The Dark Game - เกมส์พลิกชีวิต

        จากความเดิมตอนที่แล้ว มีหญิงสาวปริศนาคนหนึ่งเดินผ่าน โอเทคุ และ โคมิ ไปแต่มีเพียงแค่ โอเทคุเท่านั้นที่มองเห็นเธอ อะไรกันละที่ทำให้โอเทคุมองเห็นเธอแค่คนเดียว ทั้งๆที่ โคมิ ก็อยู่ใกล้ๆโอเทคุเช่นกัน ปริศนาครั้งนี้กำลังจะเดินเ๱ื่๵๹ต่อไปนับจากนี้ และ อะไรจะเกิดขึ้นต่อไป!

" เอาล่ะ เข้ามาสิ " ครูอริสซี กล่าว

ครื้ดดดด ! เสียงประตูเปิดออก

" วันนี้จะแนะนำนักเรียนหญิงมาใหม่ที่จะเข้ามาเรียนกับพวกเราใน๰่๥๹เทอมนี้เป็๲ต้นไป ฝากดูแลกันด้วยละ ไอ้พวกเด็กน้อยทั้งหลาย " ครูอริสซี กล่าว

" เอาละ แนะนำตัวสิ " ครูอริสซี กล่าวต่อ

" สวัสดี ฉันชื่อ เลสมาเทียร์ อัลมิริน มาจากประเทศ สหรัฐอเมริกา ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วย " เลสมาเทียร์ กล่าว

        เมื่อสิ้นเสียงการแนะนำตัวไป ทำให้โอเทคุนั้นอึ้งไปตามๆกัน เมื่อหญิงสาวที่ปรากฏตรงหน้า เป็๲หญิงสาวที่โอเทคุได้พบเจอในระหว่างเดินเข้ามาในห้องเรียนเมื่อกี้ อีกทั้ง โคมิ ก็ยังมองไม่เห็นเธอด้วยเมื่อกี้ แต่ตอนนี้ โคมิกลับมองเห็น และ เพื่อนๆในห้องต่างก็มองเห็นกันทั้งหมด ทำให้โอเทคุรู้สึกสับสนเป็๲อย่างมากในตอนนี้ แต่ทว่า โอเทคุพยายามจะไม่คิดถึงเ๱ื่๵๹ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้น และ ได้หันไปถามโคมิอีกครั้ง

" นี้ๆโคมิ " โอเทคุเรียกโคมิ

" ว่าไงโอเทคุ " โคมิตอบกลับ

" ทีนี้เธอเชื่อฉันรึยัง ที่ฉันบอกเธอไปเมื่อกี้ไง ผู้หญิงคนนี้เลย " โอเทคุกล่าว

" นายไม่ได้ตาฝาดไปจริงๆใช่ไหม โอเทคุ ... เราพึ่งเจอพวกเขาตอนนี้เองนะ ! " โคมิกล่าวกลับไปหาโอเทคุ

.........................................

" เอาล่ะๆ เงียบๆกันได้แล้ว " ครูอริสซีกล่าว

" เธอน่ะ ไปนั่งข้างๆ โอเทคุ ที่อยู่หลังห้องนั้นสะนะ แล้วก็โอเทคุ ช่วยดูแลนักเรียนใหม่ด้วยละ .... " ครูอริสซีกล่าวอีกครั้ง

        เมื่อสิ้นเสียง เลสมาเทียร์ ก็ได้เดินตรงมายังที่ๆโอเทคุนั่งอยู่ พร้อมกับจ้องหน้าโอเทคุโดยไม่กระพริบตา โอเทคุเมื่อเห็นอย่างนั้นก็ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่หลบสายตา และ หน้าแดง

" เพี้ยยย !!! " เสียงตบหลังอย่างดัง !!

" นี้นายเป็๲บ้าอะไรห๊ะ ไอ้โอเทคุโรคจิต นายจะมาหน้าแดงกันทำไมห๊ะะะ !! " โคมิตะคอกใส่โอเทคุ

.......

" นายช่วย ขยับออกมาจากตรงหน้าต่างนั้นทีจะได้ไหม " เลสมาเทียร์กล่าวให้กับโอเทคุด้วยเสียงนิ่งเฉยสงบๆดูลึกลับ

" อะ อ่าา ได้สิๆ " โอเทคุตอบกลับ 

" อะไรกันยายนี้ มาถึงก็สั่งให้โอเทคุ ย้ายที่นั่งที่โปรดของโอเทคุสะงั้น ให้ตายสิ ! " โคมิไม่สบอารมณ์

" หลังพักเที่ยงนายช่วยตามฉันมาทีนะ โอเทคุคุง " เลสมาเทียร์กล่าวให้กับโอเทคุ

" เอะ เอ๋ .... จะให้ผมตามคุณ เลสมาเทียร์ ไปที่ไหนเหรอครับ " โอเทคุถามกลับ

" เดียวนายก็รู้เอง ! " เลสมาเทียร์กล่าว

        ในขณะที่ทุกอย่างเหมือนจะจบลงด้วยกันพูดคุยที่ธรรมดาๆนั้น โอเทคุก็ยังรู้สึกสับสน กระวนกระวายอยู่ภายในใจตลอดเวลา แต่โอเทคุก็ไม่แสดงอารมณ์อะไรออกมาทั้งที่ส่วนลึกในจิตใจ กลับมีคำถามมากมายที่อยากจะถามเธอคนนั้นออกไปให้มากกว่านี้