เป่ยเป่ยเอ่ยตอบด้วยท่าทีลังเล

“เจ้าแน่ใจแล้วใช่หรือไม่”หลิงม่านที่ตอนนี้อยู่ในสถานการณ์ที่ตึงเครียดเอ่ยถามคนสนิทของตนด้วยท่าทีเป็นกังวล

“ข้าแน่ใจเจ้าค่ะ”เป่ยเป่ยที่ถึงแม้จะไม่แน่ใจนักแต่เพื่อที่นายของนางจะไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องความสัมพันธ์ของนางกับนายน้อยเพิ่มมากขึ้นนั้นจึงทำให้นางยอมเก็บเรื่องนี้เอาไว้แต่เพียงผู้เดียว

“เช่นนั้นก็ดี”หลิงม่านเอ่ยพร้อมกับสั่งให้เป่ยเป่ยฝนหมึกเพื่อเตรียมเขียนสารไปถามอาการของพี่ชายของตนด้วยความเป็นห่วงถึงแม้ว่าเลี่ยงฉีจะทำผิดกับนางและพ่อของนางเอาไว้มากแต่เพราะเขาเป็นพี่ชายเพียงคนเดียวของนางนั้นจึงทำให้นางนั้นไม่อาจจะปล่อยให้เขาตายไปอย่างโดดเดี่ยวเช่นนี้ได้จริงๆ

“อ้อฮูหยินเจ้าคะ นอกจากอาการป่วยของคุณชายใหญ่แล้วเป่าอันยังนำข่าวดีมารายงานฮูหยินอีกด้วยนะ”เป่ยเป่ยที่เพิ่งนึกขึ้นได้เกี่ยวกับข่าวดีของเลี่ยงฉีนางจึงได้เอ่ยบอกนายของตนอย่างเพิ่งนึกขึ้นได้ ด้วยรอยยิ้มยินดี

“หืมในเวลาเช่นนี้ ยังจะมีเรื่องดีอะไรอีกหรือ”หลิงม่านที่ได้ยินว่ายังมีเรื่องน่ายินดีอยู่นางจึงได้เอ่ยถามคนสนิทของตนอย่างไม่เข้าใจนัก

“เป็นเรื่องดีจริงๆเจ้าค่ะเช้านี้เป่าอันมารายงานเรื่องที่ว่าในตอนนี้มีสาวใช้ข้างห้องกำลังตั้งครรภ์ลูกของคุณชายใหญ่แล้วเจ้าค่ะ”เป่ยเป่ยเอ่ยรายงานผู้เป็นนายของตนด้วยรอยยิ้มยินดี

“แค่ลูกของสาวใช้จะน่ายินดีอะไรกันช่างเป็นเรื่องน่าอับอายจริงๆที่ลูกคนโตของพี่ชายของข้าได้มาจากสาวใช้ข้างห้องเช่นนี้”หลิงม่านเอ่ยพร้อมกับจิปากอย่างไม่พอใจนักที่สายเลือดตระกูลหลินของนางไปปะปนกับสายเลือดชั้นต่ำเช่นนั้น

“นำสารนี้ไปส่งให้ตระกูลหลิน”หลิงม่านที่นอกจากจะไม่ยินดีแล้วยังไม่ต้องการได้ยินเกี่ยวกับเรื่องการตั้งท้องของสาวใช้ข้างห้องของพี่ชายของตนมากนักนางจึงได้เร่งให้เป่ยเป่ยออกไปส่งสารให้กับคนที่ตระกูลหลินด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายเป่ยเป่ยที่เห็นสีหน้าเช่นนั้นของผู้เป็นนาย นางจึงได้ส่งยิ้มเจื่อนให้กับผู้เป็นนายของตนแล้วรีบรับจดหมายจากผู้เป็นนายของตนแล้วออกจากห้องไปด้วยฝีเท้าที่เร่งรีบในทันที

“ข้าได้ยินมาว่าพี่ชายของเจ้ากำลังจะมีทายาทหรือยินดีกับเขาด้วยก็แล้วกันนะ”หงเวยที่เพิ่งเข้ามาถึงเอ่ยพร้อมกับยกยิ้มเย้ยหยันที่ดูเหมือนว่าตระกูลหลินจะถูกสาวใช้เพียงคนหนึ่งควบคุมอยู่เท่านั้น

“เหอะ”หลิงม่านที่ได้ยินคำยินดีที่ไม่มีความจริงใจจากหงเวย นางจึงได้แต่แค่นเสียงใส่เขาอย่างไม่พอใจนักแต่เพราะนางไม่ต้องการมีปากเสียงกับเขานางจึงได้แต่เบี่ยงสายตาออกไปมองที่แจกันที่วางประดับอยู่ในห้องของตน  

“ข้าต้องการไปเยี่ยมดูอาการของพี่ชายของข้าที่จวนตระกูลหลิน”หลิงม่านเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเคร่งโดยที่นางนั้นไม่ได้สบตาของเขาเลยแม้แต่น้อย

“เจ้ายังคิดที่จะไปดูหน้าของคนที่ฆ่าลูกของเจ้าอีกหรือ”หงเวยที่ได้ยินคำขอของหลิงม่านเขาจึงปรายตามองไปที่ฮูหยินของตนด้วยสายตาเรียบ

“ท่านก็รู้เรื่องนี้ด้วยหรือเจ้าคะ”หลิงม่านที่ไม่คิดว่าหงเวยจะรู้เรื่องที่นางเสียลูกไปด้วยฝีมือของเลี่ยงฉีหันมาเอ่ยถามสามีของตนด้วยน้ำเสียงไม่พอใจนัก

“หึๆเจ้าคิดว่าเรื่องใหญ่เช่นนี้ตระกูลหลินของเจ้าจะสามารถปกปิดเรื่องนั้นได้จริงๆหรือ”หงเวยที่คาดว่าเรื่องการแท้งลูกของหลิงม่านอาจจะรู้ถึงหูของพ่อและแม่ของเขาแล้วนั้นจึงไม่แปลกที่ทั้งพ่อและแม่ของเขานั้นจะมีท่าทางที่เปลี่ยนไปจากเดิมกับหลิงม่านอย่างเห็นได้ชัดเช่นนี้

“ถะ-ถึงเช่นไรข้าก็ยังต้องการไปตระกูลหลินเจ้าค่ะ”หลิงม่านเอ่ยอย่างดื้อดึง

“อะไรนะ”แล้วอีกอย่างข้าเชื่อว่าพี่ใหญ่ของข้านั้นไม่ได้ตั้งใจที่จะทำร้ายข้ากับลูกของข้าอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ

“แล้วเรื่องที่เขาลงมือกับพ่อของเจ้าเล่าเจ้าคิดว่าเขาไม่ได้ตั้งใจวางยาพ่อของตนเองอีกหรือ”หงเวยเลิกคิ้วถามฮูหยินของด้วยด้วยรอยยิ้มเหยียดหยันให้กับความหูหนวกตาบอดของฮูหยินของตน

“ข้าไม่เชื่อว่าพี่ฉีจะทำเช่นนั้นกับท่านพ่อ”หลิงม่านเอ่ยพร้อมกับส่ายหน้าของนางด้วยสีหน้ายากจะเชื่อด้วยนางนั้นไม่มีทางเชื่อเรื่องที่หงเวยพูดเพื่อต้องการให้นางตัดขาดจากตระกูลหลินของนางอย่างแน่นอน

“หึๆไม่เชื่อเช่นนั้นหรือ หากไม่เชื่อเจ้าก็ไปดูอาการของพ่อเจ้าด้วยตาของเจ้าเองสิพรุ่งนี้ข้าจะให้อาเฉิงไปส่งเจ้าถึงที่หน้าประตูจวนตระกูลหลินของเจ้าเลยละ”หงเวยเอ่ยพร้อมกับหัวเราะออกมาเบาๆที่เห็นสายตาเจ็บปวดของหลิงม่านที่มองมายังตน

“ท่านทำเช่นนี้กับข้าทำไมทำไมท่านต้องหาเรื่องมาทำร้ายจิตใจของข้าอยู่เรื่อยเช่นนี้ด้วยเล่าเจ้าคะท่านมีความสุขมากใช่หรือไม่เจ้าคะที่ทำให้ข้าทุกข์ใจได้เช่นนี้”หลิงม่านที่ตอนนี้อารมณ์ไม่อยู่ในสภาวะที่จะสามารถรับมือกับความโหดร้ายของหงเวยได้อีกต่อไปนางร้องไห้ออกมาเสียงดังอย่างต้องการปลดปล่อยความเศร้าเสียใจและความกดดันที่นางได้รับจากคนของครอบครัวตระกูลอินมาโดนตลอดที่นางแต่งเข้ามาในจวนแห่งนี้

“ข้าหรือที่ทำร้ายใจหากเจ้าลองคิดย้อนคิดกลับไปดูอีกครั้งเป็นเจ้าไม่ใช่หรือที่คิดทำร้ายและหักหลังข้าก่อนเช่นนี้”หงเวยเอ่ยพร้อมกับมองมาที่หลิงม่านที่มีน้ำตานองหน้าอยู่ด้วยความรู้สึกเย็นชาแววตาเรียบของเขาทำเพียงแค่ปรายตามองไปที่หลิงม่านเป็นครั้งสุดท้ายแล้วเดินจากไปในทันที

“กรี๊ด!!!ทำไมชีวิตของข้าต้องมาเจอกับเรื่องเฮงซวยเช่นนี้ด้วยนะ”หลิงม่านที่ถูกทิ้งให้อยู่เพียงลำพังกรีดร้องเสียงดังพร้อมกับลงมือกวาดทำลายข้าวของในห้องของตนอย่างต้องการระบายอารมณ์ที่กำลังเศร้าโศกเสียใจจากเรื่องทั้งหมดที่นางต้องเผชิญมาทั้งหมดในชีวิตของนาง

เพล้ง เพล้ง กรี๊ดด!! เสียงกรี๊ดร้องและเสียงข้าวของที่แตกกราย ทำให้เป่ยเป่ยที่เพิ่งกลับมาจากการสั่งงานนางก็พบว่าในตอนนี้นายของนางกำลังอาระวาดทำลายข้าวของในเรือนอย่างบ้าคลั่ง นางจึงรีบเข้าไปห้ามผู้เป็นนายของตนในทันที

จวนเป่าเล่อ

“ดูเหมือนว่าตอนนี้เวรกรรมจะสนองเร็วกว่าที่ข้าคิดนะเจ้าคะใครจะไปเชื่อว่าเลี่ยงฉีจะพลาดท่าให้กับสาวใช้ตัวน้อยๆเท่านั้น ฮ่าๆ”เจียงซีที่เอ่ยจบก็หัวเราะออกมาอย่างสาแก่ใจที่เลี่ยงฉีที่จุดจบที่น่าอนาจเช่นนี้

“ทำไมพี่ซีเออร์จึงดูมีความสุขกับเรื่องนี้นักละเจ้าคะ”มี่จวนที่เห็นรอยยิ้มกว้างที่ประดับบนใบหน้าหวานของเจียงซีอยู่เป็นเวลานานมากว่าหนึ่งชั่วยามมาแล้วนางจึงอดที่จะหันไปเอ่ยถามพี่สาวของตนด้วยความสงสัยไม่ได้

“คิกๆไม่มีอะไร น่าเป็นกังวลไปหรอกพี่ซีเออร์ของเจ้านางเพียงแค่แสดงความรักกับพี่ชายของนางเพียงเท่านั้นนะ”มี่เจินเอ่ยตอบพร้อมกับลูบหัวของน้องสาวของตนด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

“เป็นเช่นนั้นจริงหรือเจ้าคะพี่ซีเออร์”มี่จวนที่ได้ยินคำตอบจากพี่สาวของตนนางจึงหันไปเอ่ยถามเจียงซีที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับตนอย่างไม่เชื่อนักเพราะจากที่นางรู้มาพี่สาวซีเออร์ของนางนั้นไม่ค่อยจะถูกกับพี่น้องต่างมารดาของนางนักแล้วพี่ซีเออร์ของนางจะไปแสดงความรักกับพวกเขาอย่างจริงใจได้เช่นไรมี่จวนที่คิดได้เช่นนี้ นางก็เหลือบตามองไปที่พี่สาวคนสนิทขงตนอีกครั้ง

“จริงสิพี่สาวซีคนนี้เป็นคนจิตใจดีนะ ถึงแม้ว่าคนผู้นั้นจะชั่วร้ายเพียงใดแต่พี่สาวคนนี้ก็พร้อมจะให้อภัยแล้วรับเขากลับมาในอ้อมกอดอันอบอุ่นของพี่ได้เสมอเลยนะ”เจียงซีเอ่ยพร้อมกับแสดงรอยยิ้มอ่อนโยนให้กับมี่จวนที่อยู่ตรงหน้าของตน