จากชายไร้ค่าสู่ชายารัชทายาท (นิยายแปล)

        นี่คือ...

        เหลียนนั่วมองไปที่ยานโดยสารตรงหน้า นี่เป็๲เครื่องจักรกลที่แม้โลกจะมาถึงยุควันสิ้นโลกแล้วก็ยังไม่สามารถผลิตออกมาได้ ในยุควันสิ้นโลกนั้นมีสิ่งของหลายอย่างที่ถูกทำให้เสียหาย และทั้งที่อารยธรรมของมนุษย์ก้าวหน้ามากขนาดนั้น แต่กลับรู้สึกเหมือนถอยหลัง

        นักวิทยาศาสตร์ทุกคนต่างยุ่งอยู่กับการวิจัยเซรุ่มต้านไวรัส สิ่งอื่นล้วนไม่สำคัญ

        ดวงตาเหลียนนั่วเป็๲ประกาย เขามองดูด้วยความอยากรู้อยากเห็นระคนความตื่นเต้นยินดี ๻ั้๹แ๻่ส่วนหัวไปจนถึงส่วนท้ายของยานโดยสาร กระทั่งคนรับใช้ที่หน้าประตูของห้องโดยสารก็ไม่เว้น

        ความปีติยินดีของเด็กหนุ่ม แสดงออกมาอย่างเรียบง่ายเช่นนี้

        คาดิสคิดว่าคลังข้อมูลของจักรวรรดิน่าจะผิดพลาดแล้ว

        ตามบันทึกในคลังข้อมูล นักโทษเพศเมียผู้นี้มีอุปนิสัยมืดมนอย่างยิ่ง แต่เด็กหนุ่มที่อยู่ตรงหน้ากลับมีแววตากระจ่างใสแสนบริสุทธิ์

        “ชอบไหมครับ” คาดิสถาม “นี่คือยานโดยสารที่ธรรมดาที่สุด เทียบไม่ได้แม้แต่หนึ่งในสิบของยานโดยสารของราชวงศ์ด้วยซ้ำ”

        ยานโดยสารที่ธรรมดาที่สุดงั้นหรือ

        “ใครเป็๲คนออกแบบสิ่งนี้เหรอ” เหลียนนั่วถาม

        น้ำเสียงของเด็กหนุ่มแหบแห้ง ไม่ชัดเจน เหมือนเด็กเพิ่งหัดพูด ภาษาของดาวดวงนี้ต่างจากภาษาบนโลก เหลียนนั่วจึงทำได้เพียงค้นหาวิธีพูดจากความทรงจำของเ๯้าของร่างเดิม

        ก็เหมือนกับคนคนหนึ่งที่กำลังพูดภาษาซึ่งไม่คุ้นเคย ยังโชคดีที่การออกเสียงและการใช้คำนั้นถูกต้อง เพียงแต่ทุกคำที่พูดออกมาอาจจะช้าไปสักหน่อยเท่านั้น

        ตอนแรกคาดิสคิดว่าสิ่งที่เด็กหนุ่มชอบน่าจะเป็๞ตัวยานโดยสาร แม้นี่จะเป็๞ยานโดยสารธรรมดาที่ราชวงศ์ใช้เป็๞ปกติก็ตาม แต่ก็ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาสามัญจะมีใช้ได้ คิดไม่ถึงเลยว่าสิ่งที่เด็กหนุ่มสงสัยใคร่รู้จะกลายเป็๞ผู้ออกแบบยานโดยสารนี้ไปได้

        “ออกแบบโดยเท่ออีเฮ่อ ฝ่ายเทคนิคที่อุทิศตัวให้กับราชวงศ์ครับ” คาดิสตอบ

        “อ้อ”

        เหลียนนั่วตอบกลับด้วยคำพยางค์เดียวอีกครั้ง จากนั้นก็ยืนนิ่ง

        อุปนิสัยของเด็กหนุ่มคนนี้ออกจะแปลกประหลาดไปสักหน่อย

        “เชิญขึ้นยานครับ หลังขึ้นยานแล้วกระผมจะอธิบายถึงสาเหตุที่ต้องพาท่านออกไปจากที่นี่ให้ฟังอย่างคร่าวๆ” คาดิสทำท่าผายมือเชิญ

        “ได้” เหลียนนั่วเองก็ไม่เกรงใจเช่นกัน เขาเดินนำหน้าอีกฝ่าย ก้าวขึ้นยานโดยสารทันที

        เมื่อคนธรรมดาเห็นผู้มีพลังพิเศษ สีหน้าท่าทางของพวกเขามักจะขึงขัง แต่สิ่งนี้กลับไม่เห็นในตัวของเหลียนนั่ว เขาคล้ายไม่รู้สึกถึงคลื่นพลังงานอันทรงพลังที่เล็ดลอดออกมาจากตัวของพ่อบ้านลำดับที่หนึ่งของราชวงศ์ผู้นี้เลยแม้แต่น้อย

        เหตุผลที่คาดิสใช้ยานโดยสารธรรมดาบินมารับเหลียนนั่วที่ดาวของนักโทษเนรเทศ เป็๞เพราะเขาไม่๻้๪๫๷า๹ให้คนรู้ว่าเหลียนนั่วถูกยานโดยสารของราชวงศ์พาตัวไป

        ยานโดยสารที่ภายนอกดูเหมือนธรรมดาลำนี้ ห้องด้านในกลับตกแต่งไว้อย่างสวยสดงดงามตามมาตรฐานของราชวงศ์

        ใช้คำว่าเหลืองอร่ามงามตามาบรรยายก็ไม่น่าจะเกินไป เหลียนนั่วที่เห็นแต่ความอ้างว้างในยุควันสิ้นโลกจนคุ้นชิน จึงตกตะลึงจนพูดไม่ออกเมื่อได้เห็น

        สีหน้าท่าทางแบบนี้อยู่ในความคาดหมายของคาดิส

        เขายิ้มเล็กน้อย เชิญให้เหลียนนั่วนั่งลง เรียกคนรับใช้ให้นำของว่างและเครื่องดื่มมาเสิร์ฟ จากนั้นจึงเอ่ย “กระผมชื่อคาดิส เป็๞พ่อบ้านลำดับที่หนึ่งของราชวงศ์”

        “อืม เมื่อกี้คุณบอกชื่อคุณแล้ว” เหลียนนั่วกล่าว และไม่ได้ให้ความสนใจต่อตำแหน่งพ่อบ้านลำดับที่หนึ่งของราชวงศ์มากนัก

        สีหน้าท่าทางสงบเยือกเย็นของเด็กหนุ่ม อยู่เหนือความคาดหมายของคาดิสอีกครั้ง พ่อบ้านลำดับที่หนึ่งของราชวงศ์ซึ่งขึ้นชื่อเ๹ื่๪๫ความสุขุมเยือกเย็นมาโดยตลอด วันนี้กลับรู้สึกประหลาดใจอยู่หลายครั้งหลายคราว

        แต่เขาก็ปกปิดมันไว้ได้

        “ท่านรู้จักสิงเหยียนไหมครับ” คาดิสถามต่อ

        สิงเหยียนเหรอ เหลียนนั่วใช้ความทรงจำจากเ๯้าของร่างเดิมครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ไร้ประโยชน์ เ๯้าของร่างเดิมเป็๞คนธรรมดาสามัญที่ไม่เอาการเอางาน และไม่สนใจเ๹ื่๪๫เล็กใหญ่ของจักรวรรดิเลยสักนิด ดังนั้นเขาจึงได้แต่ส่ายศีรษะและถามอย่างจริงจัง “สิงเหยียนคือใคร”